Tagalog Poetry About Family 소설 & 이야기

"Kaya sa takot namin, may isang kasambahay kami rito. At ito ang Nanay mo.....sa takot namin ng Mommy mo, ipina ampon ka namin sa kaniya. Kahit gustong-gusto ka namin lapitan, hindi maari, anak. Pero kahit kailan, hindi namin pinabayaan na mahirap kayo. Lahat ibinigay namin sa inyo. Minahal ko na rin ang pamilya mo noon na parang sarili naming pamilya" "Pero akala namin tahimik at ligtas na ang buhay mo sa piling nila Nanay at Tatay mo. Hindi..........nalaman din nila, anak. Pero sila-sila lamang din ang nakaka alam tapos isang araw nabalitaan namin na bago ang graduation mo, n*m*tay ang Nanay at Tatay mo dahil mahal na mahal ka nila, handa silang isugal ang buhay nila para sa iyo.....kung k

Halos maluha luha kong sabi Napangiti siya, at sa unang pagkakataon, nakita ko ang ngiti niyang punong-puno ng kapayapaan. “ wag na nating balikan yun. Parte yun ng nakaraan natin para makita mo ang kahalagahan ng pamilya ayun siguro ang lesson na gusto sating sabihin ng buhay.” Malambinng at maunawain niyang sabi. Sa isip isp ko napakaswerte ko talaga sa asawa ko. Family Time

tumango sya at sabay sabay na tumawa Ang sarap pala sa pakiramdam na makasama ang kapamilya ko, akala ko wala na ako non. Kaya matagal na panahon kong binaon sa limot ang salitang pamilya "Sir!" "Let me go you bastard! I just want to see my baby!" unti unting sumikip ang dibdib ko at bumagal ang pag hinga Hinding hindi ko maaaring malimutan kung sino ang nag mamay ari ng tinig na iyon. Bakit ngayon pa, hindi pa ko handa "Utos lang po iyon saakin-"

mahinang ungol ko “Hindi ba... Ito ang nais mong mangyari? Nuon pa man nahahalata ko na ito ang gusto mo. Ngayon, marry me at sisiguruhin kong... Ang nais mo makukuha mo, at ako makukuha ko ang gusto ko."

"Pinili mo ang babaeng iyon!" "Pinili mo ang batang iyon!" Parang may apoy na sumiklab sa dibdib ko. Mabilis akong lumapit sa mesa. "They are my family!" Mariin kong diin. "My wife." "My son." "Ang pamilya ko ang pinag-uusapan natin!" Ngunit lalo lamang siyang natawa. "Pamilya?" "Naging pamilya mo lang sila dahil pinili mo sila!"

Isa-isang binigyan ang mga taga sa amin. “Ari ho ay iuwi ninyo at masarap ito sa mainit na kapeng barako!” Masayang masaya rin ang kapatid ko dahil buo na ang pamilya namin. “Kuuu,” mabilis na sininghot ng isa sa mga magtatanim ng palay. “Nakabili baga kami noong luwas namin. Ay, katabang. Tinipid sa buko, sagana sa harina. Ano baga at kamahal yata ng buko sa Manila.” Palatak nito. “Ginto!”

"Alam mo ba kapag nagka family ako, I want to give them my full attention, care, and love. Ayoko na maranasan nila ang buhay na meron ako simula pagkabata," Nilingon siya muli ng dalaga at nakita niya na nakangiti ito sa kanya pero malungkot ang mga mata. Hinawakan niya ang mukha nito at hinaplos. "I'm sure na magiging mabuti kang tatay at asawa in the future. Ang galing mo kaya sa mga bata at mabait ka sa mga nakapaligid sa'yo. Sa tamang panahon, makakamit mo rin ang pangarap mo na family,"

Si Tatay Arman naman. Tango at ngiti lang ang sagot ko. Hindi ko kasi alam kung ano ang sasabihin ko. Nakakaiyak 'to, nakakataba ng puso. Marami na akong pamilya, hindi na ako nag-iisa. Ang laki na ng pamilya ko. Nakaka-overwhelm naman ang mga tagpong ito. Nawala lahat ng pangamba ko na baka hindi ako gusto ng pamilya niya.

Ang kanyang boses ay malumanay ngunit puno ng lalim at karunungan. “Hindi sa pamamagitan lamang ng mga salita o nakasulat na kasulatan, Diego,” paliwanag niya. “Ang tunay na pamana ay itinatanim sa puso at isipan. Ipinapakita ito sa pamamagitan ng iyong mga gawa, sa kung paano mo tratuhin ang kapwa, at sa kung paano mo pinahahalagahan ang mga bagay na hindi nakikita ng mata. Ang puno ay tumatayo dahil sa kanyang mga ugat. Kung ang mga ugat ay matibay at nakabaon nang malalim sa mabuting lupa, kahit na gaano kalakas ang bagyo, hindi ito matutumba. Ganoon din sa ating pamilya—ang ating mga ugat ay ang katotohanan, katapatan, at pagmamahal. Hangga’t nananatili ang mga ito, tayo ay magpapatul oy

Wala man siyang sabihin, parang may mensaheng nakatago roon. Parang masaya siyang makita akong masaya. Parang natutuwa siyang makita akong unti-unting nagiging bahagi ng kanilang pamilya. Napaiwas ako ng tingin. Biglang uminit ang pisngi ko. Napakasaya pala talagang maging bahagi ng isang pamilya. Hindi iyong perpekto. Hindi iyong walang problema. Kundi iyong pamilya na marunong tumawa kahit maraming pagsubok.