Pamilya Spoken Poetry Tagalog の小説・ストーリー

biglang pagbubunyag ng matanda. "A-Ano pong ibig ninyong sabihin?" tanong ni Lance, litong-lito. "Kailangan mong malaman ang tunay na nangyari sa pagitan ng iyong ama, ina, at ng aking pamilya. Masyado ka pang bata noon, Lance, kaya mahirap para sa'yo na maunawaan ang lahat..." panimula ni Robert habang binabalikan ang nakaraan.

“Bago kayo pumunta rito at gumawa ng eksena siguraduhin niyo muna ang mga impormasyon niyong dala.” Bahagyang kumurba ang kanyang mga labi, ang tono ay mapangutya. “Sa totoo lang, ang pamilya niyo ay parang kawan ng mga aso, tahol ng tahol sa mga bawat gumagalaw nang hindi man lang naiintindihan ang sitwasyon.” Sa kanyang mga mata, bukod kay Lolo Dan niya, ang lahat sa kanila ay parang mga hayop na may rabies. Sa kaunting udyok lang ay susugod na at gagawa ng gulo.

“Baka nakakalimutan mong pinalaki kita! Dugo at laman kita!” Huminto ako sa paglalakad. Dahan-dahan akong lumingon sa kanya. “Ang tunay na pamilya ay hindi nasusukat sa dugo,” sabi ko habang nangingilid ang mga luha ko. “Nasusukat iyon sa pagmamahal, pag-aaruga, at pagkalinga. At ang katangian ng isang ina ay malayong-malayo sa kung ano ka.”

Patuloy silang nag uusap nang muling tumunog ang isang malakas na putok ng baril. Nagtinginan silang dalawa dahil sa gulat, Ngumiti ng bahagya si myla kay irish "K-kung sakaling makaalis ka ng buhay dito, hanapin mo ang pamilya ko pakisabi na patawad dahil hindi ko na sila mabibigyan ng magandang buhay gaya ng inaasahan nila saakin, pakisabi mahal na mahal ko sila a-at maraming salamat sa lahat".

Bilang ulo ng pamilya, sapat na ang isang salita niya. Ang apat na pangunahing pamilya ay magkakatuwang at solidong-solid. Tumigil sandali si Thyrone at tiningnan si Tygar. “Nagtataka ako… talagang papatayin mo ba ako para sa babaeng iyon?” tanong niya.

CHAPTER THREE NANGGALING sa isang mahirap na pamilya si Dhalia Uson, isang tagpi-tagping bahay lamang ang pinagtiya-tiyagaan nilang pagbahayan. Anim silang magkapatid, pangatlo siya. Malapit pa sila sa ilog kung saan nilulutangan ng mga b****a at kapag umuulan ay nangangalingasaw ang mabahong amoy na may kasama pang dumi ng tao.

“At kung magbabalik pa man ang alaala mo… hindi ko kayo iiwan. Hindi kita kailanman hahayaang mag-isa.” Sa gitna ng hardin, sa ilalim ng payapang sinag ng araw, bumuo sila ng bagong pangako: Hindi na sila mga kakambal na nagkalayo, Hindi na sila mag-ina na nagdusa, Sila ay isang pamilya—sa bawat luha, tawa, at pag-ibig.

tanong ko habang nasa hapag-kainan kami. Nagkaroon na ako ng muwang sa mundo. Tumanda na ko at nakilala ko na si Talitha, pero hanggang ngayon, ganito pa rin ang pamilya ko. Ayokong habambuhay na ganito. Ayokong isang nakakadiring pamilya ang yayakap kay Talitha kung sakali man na mahalin ako nito. “Hijo, siguro ito na ang oras para malaman mo ang totoo,” mahinahong wika ni Mommy.

Tiyak ay takdang-aralin ito ng bata. [This is my family. Hindi buo ang pamilya ko dahil nagkagalit si mommy at daddy, pero rito sa puso ko ay buo kami. Alam kong pantasya para sa akin ang isang buong pamilya pero umaasa ako na sana isang umaga ay magising ako na buo na ang aking magulong pamilya. Si mommy at daddy ang naging inspirasyon ko upang mag-aral nang mabuti. Nagsisikap si mommy para mapag-aral ako at si daddy naman ay nagiging mabuti na siya sa akin. Hindi na tulad ng dati si daddy. Sana mapatawad na siya ni mommy.]

"Pinili mo ang babaeng iyon!" "Pinili mo ang batang iyon!" Parang may apoy na sumiklab sa dibdib ko. Mabilis akong lumapit sa mesa. "They are my family!" Mariin kong diin. "My wife." "My son." "Ang pamilya ko ang pinag-uusapan natin!" Ngunit lalo lamang siyang natawa. "Pamilya?" "Naging pamilya mo lang sila dahil pinili mo sila!"