Diona Poem About Family 소설 & 이야기

“Ikaw ang pinakadabest na asawa, ever!” “Maganda kunan ng litrato ang moment na ito,” sambit ni Diana, nakikita na walang iba kung hindi pagmamahalan ang makikita mula sa pamilya. Agad niyang kinuha ang phone niya at kinunan ng litrato ang buong pamilya habang magkakasama sila.

May pang-uuyam na sabi ni Carmina. Nagpanting ang tenga ni Diane sa narinig. "Huwag mong madamay-damay ang pamilya ko dito! Wala kang alam sa mga pinagdaanan namin! At hindi ko kailanman pinapakain ang pamilya ko ng perang hindi ko pinaghirapan!" Kung kanina ay pigil na pigil siyang gumanti ng salita. Ngayon ay hindi na. Ayaw na ayaw niya sa lahat ay ang pamilya niya ang pinagsasalitaan ng hindi maganda.

“Iniwan ko po ang pamilya ko sa isla para lang malaman ang totoo. Sa totoo lang, hindi talaga si Dylan ang habol ko kaya ako bumalik. Gusto ko lang na… malaman kung sino talaga ako. Kung sakali mang ako nga si Kaia, hindi ko rin po alam kung anong gagawin ko kasi…” “Kasi may pamilya ka sa isla,” dugtong niya sa dapat ay sasabihin ko. Dahan-dahan akong tumango bilang pagsang-ayon sa sinabi niya. Dumako ang mga mata ko sa kamay ng mama ni Dylan nang hawakan niya ang kamay ko. “Pero Thalia, kung ikaw nga si Kaia, hindi sila ang pamilya mo. Si Dylan. Siya ang pamilya mo.”

Kaya alam niya kaagad ang gustong mangyari ni Dionne. "Anong pamilya ka galing?" malamig na tanong ni Yvonne. Ang pamilya ni Dionne ay kabilang sa pangalawang antas ng mga kilalang pamilya sa Europa. Kung ikukumpara sa mga pangunahing pamilya at sa tatlong pinakamalalaking angkan, malayo pa ang agwat nila. Kaya nang tanungin siya ni Yvonne, bahagya siyang nakaramdam ng kaba. Subalit naisip niyang ang lugar na ito ay hindi basta-basta pinupuntahan ng mga ordinaryong tao. Marahil ang magandang babaeng ito ay mula sa isang kilalang pamilya.

Ang lahat ng estudyante ay napapaiwas sa daan dahil hindi nila nais salubungin ang babaeng halatang wala sa mood. "Dion." Nilingon niya ang kan'yang kapatid. Malakas siyang napabuga ng hangin at napanguso. "Let's set aside the child na nakita mo sa event. For now, let's focus on the Aurelius family. Kasi to be honest—naiinis na ako sa kanila! Tsk!" Napasabunot siya ng buhok at iniwan ang kan'yang nakakatandang kapatid. Sasabihin sana ni Dion kay Livi na hindi pa sila nag-lu-lunch ngunit napagtanto niya agad na wala na itong gana.

“Sana ay magtuloy-tuloy na ang ganito.” “Sana nga at sana ay wala nang manggulo pa sa pamilya natin,” wika ni Donya Conciana. Tumango si Maya. Kahit siya ay iyon ang tanging hiling, na maging payapa na ang pamilya nila at malayo na sa mga gulo at kapahamakan. Napatingin siya sa gawi kung saan naroroon ang mga tiyuhin niya at tatlong anak.

“Kung darating man ang araw na ‘yon, ewan ko na lang kung andito pa ‘ko para maramdaman pa ‘yon.” Tahimik ulit. Sa di kalayuan, naririnig nila ang tawanan nina Amy at Joemarie, ang saya ng bagong pamilya. Pero para kay Dianne, parang huminto ang oras. Tumingala siya sa langit. “Alam mo, Athena, minsan naiinggit ako. Tignan mo sila, oh. Ang saya ni Amy. May asawa, may anak, may pamilya. Samantalang ako…”

“Not all rich people who get what they want are happy because not everything can be bought by money; just like others they have everything but they are broken family.” “Yes you are right, aanhin mo nga naman ang yaman kung magulo naman ang pamilya mo, kaya ako hangad ko lang naman ang komportableng buhay sa amin ng nanay ko.” “And to your own family soon.”dugtong ni Dina.

"Alam mong mas mahalaga ka sa'min ng Dad mo. I am here to help you son, huwag mo kaming itulak papalayo sa'yo ng Dad mo. We are family!" Napahinto naman si Audric sa paghakbang at marahan natawa pero nararamdaman ni Ffion ang sakit at galit sa tawang pinakawalan ng kaniyang asawa. "Family? Yeah, family." Muli itong humakbang sa baitang ng hagdan pababa. "Muntikan ko makalimutan na pamilya tayo."

Tatlong taon na mula noong huling beses na narinig nila ang pangalang Dahlia. Noong nasentensyahan ito ng habang-buhay, tuluyang gumuho ang buong Song family. Ang nanay nitong si Lydia, bagama’t buhay pa, namumuhay na parang pulubi. Sa tatlong taon na ‘yon, ni minsan hindi na narinig ni Cailyn ang pangalan ni Dahlia o kahit anong balita tungkol sa pamilya nito. Kaya nang marinig niyang nakatakas ito, parang binuhusan siya ng malamig na tubig.