Novel & Cerita My Husband And I Quotes

Maging siya ay nahihibang na rin sa ligayang tinatamasa. Hindi talaga niya kayang tumanggi sa kanyang asawa. Isang haplos lang nito at bumibigay na siya. Mukhang magkakaroon nga sila ng memory sa lahat ng bansang kanilang mapupuntahan dahil sa mahilig niyang asawa. Bago matulog ay hinalikan siya nito sa noo. “I love you, wife.” “I love you too, hubby.” Sagot niya.

Ikaw kailan ka ba magtitino? Ikaw... Kung niluluko niyo akong dalawa pati Ikaw ay papatayin. Titignan ko Kong ikakasal nga kayong dalawa at kong Hindi babalikan kita lalaki ka... Galit na Sabi nito. Halika na... sabay hila sa braso Ng Asawa palabas Ng kuwarto Ng hospital. Ariel... Ariel....tulungan mo ako...Saad pa ni Martha. Ngunit hindi na iyon pinansin ni Ariel. Natatakot Kasi siyang ituloy Ang banta nito sa kanya.

I said in a very low tone voice. Sana lagi na lang kaming ganito. Sana matutuhan na talaga akong mahalin ng nag iisang lalaking mahal ko. I hope my professor which is my husband will really be lifetime partner. I love you so much Thunder Rein.

At hindi sapat ang panahon na iyon para magsabi na sila ng 'I do' sa isa't isa. "May nangyari na sa atin," mariin nitong sabi. Nang pumasok sa isipan niya ang mga naganap sa kanila ni Anand, biglang nag-init ang kanyang pakiramdam. Ang halik, yakap at pag-angkin sa kanya ni Anand ay parang tag price na nakatatak na sa kanyang isipan. "So?" Kunwari ay tanong niya. "Hindi ako papayag na maging ama ng hindi tayo kasal," wika nito.

Nababaliw na siya. "Hell? Living with you and having you as my husband is hell already. You are a monster living in hell!" singhal niya dahilan upang hawakan nito ang mukha niya. Pinisil nito iyon. Hindi nito inalintana ang pawis niya at dumi sa kaniyang balat.

Alam niyang paraan lamang nito iyon upang damayan siya sa kalungkutang nadarama. "Alam ko iyon, honey. Wala ng ibang nakakaunawa sa iyo kundi ako. We are already living as husband and wife for more than four decades. Ngunit tayo rin naman, patuloy ang pagdating ng pagsubok sa ating buhay. Subalit nalalampasan din natin. Kaya't alam kong ganoon din ang dalawa. For now let's go and sleep. It's getting cold here now."

"I may now pronounced you husband and wife. You may now kiss the bride." I leaned closer to her before I claimed her lips. Umalingangawa ang hiyawan at sigawan ng mga mahal namin sa buhay na masaya para sa aming dalawa. "Mahal na mahal kita," sabi ko sa kanya. "Mahal din kita," aniya. Hinalikan ko siya uli. I can't get enough her. I knew this was just the start and we would be facing more challenges together. This is our story and how we kept each other.

Singsing na simbolo ng walang hanggang pagmamahal at respeto namin para sa isa't isa hanggang wakas. "I know, I'm not the best husband," simula niya sa inihandang vow habang diretsong nakatingin sa akin, "nor the best man on earth. You also know that I'm not good with words but despite of my imperfection there's one thing I've ever been sure, Cassie. And that is I can't live without you anymore." Tumikhim siya sandali, waring nag-aalis ng bara sa lalamunan.

At naaawa ako sa sarili ko kapag naaalala ko yun. That version of me is weak, halos hindi ko matulungan ang sarili ko noon. Love made me blind that time at sa tuwing nagkakaharap kaming dalawa alam na alam kung ibabalik niya naman yung nakaraan. I can't understand him. Michel de Montaigne quotes was true. "A good marriage would be between a blind wife and a deaf husband." A good marriage, huh.

“You cannot just leave me whenever you’re mad. We should fix this mess together. I am your husband and you’re my wife, Kaia. I need to be with you every single time—for better or for worse. I take my vows seriously, love.” ---