Keeping Me Sane Mga Nobela at Kwento

“Uulitin ko ha ayos lang ako at wag mo akong intindihin” “P-pero—” “Young Master Salazar, you seem like you are not your usual self” I smiled. “Ayos nga lang ako, don't worry I'm gonna tell if something is wrong with me so relax” Ang oa niya kasi eh. Pero dahil ako itong mapilit at wala na siyang nagawa pa. Ayoko kasi ng parang nakakulong sa mansyon feeling ko kasi lalo lang akong nanghihina at ma-s-stress kapag mag-isa lang ako doon kahit pa sabihin na may mga maids akong kasama doon I might feel so scared and lonely. I don't know my reasons too but noong si Calvin ang una kong nakita pagkagasing sa ospital, I felt like I am safe as long as he's around. This may be a dependent feeling but f

dagdag ko pa. Bumuntong hininga na lang si Haru at saka hinayaan na lang ako. Sa mga nangyayari sa buhay ko nagpapasalamat pa rin ako na mayroon akong kaibigan na gaya nila. My circle has always been my source of strength and motivation, aside from my family. They always pushed me whenever I wanted to stop, they always had my back. Kaya naman ngumingiti lang ako sa harapan nila kahit na sobrang sakit na. I don’t want them to worry about me. I don’t want them to see me in pain. It makes me feel more depressed and anxious as they worry about me.

sabi niya nang mahina, pero may bakal sa boses—isang matatag na bagay na nakakapagbigay ng ginhawa at nagdedemanda ng atensyon. “I can’t calm down!” hiyaw ko, inilibing ang mukha sa dibdib niya saglit, pinayagan ang sarili na gumuho sa comfort niya. Sobrang bigat na ng mundo—ang responsibilidad, ang takot, ang walang tigil na pressure—at hindi ko na kayang dalhin ito mag-isa.

Hindi ko kasi talaga alam kung bakit ganoon ang daydream ko, it's very unusual especially we're not really in good terms. Hindi ko maintindihan ang pagbabago ng mood ko kapag nasa paligid siya. I can't think straight. I heavily sighed and forced to calm myself. Nag-inhale and exhale ako sa harap ng salamin at mahinang sinasampal ang sarili na para bang magigising sa kahibangan. I feel anxious yet calm at the same time but I still decided to come out.

Feeling gold ako nung mga panahong yun ano. Slowly I am accepting that it's not that easy to gain back my memory like what I wanted it to be. I still have my low moments, minsan umiiyak pa rin ako. May mga panahong natutulala na lang ako bigla at minsan nagigising ako sa umaga na mabigat ang pakiramdam pero nilalabanan ko. I still have my breakdown but Knoxx is always there for me. Hindi ko nga alam kung nagtatrabaho pa ba ito dahil halos lahat ng araw ay nasa tabi ko ito.

Nasa probinsya. Sa totoo lang, kagaya nga ng sinabi ko kay Aziel ay hindi naman talaga namin kailangan ng kasambahay dahil kaya ko namang gawin ang mga gawaing bahay. Wala akong trabaho at iyon na lamang ang bukod-tanging pinagkakalibangan ko. Pero napagtanto kong hindi na rin pala masama ang naging ideya niya. Having Manang Yeta now was a huge help to still keep my sanity.

He made me who I am supposed to be. "Alright, I'm leaving now, but try to think about what I said." Paalam niya saka tuluyan ng umalis. Isinubsob ko ang sarili sa trabaho. It's my only way to divert my mind. I think it's better than drowning myself in alcohol. I didn't want to look miserable. I opened my email.

Umiling s’ya na para bang ito na talaga ang final say n’ya at hindi ko na mababago ang isip n’ya. “Tigilan mo ako sa mga gan’yang pakulo mo na sa ospital ang ending oras na bumigay ang katawan mo.” Wala akong ibang nagawa kundi bitawan ang mga hawak kong water bottles. Hindi ko pa kasi afford ang dumbbells eh. Hindi ko maintindihan si Mama. Sa lahat, s’ya talaga ang super obsessed na papayatin ako. Tapos ngayong ito na at ginagawa ko na ang pangarap n’ya bigla naman s’yang magba-backout at hindi na ako suportado.

ani ko. Hinipan ko ang kape tsaka sumimsim. Humagod sa lalamunan ko ang init no’n. Inamoy ko pa ang usok na nagmumula roon bago ako bumaling kay Leanne. “Pakiramdam ko ay mas lalo lang akong maii-stress kapag wala akong ginagawa, Leanne. My mind won’t stop thinking of things that makes me anxious, so it’s better to keep myself preoccupied to at least forget of the things that are stressing me out,” I said as a matter of fact.

Napalunok ako nang masalubong ko ang malalim niyang pagtitig. "Kailangan kong maging malakas para sa ating dalawa." nakangiting sagot niya bago abutin ang kamay ko. "Sa loob ko, I'm mourning, crying and depressed… but I need to keep my sanity, I need to focus on you and make sure you're safe before anything else." "Ah—" bigla akong napayuko at tinamaan ng hiya.