My Strange Hero 소설 & 이야기

Simula kasi ng lumaki ang pamangkin niya, parating nakakatusok o di kaya pinagsisimulan ng aksidente ang mga laruang hindi niligpit. Nang malapit nang matapos si Hestia, bumwelo na si Sabel. Sisimulan na niyang ratratin gamit ng mala-armalite na bibig ang pamangkin. Mabuti na lang at naka-life vest ngayon si Hestia. “Takot na takot ka yatang mawalan ng bahay. Sabagay, kung ako naman talaga hindi sinipot ng ka-blind date ko, uuwi ako kaagad,” umiismid na sabi ni Sabel.

Tori Cooper is always and will always look perfect. I’m about to yawn when the glass door of the building suddenly open. A man in a gray long sleeve polo appeared. He has a well-built body, halatang halata ang matitigas na muscles niya sa suot niyang fitted long sleeve. Maputi siya at matangkad. Hindi ko masyadong nakita ang kabuuhan ng mukha niya dahil nakasuot siya ng shades. May hawak rin siyang Starbucks coffee.

Hindi s'ya sumagot pero rinig ko ang hikbi n'ya. "This place was so scary, bloody but in this place, I found my peace. For the very first time in my life. I can say. I-i'm at peace. And that place is exactly in your embrace. I've become a monster in this place literally one. Heartlessly killing. Just to save the people I treasure a lot. To save you..." "I'm sorry f-for dragging you here..." I shrugged and chuckled.

Miracle is her peace but why is her mind in chaos? Dumapo ang kanyang tingin sa panyo sa ibabaw ng nightstand. It was the hanky that the stranger gave her. She knew she should be cautious after what happened to her daughter. Hindi niya alam kung ano ang nilagay ng estrangherong ‘yon sa panyo at binigay sa kanya. But weirdly, wala namang masamang nangyari sa kanya. Maybe she’s just overthinking everything. It was just a kind gesture from the stranger who saw he crying inside the elevator.

Nagpaubaya lang siya. Napasunod ang kaniyang tingin sa kamay nitong nakahawak sa kaniya, bakit parang pamilyar sa kaniya ang init na nagmumula ro'n? Kilala ba niya ang estranghero ito? Mabilis siya nitong hinila at siniksik sa katawan nito nang may humarang sa kanila at walang awang pinagbabaril ang ilang kalalakihan sa unahan. Masyadong lutang ang kaniyang pag-iisip at hindi siya makapag-concentrate dahil na rin siguro sa chemical o dahil sa presinsya ng lalaking nakahawak sa kamay niya ngayon? Sino ba ito? Bakit parang kilalang-kilala niya na hindi? “Kill them!”

"Anong anak? Pre, nahihibang ka na ba? Tsaka, paano ka nakapasok dito sa bahay namin?" Napalingon kaagad si Zander sa may pintuan nang marinig niya ang tinig ng taong matagal na niyang gustong kausapin. Samantala, napatakbo si Zach palapit kay Kaiden at mukha itong natatakot. "Daddy, that stranger said his my dad. I'm a very scared, Daddy." Paiyak na usal ni Zach na noon ay nakayakap sa tuhod ni Kaiden sa takot.

“Tititigan mo na lang ba ako?” “Ha? Ibig kong sabihin—h-hindi...” nauutal kong sabi, habang kurap nang kurap na parang tanga. Doon lang pumasok sa isip ko. Teka... sino ba ang taong ito? Bakit may gwapong estranghero sa kwarto ko? At nasaan si Dennis? Kidnapper ba ang lalaking ito? Kinidnap ba niya si Dennis?! Hindi—masyado siyang guwapo para maging kidnapper. Pero bakit...

Mabait naman si Michelle dahil nag-book ito ng room para sa kan’ya. Kaya lang, dahil sa kalasingan, sa maling kuwarto siya pumasok. Humiga siya sa maling kama, at ngayon ay n*******d na habang nasa ilalim ng isang misteryosong lalaki. Hindi na maalala ni Bella kung ilang beses siyang inangkin ng lalaki. Pakiramdam niya ay paulit-ulit siyang hinuhulog sa lupa para lang dalhin sa langit.

"Tama ka. Kung nangyari ito mga dekada na ang nakalipas, tiyak na itatapon ako sa hawla ng baboy. Hindi rin makakaligtas ang manyakis na si Marco." "Kagabi, habang wala si Andres dito, binuksan ni Marco ang hindi nakalock na pinto ng kanyang hipag sa gitna ng gabi at sinubukang manggahasa. Tinaga siya sa hita ng kanyang hipag at kailangan pang dalhin sa ospital para matahi. Kung ikakalat ang balitang ito, sa tingin mo ba ay magkakaroon siya ng magandang resulta sa kanyang graduation assignment?"