Novel & Cerita My Strange Hero

Condition "Laurene ano ba naman ang ginawa mo? " nag aalalang tanong ni Sia nakahilata si Laurene dahil sa isang aksedenteng hindi niya inaasahan, she didn't know na may pararating na bike nung tumawid siya sa kalsada. Buti hindi malalaking truck or kotse ang bumangga sa kanya kundi hindi namin alam ang gagawin namin lalo na ang sasabihin namin sa parents niya, nasa ibang bansa pa naman to.

mataas na ang boses na sabi ni Jane sa akin. “Jane, ano ka ba? Ang lakas ng boses mo—“ “Bakit tama ba ako? May pagmamahal ka na sa Nikola na iyon kaya hindi mo magawang umastang dalaga—“ “W-wala!” inis na tugon ko. “Paano ko mamahalin ang taong estranghero para sa akin? Kung nagustuhan ko man siya ay si Nik iyon na inakala kong mabuting tao at hindi sa Nikola na nakilala ko. Remember, Jane, I married a stranger! Hindi ko siya kilala at wala akong kahit anong alam sa pagkatao niya!”

Nakaismid din ito. Aba! M*****a to… "Hmm… so, ikaw pala ang babaeng trending ngayon dito sa lugar namin. The stranger bride. Well, you're beautiful but Aliyah is much better than you," tahasang sabi nito sa akin. Napanganga ako sa pagiging prangka at pagkukumpara nito sa akin sa ex fiancée ni Isaac. "Excuse me? Ang pangit ng bunganga mo," nasabi ko na lang habang magkasalubong ang mga kilay.

Salamat po talaga. Hindi pa man niya nakikilala ang misteryosong lalaki na si Rafael, pero may kutob siyang magbabago ang takbo ng buhay niya dahil sa offer na ito.

Masakit pa rin ang ulo ko at lalong lumala ang hilo kaya hindi ko masiyadong maidilat ang mga mata. Naramdaman kong may kung sinong nagtanggal ng stiletto kong suot. I tried to open my eyes, bumungad sa akin ang mukha ng pamilyar na lalaki. Viscenzo. Am I dreaming? “Where am I?” I asked. Napatingin siya sa akin. “Home.”

"Tayo na sa labas, Mr. S-Samonte. I make good coffee..." "l know," David said emotionally. Tears started to burn in his eyes. "You always do." Kris/Helaena went still. "A-anong sinabi mo?" She tried to meet the stranger's piercing eyes. "You always make good coffee, Baby." Lumabas na bulong ang salitang binitiwan niya. "Umiiyak ba kayo?" 'Mom..." May ilang beses na nag-alis ng imaginary lump sa lalamunan nito si Zion bago, "Siya si David Samonte..."

As if we were strangers to each other yet we get along well. "Sabagay, wala ka naman talagang ituturo. Wala ka namang utak. Maniac." Pero heto siya, na nagsusungit na naman. Ipinakita na naman ang strong personality nya sa amin. I don't know if this is his technic to scare the students.

Mabilis siyang pumasok, isinara ang p***o, at habang hawak ang nag-aapoy niyang noo ay naglakad siya papasok ng silid. Ilang hakbang pa lamang ang nagagawa niya nang marinig ang isang malamig at mababang tinig. “Who are you?” Natigilan siya. Hindi niya makita ang mukha ng lalaki, ngunit sa lamig ng boses nito ay alam niyang hindi ito ordinaryong tao. “S-Sir... may humahabol po kasi sa akin. Pwede po ba akong magtago rito sandali? Huwag po kayong mag-alala, hindi po ako manggugulo..."

Naka suot ito ng Jacket na kulay itim at naka mask ito kaya hindi ito basta makikilala ng kahit sino, Kaya naman tinawag ito ni Winston na Mysterious Hero, dahil iniligtas siya nito mula sa mga Gangster, kaya naman nung nakita ni Winston ang ginawa ng Mysteryusong lalake, dito naagaw ang pansin nia, Bumunot ng Kutsilyo ang lalake para siya ay saksakin, ngunit mabilis lang naiwasan ng Mysteryusong lalakeng ito ang ginawang pagsugod ng Gangster, Nasa tamang pag buka ang ginawa ng lalake, ito ang tinatawag na Straddle, upang mabilis kang maka sugod at maka iwas sa iyong kalaban, kaya naman nung makaiwas ang Mysteryusong lalake, mabilis na hinawi nito ang kamay ng lalake na may hawak na kutsilyo

Tila nga isang bangungot ang nangyari dahil may makikilala kang stranghero… na agad namang mawawala sa pahina ng buhay mo. … At ngayon, magsisilba na lang na alaala ang mga nangyari… maganda man o pangit. Matamis man… o mapait. Kailangan ko tangapin para nga muling bumangon sa sarili kong mga paa. Ngunit ang mga salita ng stranghero mananatili sa akin. ‘Maraming salamat, Mr. Sayruz…’