Novel & Cerita My Sweet Piano

natatawang pahayag ni Charles sa kanya. "Oh give me a break, Charles. I'm used to be with handsome men remember? Mas gwapo pa nga si Sergio sa kanya." "Sergio? "May Spanish BFF," she said in giggling voice. "By the way, I want to thank you Charles for everything." Niyakap niya si Charles nang mahigpit. "I will miss you. You're like a father to me." Charles kisses her head, and smile at her. "Don't worry, Milady, I will visit you every now and then "

Tawag pa niya kay Miguel. Hindi niya alam kung saan tutungo dahil bawat madaanan niya ay puro petals. Ilang sandali pa ay narinig niya ang musika mula sa isang violin. It was a song by Ed Sheran. Dahan-dahang nagpakita si Miguel habang hawak ang malaking boquet ng rosas, habang papalapit ito ay may kung ano itong sinasabi. Bawat bigkas ng salita ay saktong-sakto sa musika na gawa ng violin, it was a recorded music na pinatugtog lang sa audio composer.

I was stunned. Mama’s voice was angelic yet strong. The melody she was singing can really make you pay attention. Habang masayang dinadamdam ang pagkanta ay buong gilas ring pinamalas ni papa ang kaniyang galing sa pagpapiano. He was effortlessly playing with the keyboard yet the sound he makes is so gallant and made me feel goosebumps. And there were the kids. Their graceful choreography was simple, pero halata ang pagiging upbeat nang kanilang sayaw. Dahil simple ang steps ay napapasabay ang ibang mga bata at ang kanilang mga magulang.

Panigurado hahanapin na naman ako nila Cy dahil naging MIA na naman ako sakanila. As I pushed the door to the music room, I was surrounded by a soft flow of piano sounds filling the air with a soothing melody. I couldn't help but smile, recognizing the familiat tune of River Flows in You by Yiruma. My eyes scanned the room until they landed on Ross, seated at the grand piano with an intense focus on the keys.

Napasandal ako lalo sa fall board ng piano, hindi ko alam kong saan ko ipupuwesto ang sarili ko. Mas lalong nawala ang piano at tumunog ng wala sa tono. Subalit hindi naging hadlang iyon upang sambahin ako ni Ernist. He tasted me, licked me, and played me like I am the most playable instrument. "Oh, Mari you're so sweet, sweetie," Ernist mumbled as he worshiped me. Ang mga ungol nito ay mahinuhang napakagandang musika na mas lalong nagpapawala sa aking katinuan.

It’s such a simple word I want you to stay with me It sounds a pretty world Come on, let's do something To break this easy void Your sweet smile embraced me Put my heart in overjoy Ang ganda ng boses niya. Malamig at malalim. . . Hindi ko akalaing may ganito siyang talento. Hindi naman halata sa itsura niya na marunong pala siyang kumanta, na may maganda siyang boses at marunong din sa paggamit ng piano.

Inaral niyang tugtugin ang piano. Ginugupo na siya ng antok ngunit tiniis niya dahil gusto niyang makita ang pagdating ni Stefan. Sa halos dalawang oras niyang pag-upo sa harap ng piano ay nasundan na niya ang instruction at nakabuo ng isang piyesa. Nalibang na siya at ayaw nang umalis doon.

Isang enggrandeng Grand Piano. Huminto siya sa harap nito, tila natitigilan sa kinang ng itim na pintura nito na sumasalamin sa sikat ng araw. Hindi ito basta bastang instrumento, ito ay isang piraso ng kasaysayan. Alam ni Ayumi na ang regalong ito ni Hunter ay nagkakahalaga ng milyun milyon, hindi lamang dahil sa tatak nito, kundi dahil sa pinagmulan nito. Ito ang piano na minsan nang tinugtog ni Krizel Andal, ang itinuturing na alamat at pinakasikat na piyanista sa buong Pilipinas. Ang hawakan ang mga teklado na minsan nang hinaplos ng isang henyo ay parang isang panaginip.

Medyo madilim ang paligid na nagpadagdag sa romantikong awra ng paligid. "Ang ganda." Ang hindi ko maiwasang sabihin habang malawak na nakangiti kay Zie. Ngayon lang ako nakakita nito kaya talagang namamangha ako. "Mabuti naman at nagustuhan mo." Saad ni Zie at ginawaran ako ng halik sa pisngi dahilan ng pagpula nito. Nagtungo si Zie sa mesa at sinindihan ang mga kandilang nakalagay sa gitna ng mesa. Lumapit naman ako sa kinapwepwestuhan ng piano. Hindi ko maiwasang mapangiti at malungkot sa mga alaalang pumapasok sa aking isipan, noon ay masaya akong nagpapiano tuwing linggo sa aming simbahan. Isa ako sa mga bata kung saan tinitrain ng aming simbahan bilang musician at mang-aawit.

Sinubukan kong hawakan ang pintuan nito at nagulat ako nang bumukas ang pintuan nito nang bahagya. It's unlocked. Kaya naman ang atrimidang bahagi ng sarili ko ang naging dahilan para magkaroon ako ng lakas ng loob para pasukin ang silid, na talaga namang ikinaningning ng mata ko nang makita ko ang nasa loob nito. At the corner of the room, there is this beautiful grand diamond white piano na ikinalaglag ng panga ko. Agad agad akong lumapit dito.