My Sweet Piano 소설 & 이야기

Natagpuan niya ito sa sofa, seryosong nakaupo habang sa sahig nakatitig. "I'm home, honey," sabi niya, saka mabagal na lumapit dito habang gamit pa rin ang props niyang cane. Nang tangkain niyang halikan ito sa pisngi ay iniiwas nito ang mukha sa kaniya. Nararamdaman niya nang kukomprontahin na siya nito anumang sandali tungkol sa nakita nito kanina sa parking lot. "A bad day, isn't it?"

Sabi nya sabay balik ang atensyon sa piano. Umiling ako. " hindi. Bago to. Tignan mo." Binuksan ko yung application saka pumili ng kanta. Yung kantang tinutugtuog nya kanina ang pinili ko saka binigay sa kanya. Nakatingin saking kinuha nya yung phone. Nagpapatango ito ng magsimula na syang maglaro. Piano tiles 2 kasi ang pinalalaro ko sa kanya. Magandang pang-alis stress para saming mga musician.

Ni wala itong takot na nararamdaman. “Wait. I’m not done explaining,” ngumisi si Sofia. “Ang mga remote control na ito ay nakakonekta sa sahig na gawa sa salamin—kung saan nakapatong ang mga upuan ng anak mo at si Talitha. Ngayon pipili ka kung anong kulay na remote ang gusto mo. Ang pipiliin mo ay ligtas sa kamatayan. At syempre, ang hindi mapipili… mamatay.” “Damn you, Sofia,” nanginginig na sabi ni Locke. “Papatayin kita! Papatayin talaga kita!”

“Moon above, heart stay light. Storm be gone, fear take flight. Count to three, breathe in slowly. Safe I am, this I know.” Paulit-ulit. Mahina. Parang panalangin. Hindi alam ni Chlorothea na ilang hakbang sa likod niya, nakatigil si Lysander. Naabutan niya ang dalaga madali sana siyang lumapit. Ngunit hindi niya ginawa. Nanatili siyang nasa distansyang sapat para makita ang bawat galaw, ngunit hindi sapat para maramdaman ang presensya niya.

Sabi niya kanina ay ito ang bahala kung saan nito gustong kumain. Pinindot niya ang audio sa kotse nito para hindi naman siya mailang at para may ibang ingay sa loob ng kotse. Sakto namang “Sining” by Dionela ang tumunog. Nagulat siya nang kumanta si Finn... "A flower’s not a flower until they bloom... Like my first time living life the day I met you… Hate to think that humans have to die someday... A thousand years won’t do, ooh

KLANG! Ang malakas at magulong tunog ng piano ay sumabay sa bawat marahas na baon ng balakang ni Dylan. Ang matigas at makapal niyang ari ay pumasok nang walang preno, walang-awang sumasagad sa pinakamalalim na bahagi ng matris ni Sophia.

“I learned a new song sa piano! Do you want to hear it po?” Napatigil si Maliya—saka niya narealize na hindi pala sumama ang bata sa business trip ni Luke. Isang tahimik na bugso ng ginhawa ang dumaan sa kanya. “Of course. Siyempre naman.” Maya-maya pa, isang malambing na himig ng piano ang umalingawngaw sa speaker—magaan, masaya, at puno ng inosenteng ganda.

"Mukhang may nakita ka na gustong bilhin." I shook my head. Alam ko kasi ang presyo ng mga chickering concert pianos, so there's no way I could afford this. Masaya na ako na malapitan saka mahawakan 'to. And if the owner is kind enough to give me a chance to play—which I don't think they would—that would truly make me the happiest today! "Good day, ma'am," bati sa amin ng saleslady. "Uhm, that's a Chickering concert piano, right?" tanong ko at turo sa nasa likod niya. Napalingon naman ang babae at ngumiti sa akin. And I am not expecting that she would invite me to get closer!

sabi nito "They are pretty, thank you but its tulips next time" pagbibigay impormasyun ni Nikka.

Lovebele Kinuhit ako ni Analisa sa braso’t impit ang tili pagkakita kay Attorney Scott. Sina Tiya Lena at mga pulis parang nakakita ng artista nabatobalani. Tulalang namamangha habang nakatitig kay Scott. Ang guwapo naman kasi nito. Idagdag pa blue eyes ito para bang nangungusap ang mata ni Scott, kapag nakatitig sa akin.