Late Bloomer In Tagalog Novels & Stories

tanong ko nang hindi ko mapamilyaran ang lugar. “Welcome to Northern Blossom Flower Farm! Where you can experience the beauty of our flower farm, nestled in scenic mountainside of Atok, Benguet!” tila tour guide na sabi ng asawa ko na s’yang nakapagpalaki ng mata ko dahil sa gulat! “What?! You mean The Northern Blossom Flower Farm na dumadaan daan sa feed ko?!” gulat pa ring tanong ko sa kan’ya! “Yes, hindi ka nagkakamali” napatili ako.

"Stoic Flower? Sigurado ba si Mr. Jordan?" Paliwanag ni Jordan. "Pinangalanan ito ng lolo ko na Hundred Leaf Flower. Gayunpaman, sa tingin ko ay dapat nating tawagin itong Stoic Flower dahil hindi natin ito kailangang alalahanin. Hindi ito malalanta sa tag-araw o magye-freeze sa taglamig. Bukod dito, ang bulaklak na ito ay napaka-proud. Hindi ito mamumulaklak kung ito ay masyadong pangit. Kung ito ay mamumulaklak, ang mga bulaklak ay magiging walang katulad na kagandahan." Tumawa ng malakas ang matanda. "Magandang paliwanag. Mr. Jordan, mangyaring pumasok!"

Umali slang siya sandal tapos ay nang bumalik siya, may ibinigay na siya sa aking singsing. Like, oh shit! Ang bilis! Napakabilis nang pangyayari. Hindi ko na nalaman ang mga sumunod. Kinasal kami. Medyo na-late pa si Kairos sa kasal namin. He was thirty minutes late. Nakatayo na nga ako sa altar para i-announce na hindi siya darating but he came and we got married.

"Simula ngayon kailangan mo ng masanay na ganito ako." BLOSSOMHUES 💙 -SORRY SA LATE UPDATE MY BLOOMS! MEDYO BUSY SI AUTHOR NGAYON :)—

Bleeding heart, iyon ang tawag sa bulaklak na ngayon ay tingkad na tingkad sa pulang kulay at nakahilera ang pagbubulaklak nito. Napangiti naman ako at dahan-dahang tumayo mula sa kaing kinauupuan at tinignan lang ako ni nanang. Nilapitan ko ang bulaklak at bahagyang hiawakan, ingat na ingat na hindi masira at hindi malaglag. “You’re in bloom,” ngiting saad ko at hinayaan ang mga namumuong luha sa aking mga mata na dumaloy sa aking mga pisngi.

Alam ko, hindi nila ako nakikita, pero bakit ko nakikita ang mga bagay na ito? "Ano naman ang bulaklak na iyan?" Tanong ng babaeng, habang nakatingin sa lotus flower. "Lotus ang tawag dito, sumisimbolo ito ng kalinisan ng isipan at damdamin." Malambing na sagot ni Florence. "Napakaganda naman." Manghang saad ng babaeng ito. Masaya silang nagtawanan at nag-usap.

Kahit sino ay gustong malaman kung ano ang epekto ng halaman na ito. "Ang tawag sa mga halaman na nakapalibot sa atin ay Lycoris Radiata. Ang bulaklak ng kamatayan. Nakikinita nito ang kamatayan ng isang nilalang. Hindi ito nabubuhay sa ibang lugar, tanging dito lamang ito tumutubo. Kaya ang bulaklak na ito, oras na tumubo sa ibang lugar—ibig sabihin ay may mamamatay." Sagot niya sa akin na ikinasinghap ko. Para akong nawalan ng hininga dahil sa impormasyon na ibinigay niya.

"What are you doing?!" "Landscaping." Kumunot ang noo niya. "In Tagalog, nagbubunot ng damo. Pinasosyal ko lang." Madami-dami na rin itong nabubunot. Tagaktak na ang pawis nito sa katawan at sa gilid ng mukha nito. Tumayo ito at lumapit sa kanya. "O, bakit sumisigaw ka? Ang aga-aga pa galit ka na naman."

Ang bouquet ay binubuo ng mga Black Dahlias at Dried Eucalyptus, mga bulaklak na sa sining ng plorya ay sumisimbolo sa pagtataksil, babala, at sa nalalapit na pagtatapos. Sa gitna ng mga itim na dahlia, may isang maliit na sobreng pula. Kinuha ito ni Lucius at binuksan. Isang pangungusap lang ang nakasulat sa loob, sa pamamagitan ng mga letrang ginupit mula sa dyaryo: "The harvest doesn't wait for the flowers to bloom. Enjoy your last sunrise in Laguna."

Chapter 10 KALILA MADISON RAMIREZ KAY BILIS NG TAKBO ng panahon. Huwebes na ngayon at bukas ay balik-eskwela na kami. Parang kahapon lang nangyari ang karumal dumal na bagay sa paaralan dahil sariwa pa ito sa isipan ko. "Hija, sigurado ka bang ikaw na ang bubuhat niyan?" tanong ni Nanay Belinda.