Nagkamaling Utos の小説・ストーリー

Muli ay nagpakawala ito ng malambing na ngiti. And O to the M to the G! Parang gustong mangisay ni Lexi sa...kilig.

"A-ano to?" "Use that kapag alam mong dehado ka na. Hindi ka dapat makaamoy ng usok galing dyan kapag ginamit mo. Kayang makaparalisa ang sino mang makakaamoy ng usok na iyan..." Salamat kael... Maraming salamat...

"Lint*k !! Sino kaya ang nag utos na patayin ako! Baka nakakalimutan nila kung sino ako! Ang galit na saad nito sa kanyang sarili. Wag na wag kayong aalis sa pwesto niyo,Baka bigla siyang bumalik at magsama pa siya nang mga kasamahan niya para tugisin tayo rito!

malamig na utos nito. Nakita ko ang palad ko na may malalim na sugat may dugo ko pa ito. Nakita ko din na pinatakan nito ang isang holy bible ng dugo naming pareho. Iba ang way nila paano sila mag recruit siguro kaya madalang sila mag recruit. “Tumayo ka tapos sunugin mo ang bible..” utos nito sa akin. Nang hindi ako tumayo. Ngumisi ito at nag salita, “Hindi bago sa akin ang reaksyon na yan.. pero kailangan mo gawin.” Utos parin nito.

AGAD AKONG TUMINGIN SA BOSES KONG NASAAN ITO NG GAGALING AT NG MAKITA KO NA KONG KANINO AY AGAD AKONG HUMINGA NG MALALIM AT TAMAD NA HUMARAP SA KANYA "BUKAS KO NA LANG KUKUNIN ANG LAHAT NG GAMIT KO KASI MAY PUPUNTAHAN PA KASI AKO SABAY KUHA NG BAG KO AT DAHAN DAHAN NA TINALIKURAN SILA AT NAG LAKAD PA ALIS SA DEPARTMENT NAMIN GRABI TALAGA ANG UGALI NILA DI KO NA ALAM KONG ANO PA ANG PWEDI NILANG GAWIN SAKIN KONG HINDI PA AKO UMALIS NAKO MAKA UWI NA NGA LANG ANG HIRAP PALANG MAKISAMA SA MA NGA TAONG PERA LANG ANG MAHALAGA AT DI PA PANTAY ANG TRATO GRABI ANG PANAHON NGAYON

Humakbang siya patungo sa labasan ng kusina bago muling lumingon sa akin, ang kaniyang mukha ay tila ba handa nang pumatay ng tao. "No rest for tonight. Get your as$ upstairs right now and I’lll make sure you’ll scream for mercy until we hit twenty rounds," malamig at mariin niyang utos bago naglakad palayo na may mabibigat na yabag. Anak ng— Ika naman kasi, e!

kalmadong utos nito. Kumulo ang dugo ni Nayah. Tumayo siya, tinanggal ang kanyang heels, at naglakad nang nakayapak patungo sa round table. Tiningnan niya ang pagkain at ang malamig na bulto ng Alkalde. Buong araw na siyang pinapahirapan nito, at ngayon, ginagawa pa siyang utusan para sa pagkain. "Ako pa talaga ang gagawa? Ang dami mong katulong sa labas, pwede mo namang iutos sa kanila," madiin na reklamo ni Nayah.

F*ck! "Oh, damn it!" malutong nitong mura na may halo pang ungol. Muli, sa pangalawang pagkakataon nilabasan ulit ito. Tumayo agad ako at inalalayan ito. Pinagdikit ko ang noo namin.

Dahil yin ang utos sa akin ni m*****a. Di bali na at may baon naman ako. Baka inumin na lang ang bi bilhin ko nito. Hindi naman ako nahihiya na makita nila na may baon ako eh. Ano naman angikahiya ko doon. Eh ito lang ang nakayanan ko. Alangan mag feeling mayaman ako at saka masarap kaya ako mag luto at alam ko na malinis ang kinakain ko.

Ang bawat utos ay may katumbas na buhay na naka-atang. Bago kami umalis, tumingin ako sa lumang litrato ni Grandpa sa mesa — larawan nila nina Mama, may ngiting mapagkumbaba. Nagkandado ang dibdib ko. Hindi para sa karangalan, kundi para sa katatagan ng pamilyang ito. “Huwag kayong magkakamali,” mura ko sa sarili. “Hindi ito personal; operasyon ito para sa kaligtasan namin.”