Terrorized Novels & Stories

Bakit ba walang tao sa lugar na ito? Dominic’s actions were a brutal assault on my dignity and my sense of safety. He savored each moment, tasting and exploring every part of me with a disturbing intensity. The way he touched me, the way he seemed to take pleasure in my suffering, made me feel sick to my core. I hated every second of it. I squeezed my eyes shut, praying and hoping for someone to come and rescue me from this living nightmare. Each passing minute felt like an eternity, stretching out the terror and helplessness I felt.

Natatakot sa sariling buhay! Kung noon, hindi niya magawang matakot habang hinahabol sila ni Frahisto at napunta sa batis, iba iyon. Ibang-iba. Dahil sa mga panahong iyon, kasama niya ang lalaki. Safe and secured siya sa bisig nito. Ramdam niya ang security sa piling nito pero nung kinuha siya ng tatlong lalaki... Nung nakita niya ang pagbaril at pagtalsik ng dugo sa kaniya. Ang pagkabasag ng bungo... Ang dilat na mata ng lalaking nakatingin sa kaniya habang kalahati ng ulo basag... Matinding takot at trauma ang kaniyang nakuha.

Matiim siyang tumitig sa mga mata nito. “Okay na, wala nang magpapaputok ng baril,” mahinahong wika nito. Pinisil-pisil nito ang kaniyang mga palad. Hindi siya makapaniwala na tuluyang kumalma ang kaniyang sistema. Terrence did a great job. Sapat na ang yakap nito upang maglaho ang kaniyang takot. Meaning, unti-unti na siyang gumagaling sa trauma.

Nag punta sila sa sasakyan ko at pinag pala nila ito ng baseball bat. My mouth droped open and my eyes went wide when I saw that the tinted windows got broken. Hindi ako nakagalaw agad dahil sa nakita. Fuck! I will kill them. "Hey."A soft voice called me. Tumingin ako sa kanyang mga mata a worried eyes shifted to a dangerous Eyes when he looked at me. "Fuck!"I mouthed while looking at the men whose smashing my car with that freking baseball bat. I'm gonna kill them.

malamig at seryosong sambit ni Phoenix. Kita sa lahat ang takot sa kanilang mga mata. Kilalang tahimik at walang kibo ang binata. Hindi palasalita lalo na kung wala namang dapat at kailangang sabihin. Hindi nito inuubos ang oras sa panenermon at paninigaw sa kung sino man, lalo na kung hindi ito makabubuti sa Alcantara at Tatlegoure. Pero, lubhang nakakatakot ito sa oras na magalit, higit pang nakakatakot sa kanyang pumanaw na ama.

Ngunit, dinaig pa nito ang teroristang nagdala ng bomba upang pasabugin sa kanyang harapan. Sa tanang buhay niya ay ngayon lang niya naranasang masaktan ng ganito katindi kahit na walang dumadapong suntok sa kanya. Basta pakiramdam niya'y bugbog na bugbog ang puso't kaluluwa niya ng mga sandaling iyon. Pakiwari nga niya'y tinu-torture sya sa sobrang sakit. "May natanggap kaming report na may sumabog na sasakyan sa may Bocaue sa sobrang bilis ng takbo."

"The pure terror, Therese. Yung matinding takot na baka paglapag ko, hindi mo na ako hintayin. Yung pakiramdam na kahit hawak ko ang buong Sandoval imperyo, bale-wala lahat ng iyon kung tuluyan ka nang mawawala sa buhay ko. For the first time in my entire goddamn life, I felt helpless. Natakot akong mawalan ng tao." Napapikit ako nang mariin habang nararamdaman ko ang pag-init ng mga gilid ng mata ko. Hindi ko alam kung dapat ba akong maiyak sa lungkot o matuwa sa narinig ko mula sa isang emosyonal na mailap na katulad niya. "Ganoon... ganoon ba talaga ako kahalaga sa'yo?" "Yes," mabilis niyang sagot, walang kahit na anong bahid ng pag-aalinlangan. "And to be honest, it terrifies the hell ou

At dahil sa takot na nararamdaman ay para akong biglang natulala at basta na lamang natagpuan ang aking sarili sakay ng sasakyan nito kasama pa ang tatlong kalalakihan. I am so damn terrified. Nanginginig ang buong sistema ko kasabay ng walang pakundangang pagwawala ng aking puso. Pagwawala na para bang nakakabingi dahil sa kaba at nerbyos. Lalo na nang maalala ko bigla ang napanood ko sa balita sa telebisyon na may grupo ng sindikatong nangunguha ng mga babae. Talamak ang gawaing ito ngayon kaya mas lalong nagwala ang buong sistema at kalamnan ko.

Umiyak. Patuloy ang malakas na ulan, ang pagkulog at pagkidlat. Kinakain na ng sobrang takot ang kanyang d****b. Estranghero siya sa kinaroroonan. Ilang at walang gaanong bahay sa kapaligiran. "Paano kung may terrorist dito? Kung may biglang humablot sa akin dito at tortyurin ako? Reypin kaya?"

Dire-diretso akong lumabas sa kwarto niya, ni hindi na lumingon. Fuck! Something is horribly wrong with me. I must have been drugged last night. Thraia's obsession twisted into a nightmare—she didn't just take me, she shattered me. She kidnapped me and tore me apart piece by piece. The torture she inflicted wasn't just pain—it was a relentless, brutal mutilation of my body and mind. Every lash, every burn, every brutal hit was designed to break me completely.