Novel & Cerita Naiwan

CHAPTER 40 Vaniah Feumi Dellona POINT OF VIEW — NAKAUPO kami ngayon ni Kaizen dito sa mga nakahelirang upuan sa harap ng dalampasigan habang may papalubog na araw. Dito kasi sa lugar namin malapit lang ang dagat sa mga park.

Tawagin mo akong Ezran. Naramdaman ko ang isang panginginig na dumaloy sa akin, na para bang isang bawal na bagay ang nabibiyak. Ang salitang "Ezran" na binibigkas sa unang panauhan ay tila sabay na pamilyar at walang galang. Naiisip ko ang lahat ng pagkakataong ang kanyang pangalan ay pinangungunahan ng mga titulo, ang alingawngaw ng mga silid-pulungan at ng mga artikulong hindi ko kailanman nabasa ngunit siya'y palaging inilalagay sa tuktok. Ang pagtatawag ng "ikaw" ay magiging isang pagguho ng mga protokol, ngunit isa ring tagumpay laban sa lamig ng kanyang mundo.

Hinawakan ng lalaki ang mukha niya at ngumisi. “Open your eyes. Look at your man now.” Nakagat ni Naomi ang tinidor, napapangiwi sa bigat ng tensyon sa daliri. Sinubukan niyang kalimutan sandali ang imahe ni Cormac sa isip niya. Pagkatapos kumain ng dalawang kutsara ng kanin, umupo si Neriah sa wheelchair. Ang wheelchair ay moderno at intelligent. Hindi alam ni Naomi ang presyo nito, pero ramdam niya na hindi ito mura.

Napairap pa s'ya kay Nexus at agad na lumapit sa akin at niyakap ako. Gulat na gulat naman ako dahil hindi ko naman s'ya kilala. Well, aside sa pangalan n'ya na narinig ko lang naman. Agad s'yang kumalas ng yakap at nakangiting tumingin sa akin. "Hi! I'm Aviana Atkinson. I'm Nexus Sister! Nice to meet you!" Magiliw nitong sabi kaya naman ay awkward akong napangiti.

"Nayah." Naputol ang malalim niyang pag-iisip nang marinig ang isang pamilyar na boses mula sa isang madilim na waiting shed sa gilid ng kalsada. Mula sa anino ay lumabas si Teban, isang datihang magnanakaw na ngayon ay nagtatrabaho bilang janitor sa mismong munisipyo. Nanginginig ito hindi dahil sa ulan, kundi sa takot. Mabilis itong lumapit kay Nayah at inabot ang isang itim na sobre.

sabi niya at Napa thumbs up ako _______________ Aykafaye❤️❤️ ******* Vote Follow Comment

Iniabot ni Sven ang isang bagong modelo ng cellphone kay Nevaeh. “I heard you destroyed your old one during that little incident,” aniya, may bahid ng nakakalokong ngiti sa kanyang mga labi. “Consider this a reward for your… assertiveness. Good job.”

“Or… a hug?” “Subukan mong lumapit, isusumbong kita sa guidance.” He laughed. Like I amused him. Like I was a joke he loved repeating. Ugh. Nakakainis. Even worse—he smells good. Like paper and coffee and ruin. His name? Aiden Navarro. Rich kid from a tech-magnet school sa Elithan. May full scholarship, robotics champ, at… may abs. (Accident lang na nakita ko sa PE, okay? Wag judgmental.)

AFTER Jael left, naiwan si West mag-isa sa balkonahe. Tahimik siyang nakatayo roon, hawak-hawak ang wine glass na paulit-ulit niyang iniikot sa pagitan ng mga daliri. Ang tingin niya ay nakatuon sa buwan—maliwanag, buo, at tila masyadong payapa kumpara sa gulong nasa dibdib niya.

He then stretched his lips into a smirk. Naiwan naman akong tulala at hindi makapaniwala sa binanggit niyang lugar. Victoire... forest? ༊*·˚༊*·˚༊*·˚༊*·˚༊*·˚༊*·˚˚·*༊˚·*༊˚·*༊˚·*༊˚·*༊˚·*༊