Novel & Cerita Nakakapasong Lihim

Hindi pa siya nakuntento at talagang hinigpitan pa niya ang pagkaka sakal sa leeg ko habang umuungol sa tenga ko dahilan para mas lalong mag init ang buong katawan ko. “Yeah, just like that, choke me harder please,” hirap na hirap akong sambitin nang bup iyon dahil sa kamay niyang nasa leeg ko. Sobra ang pagkaka liyad ng katawan ko. At sa tingin ko na oras na may lumingon sa likuran namin ay mapapansin agad ang ginagawa naming dalawa dahil sobra ang pagkaka angat ng katawan ko.

LIAN POV May mga lihim na hindi ibinubulong. Ipinapasa sila—tahimik, maingat, parang lasong inilalagay sa ilalim ng dila ng sistema. At sa gabing iyon, may isang lihim na piniling lumabas. Nagsimula ito sa isang file.

Nasaan na 'yon bata? Pero bago pa man nakakilos ay may malakas na puwersang nagpatumba sa kanya. Napaluhod siya sa lupa sabay hawak sa leeg niya. Pakiramdam niya may sumasakal sa leeg niya. Hindi siya makakilos at makahinga. "P-Please...I won't harm you..." nahihirapan na bigkas niya.

“Liam, hanggang kailan ba tayo laging ganito? Laban dito, laban doon… hindi ba nakakapagod?” Lumapit si Liam, hinawakan ang mukha niya. “It is exhausting. Pero alam mo kung ano ang hindi nakakapagod? Ikaw. Kahit gaano karaming laban pa, ikaw ang dahilan bakit hindi ako sumusuko.”

Naglangoy siya ng ilan laps, umaasa na ang ehersisyo ay makapaglalabas ng ilan sa nakakulong pagkadismaya sa kanyang katawan. Hindi niya napigilan ang sarili, naisip niya na kasama niya si Liam. Nasa itaas kaya sila ngayon, tinitingnan ang ginhawa ng kama? O mamasyal sa dalampasigan? Kinagat niya ang kanyang mga ngipin at lumangoy pa ng sampung laps. Ito ay isang masamang ideya. Walang paraan na ma-gets niya si Liam dito, kapag naalala siya ng lahat.

Lihim siyang natatawa sa kan'yang naiisip na plano. Pinahid niya ang kan'yang mga luha at nagsimulang tumayo. Paika-ika itong naglakad patungo sa kan'yang selda. Lihim niyang minura-mura sa utak ang mga taong nanakit sa kan'ya. Makakaganti rin ako sainyo! Hinding-hindi ako papayag na magtagumapay kayo. Ibabagsak ko kayo, pangako 'yan!

IRIS POV Umuwi kaming magkaantabay ni Zion sa apartment na may mabigat na pakiramdam. Buong gabi akong hindi mapakali, pabalik-balik sa maliit naming kusina habang nagpapakulo ng tubig. Kahit nakaligo na ako at nakapagpalit ng pambahay, nananatiling malamig ang mga kamay ko. May kakaibang kaba sa dibdib ko na hindi ko maipaliwanag.

aniya. Nangiti ako nang husto. “Naniniwala kang mahal mo talaga ‘ko?” Umangat ang kilay niya bilang pagsangayon. “Mahal na mahal din kita, pero marami pa ‘kong hindi puwedeng sabihin sa ‘yo.” Umangat muli ang kilay niya. “Pero bakit kailangan maging lihim sa ‘kin? Kakampi naman ako at hindi kalaban.”

Bahagya kong ipinilig ang aking ulo para bigyan siya ng pagkakataong mahalikan ako nang maayos. Naramdaman ko ang dila niya sa aking balat, at marahan niya ‘tong pinapagapang sa aking lalamunan. Kaya wala akong nagawa kung hindi ay mapatingala. “Alam mong hindi ako makapagtrabaho nang maayos kapag gamit ko ‘yong sasakyan na ‘yon? Lalo na kapag papunta na ako sa office ko, pagkatapos kitang ihatid, huh?”

Humigpit ang kapit ko rito. Lihim akong nagpasalamat nang sa wakas ay binitiwan nito ang aking mga labi dahilan para makahinga ako. Hinihingal na napapaungol ako sa sobrang sarap na nangyayari na naman sa amin. Steve is a man of steel. He's a beast when it comes to this. Walang kapaguran, ang gusto lage ay dilaan, ungolan, tusukan at palaging nilalabasan na hindi man lamang nabibitin.