Nakakapasong Lihim Novels & Stories

Emelio at si Caspian, na nadamay kahit na hindi pa ito totally okay. “Wala na tayong magagawa diyan, nangyari na ang nangyari. Gawin mo na lang itong lesson, na. huwag mo ng pairalin ang katigasan ng ulo mo. Because of your stubbornness, you almost got perish,”bakas sa kanyang boses ang pagtitimpi. Dahil nakita ko ang marahang paghilot niya sa kanyang panga at pailing-iling.

Tanong ni Niko sabay hipo ng ulo at leeg ko "Hindi pero sobrang sama ng pakiramdam ko." "Baka hangover mo pa yan." "Napaka OA sa hangover. Nung isang araw pa yon." "Eh bakit?" "Pagod lang siguro sa byahe. Pero papasok parin ako. Dami natin paperworks." "Hindi. Magpahinga ka dito. Ako na bahala don." "Hindi ok lang. Kaya ko pa naman."

napaismid siya "You can't confidently say that his being pure to you if you can't see it,if you can't witness by your own eyes-" "N-nakikita ko naman ang efforts niya-" "Efforts? What about him being obedient? Not to his own way but to yours" "A-Anong ibig mong sabihin?" Nanulis ang nguso niya.. "Fine.. strength to the point na" napabuntong hininga muna siya bago nagsalita.. "What if pahirapan mo siya"

Kusang pumatak ang aking mga luha habang kagat ang ibaba kong labi. Nagulat ako ng yakapin ako nito saka hinagod ng palad niya ang aking likod na wari mo ay sinisikap na pagaanin ang aking nararamdaman. “Kahit hindi mo sabihin sa akin ay nauunawaan ko, ngunit labis na ikina-sasama ng loob ko ay kung bakit kailangan n’yo pang mag lihim sa akin. Maaaring bulag ako, pero hindi ako tanga upang hindi maunawaan ang mga nagaganap sa aking paligid.” Puno ng lungkot ang tinig nito at halatang masama ang kanyang loob.

Nakakaloka siya. “Also,” dagdag niya, “breathe properly.” Napakunot-noo ako. “Humihinga naman ako.” “You look like you’re fighting for survival.” Hindi naman siya nagkakamali doon. Pero hindi ko rin kailangang marinig iyon. “Slow breaths.” Tumango ako. “Okay.” “Use your arms.” “Ginagamit ko naman ah!” “Not enough, Lumi.”

Napakasakit ng ulo. Malabo na naramdaman ni Esteban sa kanyang puso na may malaking lihim na nakatago dito, at gusto niyang malaman ang sikretong ito. Ang lihim na ito ay tila nangangailangan ng isang kumpletong hanay ng mga buto upang matagpuan. "Sino ka? Sinasadya mo bang iniwan sa akin ang mga buto ng iyong kapangyarihan?”

What the fuck is that? Lahat ay halos mababa. But his Reaction Time is pretty good. Lalo na ang Coordination niya. His Cardiorespiratory Endurance is good too. And the rest, it goes down, down baby na. Kailangan niyang magbanat ng buto. Nak ng teteng.

napataas ang kilay ko sa tinuran nito. "Ano ka, hilo? Excuse me, iyong tatlong nauna za akin kanina hindi naman kinapkapan. Tapos ako kailangan kapkapan!" "Mas marunong ka pa sa akin" hindi na ako nakapagsalita ng bigla nitong kapkapan ang aking katawan. Ngunit ang paraan ng pagkapkap nito ay kakaiba. Dahil hinihimas na niya ang aking dalawang bundok, pababa sa aking tiyan hanggang sa marating nito ang aking puson. Agad kong pinigilan ang balak nitong paghimas sa gitnang bahagi ng aking katawan.

Pero paano ako magtitiwala sa mga lihim na unti-unti nang pumapatay sa amin? Tumingin ako sa bintana, at sa malayo, may nakita akong sasakyan na dumaan — itim, tinted, pamilyar. Too familiar. At doon ko naramdaman… Hindi lang ako kinakabahan. Tinatarget na kami ulit. **************************************************** 💔 “Minsan hindi mo kailangang makita ang panganib para malaman mong malapit na ito — minsan, sapat na ang katahimikan bago sumabog ang bagyo.”

Note my sarcasm please. Pumasok siyang muli sa fitting room at nagpalit ng damit. Hindi na niya susubukang pumili ng damit na kita ang likod at braso. Siguradong hindi papayag si Achilles. Kaloka, Mamamatay siya sa sobrang init dahil dito. Leah sighed. Masyadong possessive si Achilles sa katawan niya. Napailing-iling na lang siya.