Nakakapasong Lihim の小説・ストーリー

--- --- --- --- Nanlamig ako. --- --- --- --- "Anong bagay?" --- --- --- --- Tumingin siya sa akin. --- --- --- --- At sinabi ang katotohanang matagal nilang itinago. --- --- --- --- "Ikaw ang huling tagapagmana ng isang lihim na angkan." --- --- --- --- Tahimik. --- --- --- --- --- "At kapag nalaman ng maling tao ang buong katotohanan..." --- --- ---

Baka kasi lihim na nag-uusap silang dalawa, tapos masalisihan ako. At base sa nakikita ko. Parang wala naman siyang alam. Bakas kasi ang pagtataka sa mukha nito. Kumunot pa nga ang noo niya na parang naalibadbaran sa ngiti kong hindi na naman mawala-wala.

Kinikilig na saad nito na ikinangiwi ko naman. "Walang meaning yun Jopay. Kahit sino naman siguro tutulungan ako pagtinamaan ako ng bola sa ulo tapos pinsan pala niya yung nakatama." Saad ko naman rito. Masyado kasing active ang imagination nito at kung anu-ano na ang naiisip.

Kinikilig na saad nito na ikinangiwi ko naman. "Walang meaning yun Jopay. Kahit sino naman siguro tutulungan ako pagtinamaan ako ng bola sa ulo tapos pinsan pala niya yung nakatama." Saad ko naman rito. Masyado kasing active ang imagination nito at kung anu-ano na ang naiisip.

sabi niya, “ay ang pananatiling matatag kapag ang lahat sa paligid mo ay nagsasabing kailangang magmadali. Madalas kang mapagbintangan na mabagal, makasarili, o walang pakialam sa pangangailangan ng mga tao. Ngunit natutunan ko na ang tunay na pagmamalasakit ay hindi ang pagbibigay ng lahat ng hinihingi nila sa sandaling ito, kundi ang pagtitiyak na mayroon pa silang makukuha sa mga panahong darating. Ang tinatawag na lihim ay wala sa mga tuntunin, kundi sa diwang gumagabay sa bawat tuntuning iyon.” Ang mga kabataan ay tumango, at sa kanilang mga mata ay nakita ko ang unang kislap ng pagkaunawa — hindi pa ganap, ngunit sapat upang maging binhi ng karunungan na lalago sa paglipas ng panahon.

Lahat naman sila gwapo pero bakit may isang hindi marunong ngumiti sa kanila? ----#HIOR----

Nakakaawa in the sense na mas gusto niyang solohin ang problema. Minsan, nakakalimutan kong hindi lang siya basta malakas o dominante. Tao rin siya, may iniinda, may kinakatakutan, may iniingatan. At pakiramdam ko—ako ‘yon. Ayokong isipin na ako ang dahilan ng bigat na nasa mukha niya, pero hindi ko mapigilan yung kaba sa dibdib ko. “Leah…” tawag niya. Mababa. Parang paos.

Andrea Nagising akong nakayakap pa rin si Atlas sa ‘kin. Hindi ako makawala kaya naisip ko mag-angat ng tingin kung tulog pa ito. Napngiti ako ng nakapikit pa ito ngunit nakabantay lang pala. Dahil bago ko pa mabawi ang panakaw kong titig sa kaniya. Niyuko na ako huli na para magkunwari. Nakangisi si Atlas para bang nagmamalaki nahuli niya ako sa akto kaya napangiti na lang din ako.

Parang may parte sa sahig na hollow hindi solid ang tunog, parang may nakatago sa ilalim. Pumunta ako roon na may dalang flashlight at crowbar. Sa totoo lang, hindi ko rin alam kung anong klaseng kapangahasang espiritu ang sumapi sa akin. Pero kung may isang bagay akong natutunan bilang Gabby, ito ‘yon: kung hindi mo huhukayin ang lihim, ikaw ang ililibing nito.

Nakakarami na itong kapitan Hendrix na ito ah Panay Ang halik. Panay rin Ang dalawang kamay niyang humihimas sa mga pang-upo ko. "diba sabe mo maliligo tayo bakit parang iba na Naman Ang pinapahiwatig Ng mga himas mo ha kapitan."aniko rito. "baka pwedeng paisa muna baby gutom ako eh."nakangisi niyang sambit. "hindi pwede,mamaya na lang.Gusto Kong Makita Ang sinasabe mong ilog."aniko rito.