Novel & Cerita Nakakapasong Lihim

lihim na pagkausap n'ya sa kan'yang sarili. Hindi n'ya alam kung gaano na sila katagal sa banyo ng asawa at pareho na nakasalampak sa sahig. Ayaw nitong tumayo at ayaw din s'yang pakawalan. Panay ang sabi nito sa kan'ya na pangit s'ya ngunit kung makadikit sa kan'ya akala mo ay naka glue.

Napakasarap. Nahanap nito ang kanyang perlas at buong husay na nilaro ng dila at bibig nito. Basang basa na siya. Limang taon siyang walang ganitong pakiramdam. Ipon na ipon ang pagnanasa sa kanyang katawan. Tila siya bulkan na sasabog. “Liam, putang-ina mo! Nakapasarap. Aaaahhhhhhhhh. Aaayyyyaaannnn naaaa!” nasabunutan niya ang buhok nito.

Masyado syang nagpakampante at yoon ang pinakamaling nagawa nya. Just one more word at mahuhuli na nya ero

Anong ginagawa nito dito? N*******d ito ng pang-itaas at kaya naman kita-kita ang magandang hubog ng katawan nito hanggang sa likod mistulang may muscles ito. Napapilig naman siya ng ulo dahil sa iniisip. Hay naku ano ka ba naman Thalia talagang nakuha mo pang pagnasahan ang asawa mo eh masama nga ang loob mo di ba? Sabi niya sa kanyang isip.

pakiusap kopa sa kanila nag babakasakaling babalik pa sila Ngunit hindi na sila nag abala pang lumingon pa dito—agad akong huminga ng malalim upang makapag handa sa aking binabalak na takasan siya, ngunit hindi pako nakakahakbang ay nahawakan na niya agad ang aking braso at hinila ako papunta sa kaniyang legs kaya ako'y napaupo doon na aking ikinasigaw " Kyaaahh!!!"

Lihim? Isang maikling salita pero may malalim na kahulugan. Nag desisyon ang dalagang si Heimie na mamasukan bilang katulong sa Mansion ng nag iisang Rash Forbes, 32 years old na binata. Guwapo, mayaman, may eight packs abs at higit sa lahat kilalang Genius pagdating sa inventions ng Product and Services. Bukod pa roon siya ang may ari ng pinaka-malaking shipping lines kung saan ang mga cargo ship nila ay naglalaman ng malalaking klase ng high technology at imported products. Samantala, isa lamang hamak na kuba at pangit ang 20 years old na si Heimie. Malaki ang pangangailangan ng Mansion ng lalaki sa kasambahay dahil laging umaalis ang mga katulong nito sa takot kay Rash. Isang gabi,

sabi niya, “ay ang pananatiling matatag kapag ang lahat sa paligid mo ay nagsasabing kailangang magmadali. Madalas kang mapagbintangan na mabagal, makasarili, o walang pakialam sa pangangailangan ng mga tao. Ngunit natutunan ko na ang tunay na pagmamalasakit ay hindi ang pagbibigay ng lahat ng hinihingi nila sa sandaling ito, kundi ang pagtitiyak na mayroon pa silang makukuha sa mga panahong darating. Ang tinatawag na lihim ay wala sa mga tuntunin, kundi sa diwang gumagabay sa bawat tuntuning iyon.” Ang mga kabataan ay tumango, at sa kanilang mga mata ay nakita ko ang unang kislap ng pagkaunawa — hindi pa ganap, ngunit sapat upang maging binhi ng karunungan na lalago sa paglipas ng panahon.

Nasasakop ng buong katawan niya ang katawan nito. Hirap siyang gumalaw sa pagkontrol sa sarili. Bawat ulos niya ay mabigat na paghinga ang kasabay no'n. Buong katawan niya ang humah*god sa katawan nito. Bahagya pang sumasabay ang mga d*bdib nito sa paggalaw niya kaya't hindi niya mapigilan ang sarili kun'di muling isubo iyon. "Ah—ohhh! Silas!" h*linghing nito.

Lahat naman sila gwapo pero bakit may isang hindi marunong ngumiti sa kanila? ----#HIOR----

Nakakaawa in the sense na mas gusto niyang solohin ang problema. Minsan, nakakalimutan kong hindi lang siya basta malakas o dominante. Tao rin siya, may iniinda, may kinakatakutan, may iniingatan. At pakiramdam ko—ako ‘yon. Ayokong isipin na ako ang dahilan ng bigat na nasa mukha niya, pero hindi ko mapigilan yung kaba sa dibdib ko. “Leah…” tawag niya. Mababa. Parang paos.