Novel & Cerita Overthinking Quotes

makahulugang sabi ni Mike habang nakaangat ang sulok ng labi. Natawa si Enzo sa sinabi nito. “You’re overthinking again. Ganyan ba talaga pag Psychiatrist, lahat na lang binigyan ng diagnosis?” Si Mike naman ang natawa. “Correction. Ikaw ang overfeeling.” anito at sumubo ulit ng kwek kwek . Nang maubos yun ay muli itong nagsalita. “Pero alam mo Enzo, hindi mo naman kailangan ng psychiatrist. Ang kailangan mo lang… eh aminin mo.”

Kinabahan ako sa naisip ko kaya ipinaglit ko ito sa isipan ko. “Stop overthinking. It's not healthy. Just think that... what if he think of surprising you again but this time it's bigger suprise than the suprise before!” she positively said. Nabuhayan ako sa sinabi niya. “Tama ka nga. Baka mas engrande ang supresa niya ngayon! Thank you, bestie. Ang positive mo talaga minsan, kaso madalas mas masungit ka.” Kung magkaharap lang kami ay kitang-kita ko ang pagtaas ng kanyang kilay sa sinabi ko.

Hindi rin naman ako sigurado kung anong oras na makakauwi si Zeno at hindi ko naman siya gustong abalahin nang abalahin. Nakatulala na lang ako. Hindi ko inaasahan na ilang oras na ang makakalipas. Parang tumingin nga lang ako sa kawalan at mabilis na nagdaan ang oras. Ang dami ko rin naman kasing iniisip, hindi na naputol yung train of thoughts ko. Saka ko na lang din napansin. Mahirap maging overthinker minsan.

Wala siyang tiwala na baka matulungan kong sulosyonan ang problema niya? "Honey, hindi naman sa ganun. Marami ka nang iniisip, mas mabuti kong hindi na ako dadagdag." Dahan-dahan bumaba ang paningin ko. Kasabay nito ang pagbaba ng kamay ko. Ewan ko, basta nasasaktan ako. Magulo din siya pa minsan minsan. Pero, kahit na may problema siya, kalusugan ko pa rin pala ang iniisip niya. Ngunit, paano nga kung may nililihim siya sa akin? Subalit, ano ba ang bagay na 'yon? Bakit ba na-ooverthink tuloy ako ngayon.

Muling binuga ko ang mabigat na hininga at napasapo sa noo sa sobrang pag-aalala na baka hindi ako magugustuhan ng mga kasamahan niya. Rinig kong bumuntong-hininga siya at sinandal ang sarili sa upuan para tignan ako. Ang dalawang kamay ay nanatiling nakapahinga sa manobela. "It doesn't matter if they like you or not. What matter most is that you like yourself. No one will like you the way you will like yourself," ayon na naman siya sa mga motivational at inspirational quotes niya. Hindi nalang ko umimik at piniling manahimik habang tinitignan sa gilid ng mga mata na paadarin ang sasakyan.

Sinamaan niya ito ng tingin at sinabing, "Baka pati pagligo ko nakikita dito ah." Ngumisi ito, ngising talagang mapapa-overthink ka nang mas malala.

Pag-aalo niya sa akin. “Paano ako tatahan? E natakot talaga ako, paano kung napuruhan ka? Paano na kami ni baby? Ang bata ko pa para maging biyuda,” umiiyak pa rin na sabi ko sa kanya. Hindi ko maiwasan na hindi mag-overthinking sa mga ganitong sitwasyon. “Ate, grabe ka naman mag-overthink.” Sabi ng kapatid ko. “Oo nga, Boba ko. Masyado kang advance mag-isip.” nakangiti na sabi sa akin ng asawa ko.

“That’s good. I do want to come ever and… spend time with you.” Natawa siya. “Okay,” sambit niya habang may mantra na nagmamartsa sa kanyang isip. Don’t overthink. Don’t overthink. Don’t overthink. “Okay,” ulit nito, at alam niyang nakangiti na rin ito sa kabila dahil sa tunog ng boses nito.

Nakatitig lang ako sa mahabang mesa, sa mga bakanteng upuan, habang pakiramdam ko unti-unting sasabog ang utak ko. Too many thoughts. Too many what-ifs. Ayaw ko ng ganito. Kapag nagsisimula na akong mag-overthink, wala akong natitirang pasensya. Hindi lang sarili ko ang naaapektuhan, pati mga taong nasa paligid ko, nadadamay. At ayokong maging ganon lagi.

pahayag ko. "Bakit naman kita pag-iisipan ng kung ano? Nang dahil ba sa game? Naku, wala 'yon sa 'kin. Huwag ka lang mag-overthink o mag-isip ng kung ano-ano. Kaya nga, huwag ka nang tumanggi." Bahagyang humigpit ang pagkakahawak niya sa kamay ko.