Thinking About Thinking Quotes Novels & Stories

“Anyway, gusto mo ba ng makakasama dyan? Para lang may magluluto lalo na kung masyado ka ng subsob sa pagsusulat. Kapag pa naman dumaloy ang mga idea sa utak mo ay nakakalimutan mo na ang oras.” Ang thoughtful niya talaga. “I think, magandang idea nga ‘yan. But uunahan na kita, ako ang magpapasahod sa kanya!” Narinig ko ang pagtawa niya bago ito sumagot. “Walang problema. Basta ang mahalaga ay alam kong hindi ka na malilipasan ng gutom.” Natapos ang aming usapan pero nanatili pa rin akong nakatingin sa aking cellphone.

Nakatitig lang ako sa mahabang mesa, sa mga bakanteng upuan, habang pakiramdam ko unti-unting sasabog ang utak ko. Too many thoughts. Too many what-ifs. Ayaw ko ng ganito. Kapag nagsisimula na akong mag-overthink, wala akong natitirang pasensya. Hindi lang sarili ko ang naaapektuhan, pati mga taong nasa paligid ko, nadadamay. At ayokong maging ganon lagi.

"They forgot my problem." Natahimik ako. Muli kong sinundan ng tingin ang kambal. Nagpapaligsahan sila ngayon kung sino ang mas mataas tumalon. "Sometimes... the best way to solve a problem is to stop thinking about it for a while." Napangiti siya. "CEO wisdom?" Natatawa niyang tanong. Napailing ako. "No. I learned that from two four-year-olds." Pareho kaming natawa. Maya-maya, lumapit sa amin ang kambal. Pareho silang hinihingal.

We might not get the recognition that we all deserve but we shouldn’t let that convince us to put less effort into our pursuits. We shouldn’t care too much about what other people think of us. Ito din ang naging problema ko. Palagi kong iniisip kung ano ang sasabihin ng ibang tao, palagi kong iniisip kung ano ang sasabihan nila sa amin at kung ano ang tingin nila sa amin. Dapat pala hindi ganoon. Dapat pala hindi palaging sila ang iniisip, isipin mo kung paano ka babangon at kung paano ka dapat mabuhay sa mundo.

One didn't talk, maybe he is giving me time to think and not giving another questions in my mind again. Gano'n kasi ako eh, once na may magsabi sa akin ng opinion nila o kaya magsabi sa akin ng mga rason nila, agad na tumatakbo ang utak ko. Agad iyong bumubuo ng kung ano anong tanong na hindi ko kayang masagot ng ganon ganon lang. That's why I always prepare to keep everything in my mind and find answers by myself. Minsan nagsasabi na ako kung sakaling kailangan ko na talaga.

"Edi hindi na! Ikaw naman kung makasermon akala mo wala ng bukas? Bukas naman ang iba!" Kami na nga lang dalawa dito sa room tapos ang ingay pa naming dalawa lalo na 'tong gagang 'to na ang laki ng bunganga. Kulang na lang talaga kainin ako ng buo, eh! "Basta sinasabi ko sa'yo, ayusin mo 'yang brain mo, ah? Pinagsasabihan lang kita dahil ayaw kong matanggal ka sa trabaho. Mag-isip nang mabuti. 'Wag padala sa mga evil thought."

I would never forgive myself. Parang kapag nagiisip, whenever we think deeply of something, we can see the beauty of it. The positive, the negative sides. If you dwell too much, it can suffocate you. Deep thoughts are sometimes beautiful but it can also kill you.

"True wisdom is not measured by how much you know, but by your ability to grow and learn from what you do not know. Explain to me what's the meaning of that." Natigilan ako nung nagsalita siya ng napakalalim na quote siguro. Napa-isip naman ako ng malalim habang ina-analyze ko ang lahat ng sinasabi niya habang naglalakad pa din kami. "That quote emphasizes that genuine learning goes beyond accumulating knowledge. True wisdom lies in recognizing the limits of what you know and being open to growth through new experiences and understanding. It highlights humility as a key aspect of learning, as acknowledging ignorance allows space for self-improvement and discovery."

“Lyka, kahit na. Hindi ko inaabuso ‘yung kapangyarihan ni Samuel. Hindi ko nga rin hiningi tulong niya para makapasok dito. Sariling sikap ko ‘to. At natatakot ako na baka isipin ng iba na ginagamit ko lang si Samuel.” “Althea, that’s a possibility. I mean, possible ‘yan na isipin ng mga tao, normal ‘yan, at kung ‘yan ang iisipin nila, mangyayari at mangyayari ‘yan sa ayaw at gusto mo. Hindi mo na ‘yan kontrolado. Kaya imbes pag-aksayahan ng oras ‘yang mga ganyang thoughts, relax, breathe. Huwag mo na lang pansinin. Hindi worth it,” wika niya habang nakahawak sa magkabilang balikat ko. Tama siya, kahit mag-overthink ako, hindi ko pa rin mapipigilan ang iisipin ng ibang tao. Nag-aaksaya lang

Pagdadahilan ko. Tama naman. Mas mabuti na isipin natin kung anong mangyayari sa atin pagdating sa unahan kaysa sa puro ngayon ang iniisip natin. Thinking for our future is not a sin, so why wouldn't we think of those? Kailan pa ba tayo mag-iisip? No'ng malalaman at halata na kung anong mangyayari sa atin sa piniling daan?