Sa pagtalakay sa karakter ni Padre Fernandez sa 'El Filibusterismo', isang masuri at matalino na pananaw ang lumilitaw. Bilang isang paring katoliko, siya ay kumakatawan sa mga ideyal ng katarungan at pagkakapantay-pantay, na madalas kontras ng mga paniniwala ng iba pang mga tauhan sa kwento. Isang napansin na katangian niya ang kanyang kakayahan na maging mapanuri at kritikal, hindi lamang sa mga opinyon ng iba kundi pati na rin sa sistema na kanyang kinabibilangan. Makikita ito sa kanyang mga talumpati at mga ginawang hakbang na nagpapahayag ng kanyang paninindigan laban sa katiwalian sa lipunan. Ipinakita niyang handa siyang makipag-usap sa mga makapangyarihang tauhan, ngunit hindi siya nag-atubiling ipahayag ang kanyang saloobin kung kinakailangan.
Sa kanyang interaksyon sa mga pangunahing tauhan, lalo na kay Isagani, maaaring mapansin ang isang matibay na ugnayan sa pagitan ng kanilang mga ideya. Si Padre Fernandez ay madalas na nagsisilbing gabay kay Isagani, na sa kanyang kabataan ay puno ng idealismo. Ang pagkakaroon ni Padre Fernandez ng matibay na pananampalataya sa makatarungang pagbabago ay nagbibigay ng inspirasyon sa nakababatang henerasyon. Gayunpaman, hindi ito nagiging madali; siya ay nahaharap din sa hamon ng kanyang sariling mga pananaw sa likod ng pinagtibay na tradisyon at awtoridad ng simbahan sa kanyang mga paninindigan. Ang faktong ito ay nagsisilibing simbolo ng hidwaan sa pagitan ng mak قد ad na pag-iisip at ng makabago o progresibong ideya.
Sa kabuuan, si Padre Fernandez ay hindi lamang isang simbolo ng katarungan kundi isang representasyon din ng hamon ng pagtanggap sa pagbabago sa isang lipunan na puno ng hindi pagkakapantay-pantay. Ang kanyang saloobin at mga gawa ay lumilikha ng mga tanong tungkol sa papel ng simbahan sa mga isyung panlipunan, na siya ring lumalarawan sa katotohanan ng ating kasalukuyan. Kung tutuusin, ang kanyang karakter ay isang mahalagang bahagi ng diskurso ukol sa moralidad at responsibilidad ng mga indibidwal sa pagbuo ng mas mabuting lipunan.