Pag Ibig Na Tula 소설 & 이야기

Ang luluma ng karamihan sa mga tagalog at kastilang salita na ginamit pero masarap siyang basahin at maganda sa pandinig kapag sinabi. "Lubos ang aking lumbay. Nagising ako kaninang umaga na hindi binabati ng nakangiting sinag ng araw. Malakas na tikatik ng mga patak ng ulan sa bubong ang siyang nagpabatid sa akin na panibagong siphayo ang kailangan kong bunuin. Puspos ng kapighatian ang aking puso sa mga mensaheng aking nakalap mula sa aking panaginip na dapat kong itala dito sa aking tala-arawan."

biglang singit ni Blaze. "Huh? Hindi naman malamig," aniyang pinakiramdaman pa ang hangin. "Pakiramdam ko, may nakatitig sa akin," dagdag nito. Pare-pareho silang luminga sa paligid. Sila lang ang tao sa araw na iyon pero baka nga may iba. Imbis na matakot ay napangisi siya sa kaibigan, "Crush ka ng multo."

Bwisit talaga! Umismid ako, napaka talaga ni Tony, tariray siya masyado. Minsan may pagkamayabang din. Hindi nag-iisip sa mga sinasagot, sa kanyang mga desisyon. Ganun din si Tony. Napailing nalang muli ako at bahagyang sinimangutan siya na naikagat ko pa ang ibabang labi ko na may kasamang paghugot ng malalim ulit. *****

wika ko HINDI ! AYOKOOO! pabulol nyang sagot pero Lasing kana kira, natatawa kong sabi di mo sinabi na mahina ka pala mag inum, isang bote lang bangenge ka na . dagdag ko pa na natatawa ang pagbikas niyon nabigla ako ng Bigla syang tumingala saakin, nagtama ang mata namin. ang mga mata nya na mapungay na nakatitig saakin ay talaga namang nakakaakit.

Pinunasan pa nito ang luhang tumulo sa mata nito at iiling iling. "Nagsasabi ako ng totoo!" Inis niyang sabi saka kinagatan ng malaki ang burger kaya punong puno ang bunganga niya. "Pangarap ka na lang ba O magiging katotohanan pa Bakit may mahal ka ng iba Ngunit di bale na Kahit mahal mo sya Mahal naman kita"

"Nag so-sorry ka?" Hindi makapaniwala kung tanong sakanya. "Narinig mo namang sinabi ko diba? Bingi ka ba o tanga?" Wow, new word! Nakakagigil tinawag akong tanga! "Alam mo tang*na ka eh, sarap mo talaga hambalusin!" Gigil kung saad. "Alam mo sa sobrang dami ng mga katulong na dumaan sakin ikaw lang ang may lakas ng loob na murahin ako."

tila mapanuksong tanong niya " Syempre naman ate.. magkaibigan kami ". paliwanag ko ngumisi naman siya..." Magkaibigan ba talaga? or magka-IBIGAN ". pang-aasar nito " Para kang baliw ate.. kaibigan kasi.. friends kung sa English ". kaunti nalang maiinis na ako pinanlakihan ako nito ng mata.." Asuss!alam ko budhi mo!lumalandi ka nanaman ah ". landi agad?

"Talaga? Mabuti naman dahil okay lang siya.. lalo ikaw." "Alam mo ba na si Pluma ay higit na mas malakas keysa sa akin at sa aking mga magulang? Sa katunayan, kung may hari ang mga asong lobo sa malayong mansyon ay mayroong hari rin ang mga lion na bampira na katulad ni Pluma. Ngunit si Pluma ay mag-isa na lang dahil sa naubos ng mga taong lobo ang kanyang mga kalahi."

“Mahal kita, Ibrahim. Simula pa nung bata pa tayo. Mahal na mahal kita.” Tinaasan niya ako ng kilay. Parang hindi naniniwala. O baka naman nandidiri? “Mahal?” umiling siya. “Ang alam ko, mahal mo lang ang ideya na magkaroon ka ng perfect life. Kaya mo pinilit ‘to, ‘di ba? Kaya ka pumayag, kasi gusto mo maging Mrs. Ibrahim Montenegro. Kasi alam mong gusto ko si Ameira, kaya ginawa mo ang lahat para makuha ako sa kanya.”

akalkula ang bilang ng mga mag-aaral doon at kung magkano ang kailangang iambag ng bawat isa upang maabot ang kanilang layunin na $1 bilyon. Mapait na komento ng isa. Ito ay isang napakahusay na bitag, kailangan mong aminin, taya ko na ginagawa nila ito sa lahat ng oras. Walang paraan para makaalis tayo rito nang hindi nagbabayad. Alam ko, sabi ni Ted. Ito ang pinakamahusay na paraan. Hindi natin kayang tanggapin ang napakaraming tao. Kailangan nating magbayad. Ang ilan sa mga estudyante ay umaasa na may makaisip ng ibang ideya. Habang parami nang parami ang kanilang mga kaklase ay nagsimulang sumang-ayon na ang pera ang tanging paraan, isang pakiramdam ng kawalan ng pag-asa sa grupo. Hindi