Pagmamahal Sa Bayan Tula の小説・ストーリー

mbang paliwanag ng Papa sa akin. Agad akong kumapa at yumakap ng tuluyan dito. "Thank you Papa sa lahat, masaya akong nakilala kita mahal na mahal po kita. . . " mabini kong panambitan. Unti-unting namasa ang luha sa aking mga mata, ramdam ko ang mahigpit na yakap niya sa akin.

wika ni daddy. "Gagamitin nyo ang pagiging Joon at Yu? Dad, Tamen bu zhidao women jiazu qiye de laoban shi wo de qinqi, ye bu zhidao wo shi zhege jiazu de chengyuan, tamen zhi zhidao women xingshi xiangtong, huozhe zhongjian ming suoxie xiangtong. Wo yincang shenfen, bingfei yinwei women zuida de diren, er shi yinwei wo zhi xiangguo zhengchang de shenghuo." bulalas ko sa magulang ko alam nila na gusto ko mamuhay nang walang iniisip na problema habang nag-aaral ako.

Parang may bumundol sa dibdib niya at kirot na naramdaman. Nakarating siya sa kusina na hindi niya namamalayan,blangko ang utak niya.Ang nasa isip niya ng sandaling iyon ay may nangyari na sa dalawa.Ang sakit sakit sa pakiramdam na ang taong minahal niya ng matagal ay may mahal na palang iba. Hindi siya nagpahalata ng pumasok sa kusina si aling beth. "o!narito kana,ang aga mo ah tapos nakaluto ka na pa.."nakangiting bati nito sa kanya. "o-opo aling beth...m-maaga po kasi akong nagising..."paliwanag niya dito kahit nanginginig ang tinig niya.Ayaw niyang may mahalata ito sa kanya.

Pero may isang katotohanang natitira. Yung pilit kong tinatago. Yung kinatatakutan ko. Humigop ako ng hangin at kumuha ng panibagong papel. Umaalog ang kamay ko habang nagsisimula ako. --- Letter Four > Damian, Mahal kita. Hindi tulad ng pagmamahal ng isang bansa sa hari nila, o ng sundalo sa commander nila. Hindi tulad ng mga alamat na paulit-ulit ikinukwento ng bayan.

“Bro, mukhang ayaw ni madam kay tisoy, may pag-asa ka pa sa kaniya.” “Bakit ako, e bagong salta lang ako dito. Pinulot lang nila ako sa Manila. Ayokong magalit ang pamilya nila sa akin, bro.” “Sayang naman si madam kung walang magmamahal. Ang ganda pa naman pero sobrang tapang.” “Kulang lang sa love iyan. Aamo din iyan kapag ma- inlove.”

Naghinala siyang baka kinukutya siya nito. “Ano pa ang ibang tula na alam mo?” tanong muli ni Elara. Muling bumigkas si Yana… “Sa bukid na luntian, sa ilalim ng araw, Pawis ng magsasaka’y tila gintong tanaw; Sa bawat butil na sa lupa’y ibinaon, Buhay ng bayan ang siyang tinutugon.” Tinapik ni Elara ang ulo ni Yana at sinabi..

Nanatili lamang siyang nakatayo doon, tila isang napakalaking pader na matagal nang itinayo, at ngayon ay unti-unti nang gumuguho dahil sa patuloy na pagpatak ng tubig na aking ipinapakita sa kanya—ang aking wagas na pagmamahal. “Dahil iyon ang tungkulin ng pagmamahal, Mayor Lucas,” malumanay kong sagot habang inaabot ko ang aking kamay upang hawakan ang kanyang magaspang at malamig na palad. “Ang mahalin ang isang tao hindi dahil sa kung ano ang meron siya, kundi dahil sa kung sino siya. Kahit sirang-sira pa siya... kahit puno pa siya ng sugat at pilat... ang tunay na pagmamahal ay ang kusang manatili at tumulong na buuin siya muli.”

Kaya alam niyang hindi pa rito nagtatapos ang pagmamahalan nila. *****the end*****

Sa sandaling iyon, tila sila lamang ang nabubuhay sa mundo, at ang lahat ng alalahanin, lihim, at pangamba ay pansamantalang naglaho sa hangin. Isang mainit, mapusok, at malalim na halik na puno ng wagas na pagmamahal at matagal na pananabik ang agad na sumalubong kay Amara. Nabitawan na lamang ng dalaga ang hawak na unan at buong pusong gumanti at yumakap nang mahigpit sa baywang ng lalaking kanyang tanging minamahal.