Pagmamahal Sa Bayan Tula Novels & Stories

“Ang lahat ng ito… ang bawat puno, bawat bukid, bawat ilog, at bawat bahay… ay iyo rin balang araw. Hindi dahil sa pagmamay-ari lamang… kundi dahil ikaw ay bahagi nito, at ito ay bahagi mo. Ang lahat ng ito ay pinaghirapan, ipinaglaban, at iningatan ng iyong mga ninuno, ng iyong ina, at ng iyong ama. At balang araw… ikaw ang magiging tagapangalaga at tagapagpatuloy ng lahat ng ito. Ngunit tandaan mo, anak… ang tunay na yaman at kayamanan ay wala sa lupa o ginto… nasa puso, nasa katapatan, at nasa pagmamahal.” Lumingon siya sa akin, ngumiti—isang ngiting nakakabighani, nakakawasak, at nakakapuno ng ligaya sa aking buong pagkatao—at bigla siyang humalakhak , isang malinaw at masayang tunog na

"I went out to watch the bay, the waves, the horizon, the hue of the sky and the shine of the sun as it reflected on the water. Gustong-gusto kong naglalakbay para masilayan ang ganda ng kalikasan—para ikutin ang mundo. And while I'm watching how the sky dances as the wind moved them to, my first love appeared beside me and said, ‘Even the simplest thing that our eyes can see has the beauty that can't be replaced or duplicate. Madalas kasi itong makita, madalas masilayan ng mga mata. Kung hindi na bago sa atin, minsan, hindi na natin nakikita ang ganda nito at halaga. Pero ang totoo, ang mga bagay na nakasanayan na ng mga mata ay sila pala ang mas nakamamangha. Minsan, bulag lang ang tao . .

"Kaya, ginawa ko ang parehong bagay, binalewala kita upang mapagtanto mo na ang iyong pagmamahal sa akin ay napakalaki hanggang sa sandaling ito. Gayunpaman, hindi kita pipilitin na aminin ito ngayon. Ang pagmamahal sa akin mula pagkabata hanggang sa pagpapasya na huwag na akong habulin, ay nagpabatid sa akin ng maraming sugat na aking iniwan." "Ang unang pag-ibig ay karaniwang hindi nagtatagumpay," mahinang sabi ni Ruby. Tumulo ang kanyang mga luha dahil ang magagandang alaala ay bumabalik sa kanyang isipan, nang hindi niya namamalayan na sinasaktan niya ang kanyang sarili.

Lorenzo bago tumango bilang pamamaalam sa mga ito. Pinunasan niya na ang luhang tumutulo sa mata niya habang paalis sa lugar na iyon. Ang sakit! Pero kailangan niyang tiisin. “Kasi sabi nila pagmahal mo, palalayain mo." "Pagmahal mo, ay dapat handa ka sa lahat kahit ang magpaubaya pa." "Mabigay lang ang kaligayahan na inaasam ng taong mahal mo." singhal niya sa hangin.

Malungkot na pahayag ni Yaya Leng. “Mas kawawa po ang anak ko kapag lumaki siya sa kompletong pamilya na hindi niya naman ramdam ang pagmamahal ng isang ama.” Tipid na ngumiti si Tamara. “Huwag po kayong mag-aalala Yaya Leng, hindi ko man maibigay ang kompletong pamilya kay Baby... Mamahalin ko naman siya ng buong-buo, hindi niya mararamdaman na may kulang sa kaniya. Ipaparamdam ko sa kaniya na kamahal-mahal siya at wala siyang kasalanan kung may mga taong hindi siya binigyan ng pagmamahal dahil mas hindi kamahal-mahal ang mga taong 'yon.”

Mahirap ang walang kalayaang ihayag ang tunay na nararamdaman. "Sige, ganito na lang. Hahayaan kitang i-express mo ang pagmamahal mo sa akin ngunit huwag umasa na matutumbasan ko ang pagmamahal mong iyan. Alam ko kasing mas masasaktan kita kapag aasa ka ta's sa huli, hindi ko din naman pala maibibigay ang gusto mong pagmamahal. Kaya ko sinabing huwag na lang ako dahil ayaw kong masaktan ka. Subukin mong magmahal ng iba. Lalo na ngayon na nasa Manila ka at hindi mo na ako makikita. Malay mo, may tao palang talagang nakalaan sa'yo."

Tama na please! Bakit nga ba mahal kita Kahit ‘di pinapansin ang damdamin ko ‘Di mo man ako mahal ito pa rin ako Nagmamahal nang tapat sa ‘yo Bakit nga ba mahal kita Kahit na may mahal ka mang iba Ba't baliw na baliw ako sa ‘yo Hanggang kailan ako magtitiis O bakit nga ba Mahal kita "Kuya, baka pwedeng palitan ang kanta, nakakamatay." Umiiyak kong sabi kay mamang driver. Napnganga si kuyang driver sa aking sinabi.

- aniya ni Amara , pero tumawa lang ang Mataba "Kamahalan impossible na susundin ka ng mga tao sa bayan na ito, ako nga na mismong mayor dito sa bayan na ito hindi sila mapasunod ikaw pa kaya na babae ka lang"- pang iinsulto nito , gusto ko na syang upokan pero biglang hinawakan ni Amara ang kamay ko na namumuo na ng kamao tiningnan ko si Amara ..

Tuluyan silang nagyakap, kasabay ng hiyawan din ng mga malalapit nilang kaibigan at pamilya na saksi sa kanilang pag-iibigan. "I love you sweetheart, my soon to be wife Beatrice De Guzman-Aragon. Mag-umpisa tayo uli, sana hindi ka mapagod na mahalin ako," Kasabay ng mahigpit na yakap niya rito na tinugon naman din nito. "I love you more, mapagod man ako, pahinga lang ang katumbas. Dahil ang pagmamahal ko sa iyo walang pinipiling oras."

Subalit, marahil doon nakasalalay ang mahika ng kapalaran. “Jin, lagi kong pakiramdam na ang pagmamahal ay karangyaan pagkatapos ko makalabas ng kulungan. Hindi ko inakala na magmamahal ako ulit, pero ngayon ay talagang sobrang saya ko na nakilala kita at nahulog ang loob ko sayo. Minsan, pakiramdam ko na ikaw ang tagapagligtas ko na galing sa Diyos.”