Pagmamahal Sa Bayan Tula の小説・ストーリー

"Ahh.....para saan po ito kamahalan" Ang nagugulumihanan ko namang tugon kasabay ng pag abot sa ipinagkaloob nyang palamuti. at dahil sa hindi ko naman alam kung para saan ito ay nagawa ko itong paikutan ng tingin "Kamahalan, Isa itong tanda ng pag-aasawa, at dahil kayo ang itinakdang prinsipe kailangan nyong ipagkaloob ang palamuti sa babaeng inyong nais na maging reyna."

“Tama ka. Sa mga susunod na buwan, magiging abala na ako sa pangangampanya sa pagka-mayor sa bayan na ito. Kung pagpalain at magiging stable na ako sa posisyon ay saka ko isusunod na buuin muli ang aking pamilya." "Masaya ako para sa’yo. Ipanalangin ko ang tagumpay mo. Tama lang sa akin ang ganito. Nagiging mapaglaro ako kaya tinatanggap ko kung ano ang inani ko sa mga tinanim ko. Gusto kong ituloy mo ang pagkamit ng iyong mga pangarap. Ang mahalaga ay nalaman mong mahal kita at napapatawad mo na ako. Hindi mo kailangang ituloy pang mahalin ako dahil nandiyan na si Rizza na kukumpleto sa'yo. Tinanggap ka ni Rizza, minahal ka niya at alam kong hinding-hindi ka niya sasaktan."

--- Aral sa mga Mambabasa Ang pagmamahal ay hindi nasusukat sa magagarbong regalo o matatamis na salita. Ang tunay na pagmamahal ay nakikita sa mga simpleng kilos—sa pag-aalaga, sa pagsasakripisyo, at sa paninindigan sa bawat pangakong binitiwan.

Tumingala naman ito sa kan'ya habang dahan-dahan na ipinasok ang pagkalalaki sa lagusan nito. "Think of this face baby and not the ugly one. Think of this face dahil ito ang tunay kong mukha. Papalitan natin ng magandang alaala ang pangit na nakaraan. Ipinapangako ko sayo na mamahalin kita hanggang sa kabilang buhay Samara. Pangako ko yan sayo!" mariing sabi n'ya ngunit puno ng pagmamahal at pangako para sa dalaga habang dahan-dahan na umuulos sa ibabaw nito.

Nagmamahal, Maria Amor Luviano-Alfarero Gumuho ang aking mundo nang matapos kong basahin ang kaniyang sulat. Hindi ko akalaing ibebenta nila ang aming munting lupain sa Bulacan para sumunod sa akin. Sinisisi ko ang aking sarili sa nangyayari ngayon. Kung nakinig laman ako sa kanila hindi sana ito nangyari.

"Kung ganun, tatanungin kita, hanggang kailan mo ba mamahalin ang taong lubos mong minamahal?" Hindi ako nakapag imik ng ibinalik sa akin ng aking ina ang aking naging tanong sa kanya. Hindi ako makasagot at di malaman ang isasagot ko. "Eduardo," anya ng aking ina sa aking pangalan ng makitang hindi ako nakasagot."Anak, kung lubos at tunay kang nagmamahal sa kanya, ito ay walang hangganan. Ang tunay na pagmamahal ay walang nakikitang hangganan, kahit ang kamatayan hindi ito ang tanging hangganan sa mundong ito anak. Tulad namin ng ama mo, lahat noon ay itiniis ko kahit ayaw ako ng mga magulang niya dahil isa akong indiyo. Tinanggap naman ako ng iyong ama kahit isa akong busabos sa palengke n

AYLA'S POINT OF VIEW WALA NA TALAGA Bakit hindi na makita Ang kislap at saya sa'yong mga mata Bakit hindi na madama Init ng pagmamahal ‘pag yakap yakap kita Wala na ba ako sa ‘yong puso Hindi na ba ako ang mahal mo Bakit ba kailangan na mangyari to Damdamin ay tuluyan nanlamig Nagwawakas na ba ang pag-ibig

“ Pagmamahal? Anong karapatan niyang gamitin ang salitang pagmamahal. Kung siya mismo, hindi siya marunong magmahal” At sa sandaling iyon, dahan-dahang sumisikat ang araw sa ibabaw ng dagat. Hindi ko na napapansin ang ganda ng liwanag nito, ang puso ko ay nasusunog, gutom sa pagmamahal na hindi ko maramdaman kay Mommy. Ramdam ko ang init ng araw sa balat ko, pero higit pa rito ang init ng galit at sakit sa dibdib ko, parang bawat sinag ay nagpapalala sa sugat ng pagka-iwan at pagkabigo ko.

"Gusto kong mangako ngayon, bilang asawa mo, bilang ama ng mga anak natin, kayo lang ang mamahalin ko hanggang sa bawiin ng Diyos ang hiram kong hininga." Nilunok ko muna ang nakabara sa lalamunan ko. "Salamat din at bumaba ka noong araw na iyon. Doon ko nalaman na gusto pala talaga kita, puppy love lang siguro iyon pero ang galing mong mag-alaga ng tutang umiibig kaya narito tayo. Mahal na mahal kita, malaki ang isinakripisyo mo para sa pagmamahal mo sa akin kaya kahit ilang ulit mo pa akong pakakasalan hindi ako tatanggi."

Minsan, ang pagdikit ng ulo sa balikat, ang paghawak ng kamay na walang iniisip na iba, ang tahimik na pag-iyak na walang itinatanggi— iyon ang pinakamalakas na uri ng pagmamahal. Sa labas ng bintana, unti-unting nawawala ang siyudad. Papalayo. Papunta sa bago. Papunta sa Palawan. Papunta sa isang kwentong hindi pa alam ng mundo— at hindi pa dapat malaman.