Novel & Cerita Pagmamahal Sa Bayan Tula

“Bakit hindi ka pa kumakain? Hindi ka mabubusog sa pagtingin sa mukha ko.” “Natutuwa lang kasi ako na mag-asawa na tayo. Hanggang ngayon ay parang nananaginip lang ako. Saka biruin mo, `yong pinaka magandang babae sa bayan ng Plaridel ay misis ko na. Ang daming may gusto sa iyo rito pero ako ang nakakuha ng puso mo.”

Mula sa pagiging birhen, naging nimfa ang aking kasintahan, kaya hindi na ako nagulat kung gaano kabilis niya itong nabuntis. Sa bawat litrato, walang nawawalang pagmamahal sa kanilang mga mata. Nagsimulang sumakit ang puso ko sa kagustuhang malaman kung ano ang pakiramdam na iyon. Ang pagmamahal na ganoon kalalim ay isang bagay na hindi ko pa naranasan. Oo nga't mahal ko si Piccola, pero sa tingin ko ang pagmamahal mo sa iyong asawa at mga anak ay ibang-iba. Hindi ko pa naranasan ang pagmamahal ng isang tao para sa sarili niyang mga magulang.

AMERY HEART POV TULALA akong naglakad palabas ng banyo. Ang akala ko pa naman maiibsan na ang sama ng loob na nararamdaman ko dahil nakaiyak na ako pero mas lalo pa yatang nadagdagan. Hindi ako materialistic na tao pero masakit pala. Sobrang sakit na ang akala ko sa akin siya magpo- proposed pero sa ibang babae pala. Para sa ibang babae ang singsing na iyun at hindi para sa akin

🎵Ikaw ang pag-ibig na hinintay Puso ay nalumbay nang kay tagal Ngunit ngayo'y nandito na Ikaw, ikaw ang pag-ibig na binigay Sa akin ng Maykapal, biyaya ka sa buhay ko Ligaya't pag-ibig ko'y ikaw🎵 Kasama niyang naglalakad papuntang altar si Kuya Rietto niya. Although wala na ang kanyang daddy para ihatid siya ay hindi man lamang siya nakaramdam ng lungkot dahil naroon naman ang kanyang Kuya Rietto at si Wren na siyang naghihintay sa kanya sa altar. Nakahawak siya sa braso ng kanyang Kuya habang papalapit kay Wren. Hindi niya maiwasang maiyak. Mabuti na lamang at nakisama ang panahon sa kanila. Mahangin at hindi nakakapaso ang init ng araw. 🎵Puso ay nalumbay nang kay tagal

Tunay at wagas na pag-ibig sa isat-isa ang mayroon sa kan'yang mga magulang. Bagay na iniidolo n'ya at nangangarap din na sana ay makatagpo s'ya ng lalaki na katulad ng kan'yang ama at sana ay ganitong pag-ibig at pagsasama din ang mararanasan n'ya kapag dumating na ang tamang oras na makahanap s'ya ng lalaking mamahalin.

Palaisipan lang sa kanya ngayon kung bakit hindi siya kinompronta, kung bakit hindi siya inusisa, kung bakit hinayaan lang siya ng mga ito na pagala-gala sa kanilang kabahayan na walang takot at panggamba. "Wala akong narinig na kahit anong masakit na salita galing sa kanila. Iningatan nila ako. Inalagaan, pinadama ang karapat-dapat na pagmamahal na ni minsan hindi ko iyon naramdaman sa inyo! Pinotrektahan ko sila laban sayo dahil wala naman silang kasalanan sayo, tay. Sa kabila niyon, hindi rin madungisan ang pangalan niyo. Pero ang hindi ko lang matanggap ay bakit pati ang lalaking mahal ko? Bakit humantong kayo sa ganito, tay? Gaano ba kalaki ang galit mo sa kanila na handa kang pumatay?.

"Mahal, please... ngayon ka pa ba susuko? Ngayon pa ba na isang buwan na lang ay aalis na tayo? Paano na ang mga pangarap natin?" Napailing ako. "Naisip mo pa pala ang mga pangarap natin? Akala ko kasi nakalimutan mo na lahat. Puro sakit na lang kasi ang binibigay mo sa akin. Nawala na ang dating Romeo, na malambing at mahal na mahal ako!" "Ako pa rin to, mahal, at hindi pa rin nagbabago ang pagmamahal ko sa'yo. Ayokong mapunta ka sa iba. Akin ka lang. Ako lang ang mamahalin mo."

Tumikhim muna siya pagkatapos sumagot, "Nasasaktan ang isang tao dahil nagmamahal siya. Dahil pag nagmahal ka ka-akibat na nito ang pighati at saya." Ramdam ko nanaman ang luha sa pisngi ko, na patuloy parin dumadaloy na parang bang wala ng katapusan. "Pero kuya, hindi ba puwedeng magmahal lang? Iyong wala ng sakit na mararamdaman?" Pumiyok na tanong ko dito. Patuloy lang ang pag-agos ng luha ko na parang wala ng katapusan. "Malabo, dahil kahit gaano mo siya kamahal, kung hindi ka naman talaga minahal ng taong mahal mo... masasaktan ka lang."

Kinuha ko ang mga kamay niya at dinala ito sa aking bibig. “Kapag nagmahal ka ay hindi mo titingnan kung ano ang kasiraan o kakulangan niya bagkus ay tatanggapin mo siya ng buong buo at mamahalin ng higit pa sa sarili mo. Ganoon kita kamahal Thalia, napakaimposible mang paniwalaan dahil ito pa lang ang pangalawang pagkakataon ng ating pagkikita ngunit iyon ang totoo. Minahal na kaagad kita ng una ko pa lang masilayan ang maganda mong mukha.” Tagos sa puso na pahayag ko sa kanya.”

Tila hinihigop niya ang lakas ko upang gawin iyon. "Hayaan mo akong ipadama sayo ang nararamdaman ko. Nais na itong kumawa sa dibdib ko. Hindi ko alam kung kailan ko ito nararamdaman. Ngunit, mahal na mahal kita arami. Patawad kung nakita mo akong may hinahagkang iba. Hindi ko din inaakala na gagawin iyon sa akin ni marikit. Hindi mo na kailangan mag alala. Pag mamay ari mo ako sa unang pa lamang. Hayaan nating maging saksi ang maliwanag na buwan, ang mga punong sinasayaw ng malamig na hangin. Ang mga mahal ma diwata at ang lugar na ito sa aking isasaad. Sa loob ng nagdaang araw, napag tanto ko na hindi ko nais na mawala ka, ikamamatay ko iyon. Ayoko ng mawala ka sa akin, ayoko ng mahuli pa