Novel & Cerita Pagmamahal Sa Sarili

Tumango ito dinampot ang kamay ko hinawakan nito at pinisil. “Smile ka na ha? Hayaan mong habulin ka ng sino man iyang nagpaiyak sa ‘yo. Minsan kasi, tayo rin ang nagiging dahilan kaya tayo nasasaktan. Kasi nakakalimutan natin mahalin ang sarili natin. Hindi kita masisi, hija, kasi masarap naman talaga magmahal lalo na g'wapo at matcho pa yata ang iniirog mo,”

patuloy niyang pakikipag-usap sa hangin, Gusto niyang magsisigaw. Hindi matanggap ang kaliitan ng sarili na nararamdaman. "Hindi ba niya naunawaan na hindi kaelyahan ang dahilan ng paghahangad kong pag-isahin namin ang aming mga katawan,” patuloy niyang pakikipag-usap sa hangin, “ang nag-uumapaw na pag-ibig ko sa kanya ang nagtulak sa akin upang gawin ang ginawa ko! I love him more than I love myself kaya pati sarili kong kahihiyan ay nabura na sa isip ko.”

Naging mahina siya dahil sa pagmamahal. 'hindi ko dapat hinayaan ang sarili ko. Ang pagmamahal na to ang maarining ikamatay ko o ng kung sinong mahalaga saakin. Pero kaya kong gawin na inspiration ang pagmamahal hindi bilang kahinaan kungdi bilang kalakasan.’ Pagpapalakas ni Kent sa sarili niya. Kailangan niyang maging matatag para sa kanilang lahat.

I just want to be alone and think myself first, baka hindi rin naman masama na unahin ang sarili ko. Dadating talaga tayo sa punto na hindi ka na nakakaramdam ng sakit at magiging manhid. Nakakatakot ding magmahal, nakakatakot ding masaktan, nakakatakot umasa at lalo anng nakakatakot mag-isa. Ayoko nang magmahal, ayoko nang maghintay nalang at hayaan ang sariling masaktan. Kung kaya akong mahalin ng iba din baka hindi din hindi rin mahirap na mahalin ko ang sarili ko.

Marahil siguro noon ay hindi ko masyadong ramdam at puro luha nalang ako luha. "What is love...for me love is self love. Para sa akin it is self love, it's all about loving yourself first. Kailangan muna nating mahalin ng lubos ang ating sarili para makita natin ang iba, para makita natin ang ating importansya, at para makita natin ang para sa atin. Nung una I lack with those hindi ko alam na hindi ko na pala minamahal ang sarili ko yung tipong hinahayaan mo nalang ang mga tao kung ano ang gusto nilang gawin sayo and yet ikaw tanggap ka lang ng tanggap hanggang sa makita mo nalang ang sarili mo sa harap ng salamin. Ibang iba ka na sa dati tapos maluluha ka nalang at matatawa ng pagkapait pai

Hindi madaling magpatawad sa sarili, lalo na kung ang sugat ay sanhi ng pagkawala ng isang mahal sa buhay. "Marcuz, ang mahalaga ay binibigyan mo ng pagkakataon ang sarili mong maghilom. Ang kalungkutan mo ay hindi mo kailangang itago. Nandito ako, at handa akong makinig kung kinakailangan."

Hindi ko maiwasang hindi maawa sa aking sarili ngayon, nagmahal lang naman ako pero bakit gano'n. Naaawa ako sa sarili ko sa paraang ang bilis ko lang mabasag, ang bilis ko lang masaktan. Naaawa ako sa pagiging mahina ko, hindi naman talaga ako ganito ngayon ngunit pag siya ang iniisip ko parang kulang nalang ay luluhod na ako sa harapan niya. Ganito ba talaga akong mag mahal? Grabe, naiinis ako!

Di maaring magtiis muna? Mahina ba yang pagmamahal na sinasabi mo sa akin Zhia? Mahina ba ang pundasyon niyan? Kung mahal mo ang isang tao na sa totoo ngayon ko lang narealize nang simula na umibig ako sa babaing baliw. Kapag nagmahal ka, dapat lang na di mo inililigaw sarili mo. Kasi yun ang dahilan kung bakit isang araw magigising ka na lamang na wala ka sa tamang daan na tinatahak mo para sa inyong dalawa. Masama pa, kasama mo siyang inililigaw. Hangang sa susuko ang isa, dahil di kinaya. Which is mali talaga.

Pagkaharap ko ulit sa salamin to check myself ay napagtanto ko na—-'maganda ako," taas-noo ko na sabi sa sarili ko. Hindi pwede na ibang tao lang ang kayang pumuri sa akin dapat ako mismo ay dapat pinupuri din ang sarili ko kasi bago natin mahalin ang iba ay dapat mahalin muna ang sarili natin. Hays… Ito na naman ako dahil sa sinabi ni lola sa akin about sa paghahanap ng mapapangasawa. Nag-ooverthink na naman ako. Dahil ayokong masira ang gabi ko kaya ngumiti ulit ako habang tinitingnan ang sarili ko sa bilog na salamin na nasa kwarto ko. Nag missed call ulit ang bestfriend-enemy ko kaya kahit hindi ko sasagutin ay alam ko na ang gusto niyang sabihin at 'yon ang

How much I want to stay beside him, but this was not the right time for it. Hindi naman siguro masamang piliin muna ang sarili. Hindi naman siguro masamang mas piliin ang paghilom at kapayapaan. Gusto ko ng sapat na oras para makapag-isip kasi paano ko maipaparamdam sa kaniya ang kumpletong pagmamahal kung mismong sarili ko ay hindi buo? Paano pa ako magbibigay kung ubos na ubos ako?