Pagod Ka Na Ba Sermon Outline Novels & Stories

imbes na pasalamatan ito ay katakot-takot na sermon ang ibinigay n'ya sa lalaki na s'yang dahilan ng pagtaas ng kilay ni Audrey. "See? Hindi ka talaga magpapasalamat, instead senermonan mo pa ako. Kaya ayoko na lang sabihin sayo, hmmmmm!" himig nagtatampo na sagot nito sa kan'ya. Nagbuga s'ya ng hangin at pinagkrus ang mga braso sa dibdib.

seryosong sagot n'ya. "Then let us help you! Ok? Gusto mong mapadali ang lahat lunukin mo muna yang isang bareta mong pride and let us do the job. Mag focus ka sa mag-ina mo dahil mas kailangan ka nila!" sermon ng ama ni Gwen. Gusto n'ya pa sanang sumagot ngunit bumukas na ang pinto ng elevator kaya magkasunod silang lumabas na tatlo at binaybay ang kahabaan ng hallway patungo sa kwarto ni Gwen.

Nasa likod s'ya ng lalaki kaya mabilis itong humarap sa kan'ya ng marinig s'yang nagsalita. "Pwede ba Kianna Aphrodite, huwag kayong basta-bastang umaalis ng bahay na hindi ako kasama o hindi nagpapaalam? Mamatay ako sa pag-alala sa inyong dalawa ng anak natin," sermon nito. Tinaasan n'ya ito ng kilay at binigyan ng nakakalokong ngiti. Kaunti na lang at bibigay na din ito. Ilang beses n'ya na itong nahuhuli sa sariling bibig ngunit mabilis lang na nakakabawi at balik taguan na naman sila ulit.

May bahid ng panghihinayang sa kaniyang boses habang sinasabi, “Ang nais ko sanang ipahayag ay kailangan ng mundong ito ng mga kagaya ko, mga handang maglaan ng buhay sa masusing pag-unawa sa mga turo ng Buddha. Kapag nauunawaan namin ang malalim na kahulugan sa loob nito, tungkulin naming ipaliwanag ito gamit ang wika at paraan na mauunawaan ng mga tao ngayon. Sa ganoong paraan, mauunawaan nila at mapagninilayan ang mga prinsipyo, at makakagawa sila ng tamang desisyon sa mahahalagang pagkakataon. Sa bawat relihiyon, may ganitong tungkulin—kaya may mga master, pastor, at imam. Maaaring iba-iba ang pamamaraan namin, pero iisa lang ang layunin, at iyon ay ang mailigtas ang lahat ng nilalang at

Ayun, nakapamewang na at seryosong umiiling, parang ilang segundo na lang ay may ipupukol na sermon. Hindi nga ako nagkakamali sa iniisip ko. Ilang segundo lang, sumabog na ang sermon ni Lillian sa kaibigan kong si Zeon. “Zeon!” singhal niya, malakas at mariin ang boses. “Wala kang respeto! Dito pa talaga sa harap ng lahat ka magbibitaw ng ganiyang kabastusan? Hindi mo ba iniisip kung anong tingin ng iba sa’yo?”

Kahit nanggigigil ay pinipigilan ko ang sariling sumabog dahil nakakahiya sa mga taong makakarinig ng pang-kalye kong sermon. “J….just finish your food, Craise,” may diing saad ko pero mukhang hindi niya pa rin sineseryoso ang sinasabi ko. “I have leads and statements okay? May witness rin, ano hindi ka pa rin ba papayag?” tanong nito na ikinailing ko na lang.

saad ni papa. "Talaga sa akin pa talaga pa?" Sagot ko na kinatawa sa akin at akbay. "Oo. Tsaka nadadaan yan sa magandang usapan at hindi yung lalayasan mo siya at hindi kayo mag-uusap ng ilang oras o araw. Tandaan mong hindi sa lahat ng oras maiintindihan ka niya. Gaya ngayon, nakatulugan kamo tapos tampo ka ng tampo eh pagod pala ang tao."sermon ni papa.

Literal na wala sa mood at inaantok na. "Kanina ka pa nakalabas ng school, dapat ay kanina ka pa nasa bahay. Kapag ganiyan na maaga kayo pinauwi, dapat ay maaga ka ring uuwi ng bahay ninyo," sermon ni Haris, pero sinamaan ko lang ito ng tingin. "Anong oras na at nandito ka lang pala? Kanina pa nag-aalala sa 'yo ang mga tao sa bahay."

"Idagdag mo na din ang katangahan mo at pabigla-biglang desisyon na nakapagpabobo sayo." Hindi ko pinansin ang sermon niya at dumiretso lang sa sink. Tinitigan ko ang sarili ko sa salamin at nakitang mugto na ang mga mata ko. Napahilamos na lang ako pero patuloy pa din sa kakasermon si Meg.

"H'wag mo akong pigilan dahil wala kang alam sa mga pinagdaanan ko at problemang meron ako!" "Miss, kung tungkol 'yan sa batang dinadala mo. Tigilan mo ang plano mo at hayaan na mabuhay ang bata. Walang kasalanan ang bata!" sigaw pa niya kaya napabitaw ako sa salamin. Hinabol niya ang hininga niya at halatang kinakabahan. "Ang bata ay isang magandang regalo na matatanggap ng isang babae. Hindi po ba kayo nagtataka na buhay parin ang sanggol kahit na muntik na kayong mamatay. Pinipilit ng bata kumapit pero susukuan mo? Anong klaseng pag-iisip 'yan?" Sa narinig kong sermon, mas nagising ako sa katotohanan.