Pagod Ka Na Ba Sermon Outline นิยาย & เรื่องราว

Pagdating ko sa harap niya, dahan-dahang ibinigay ni Kuya Harold ang kamay ko. “Alagaan mo siya,” sabi niya kay Troy. “Habambuhay,” sagot ni Troy. Nagsimula ang seremonya. Maikli lang ito. Walang mahahabang talumpati. Ang officiant ay nagsalita tungkol sa pangalawang pagkakataon—kung paano minsan ay binibigyan tayo ng buhay ng pagkakataong itama ang mga bagay na minsang nasira.

“Seryoso?” Dahan-dahan itong tumango at niyakap ang maliit na unan. “Yep, may kutob ako. Medyo kinakabahan nga ako, e,” nakangusong sambit nito na lalo kong ikinamaang. Saglit akong natigilan habang nakatitig dito, nang mahimasmasan ay napatikhim. Kung ganoon, parehas kaming may kutob. Kapag nagkataon ay maaapektuhan talaga ang pag-aaral namin. “Try mo mag-PT, Thea. Naku, kapag totoo ’yang hinala mo ay maghanda-handa ka na ng sermon mula sa mga ate’t kuya mo,” sabi ko.

Ito nga yata ang dahilan kung bakit sadyang masagan ang lugar na ito at minsan lang nakakaroon ng problemang mahirap lutasin. Pumasok kami ni Aling Pasing sa loob at napili namin sa umupo sa bandang gitna para makinig ng maayos. Ilang sandali rin nga ay nagsimula na ang misa. Taimtim akong nakikinig sa sermon mi Father nang may naramdaman akong bigla na kaba.

Parang sinasabi ng hawak niyang iyon na nasa tamang lugar ako, sa tabi niya. Ang sermon ay payapa, puno ng mga salita tungkol sa pagmamahal, pagtitiwala, at sakripisyo. Paminsan-minsan, tinitingnan ko si Ethan, at hindi ko mapigilang mapangiti. Ang lalaking ito ang magiging kasama ko habang-buhay.

Seryoso. Hinawakan niya kamay ko. Mainit. Hindi nanginginig. “Hi, bride,” bulong niya. “Hi, groom,” sagot ko. “Kabado ka?” “Hindi na nung nakita kita.” “Same.” Nagsimula si Father. “Dearly beloved, we are gathered here today…” Tahimik lang ako, nakikinig. Pero mata ko, kay Luke lang. Nakangiti siya sakin buong sermon.

“Bakit ka nga kasi ganyan? Babe naman, hindi naman ako fortune teller para mahulaan ang dahilan ng pagkakaganyan mo ngayon. Huwag namang ganyan, nag aalala na ako rito.” “Paano ko kasi masasabi sa iyo, panay ang salita mo. Bumebwelo pa lang ako sa pagsasalita may sagot ka na agad.” Napakamot ako sa ulo ko habang nakikinig sa sermon niya. Mabuti na lang at nakaupo ako ngayon kung hindi ay baka nanghina ang tuhod ko dahil para na naman akong batang paslit na napagalitan.

"Tsk. Eh, pagsabihan mo 'tong kaibigan mo, nang-aasar akala mo nakikipagbiruan ako sa kanya." "Bakit, totoo naman, ah? Halos 'di na nga kumurap 'yang mga mata mo katitingin kay Ma-" "Mr. Magbanua at Mr. Sawada, ba't ang iingay niyo riyan sa likod? Kung wala kayong balak makinig sa tinuturo ko puwede ba lumabas na lang kayo?" sermon sa 'min ni Miss Salazar kaya wala na kaming nagawa kundi ang tumahimik na lang.