Pamilyar Novels & Stories

Hindi maintindihan ni Alexa ang sarili, pakiramdam niya parang may mga nagliliparang paru-paro sa sikmura niya, para siyang naiihi na natatae na hindi niya mawari. “What's wrong? Mukhang hindi ka yata mapakali? Aren't you excited dahil papasok ka na sa isang University?” puna ni Lucas sa kanya, kasalukuyang nakahinto ang sasakyan ni Lucas sa harap ng isang prestigious University.

Dahil iniwasan ko ang manood ng kahit anong romance, we ended up deciding to watch family movies. Una naming pinanood ang Four Sisters and a Wedding. We were having so much fun watching it. Si Troy ay unang beses niya pa lang iyong napapanood samantalang ako naman ay hindi ko na mabiling. Lagi kasi namin iyong pinapanood ng mga kapatid ko. It's the kind of movie that we can somehow relate to.

Lalo na at kasama ang mga pamilya at mga kaibigan. ________ +Sorry for Grammatical Errors and Typos, Enjoy Reading.

Ginulo n'ya ang buhok ng bata at ngumiti. "I am not your dad, I am your uncle. Kapatid ako ng mama mo at pamilya tayo kaya tayo magkamukha," mahinahong sabi n'ya. "So we are family?" inosenteng tanong nito. "Yes we are buddy," sagot n'ya. "Kaya tayo magkamukha kasi family tayo?" dagdag na tanong pa nito. "Yes buddy! Most of the family ay magkakamukha dahil pareho ang dugo na dumadaloy sa kanilang mga katawan," paliwanag n'ya rito.

O simpleng pagkakataon lang na parang may pamilyar sa akin? “Familiar?” tanong ko, pilit na pinapakalma ang nanginginig kong boses. “Yeah,” sagot niya, ang mga mata niya hindi umaalis sa mukha ko. “The way you talk, the way you look at me… Parang… kilala kita. Pero hindi ko maalala kung saan o paano.”

Napangiti siya dahil sa pamilyaridad niyon. Nang maayos siya ni Adrian ay agad siya nitong pinagsilbihan ng pagkain. Sinalinan nito ng pasta ang plato niya na excited niya nang tinikman. Napapikit siya habang ninanamnam ang pagkain. Parang gusto niyang maiyak. Ilang buwan siya parang nangangapa sa mundong ginagalawan niya dahil wala kahit isa ang pamilyar sa kanya pero ngayon naalala niya ang lasa ng pasta. Ang OA niya pero ganun siguro talaga kapag bigla ka na lang nagising at kahit isa ay wala kang maalala, na lahat ng nakahain at ginagalawan mo wala kang maramdamang familiarity.

totoong may humahalik sa kanya. Pamilyar ang mga labing iyon pamilyar na pamilyar sa kanya at gustong gusto niya ang labing iyon parang ayaw niyang tigilan. Tama pamilyar ang halik nito pati ang lambot ng mga labi nito ay pamilyar din. Hindi na ito panaginip pa kilala niya ang humahalik sa kanya.

Muli niyang tanong. "I wonder who's your friend." Nakangiti nitong sabi, "But I'm fine now and my family." Matamis siyang ngumiti rito bahagya pa itong natulala habang nakatingin sa kanya. Nabalik lang ito sa wisyo ng lumapit ang isang lalaki na pamilyar din sa kanya. "Babe, I'm looking for you. Kailangan na nating bumalik sa Maleferia." Sambit nito.

Umuulan. Ito ang unang bagay na napansin ni Lauren Jade Miller habang nakatayo siya sa labas ng pintuan ng Department of Architecture faculty office. The heavy evening rain hit the concrete walls of the university, producing a rhythmic, suffocating sound that echoed through the empty hallway. Inside her pocket, her fingers tightly gripped a piece of paper—isang signed withdrawal form. It was supposed to be her ticket out of the mess she created, an escape from the dangerous gravity pulling her toward a person she was never supposed to love.

--- --- --- --- At doon ko nakita ang isang taong hindi ko inaasahang makikita. --- --- --- Isang lalaking nakatayo sa harap ng lumang bahay. --- --- --- --- May edad na. --- --- --- --- Pero pamilyar. --- --- --- --- Sobrang pamilyar. --- --- --- --- "Dad's friend..." Mahina kong sabi. --- --- --- --- Ngumiti siya. --- --- --- --- "Matagal bago mo ako nakilala nang ganito." --- --- --- --- Hindi ko gusto ang tono niya.