Relasyon Novels & Stories

Gustong-gusto ko kung paano tinipon ng may-akda ang mga piraso ng relasyon sa nobela—dahan-dahan, parang pagbuo ng isang puzzle sa gabi habang may hawak na maliit na ilaw. Hindi niya ito ipinaliwanag nang diretso sa isang monologo; sa halip, ipinakita niya sa pamamagitan ng paulit-ulit na eksena kung saan nagkakaroon ng maliit na pagbabago sa tono ng pag-uusap, sa tahimik na paghawak ng kamay, at sa mga sandaling hindi nasasabi ngunit ramdam mo ang bigat.

May malakas na gigil sa paggamit ng pananaw: naglalaro siya sa limitadong pananaw ng bawat tauhan para ipakita na ang relasyon ay hindi pareho sa mata ng dalawang taong nagmamahalan. Minsan isang eksena ang tumutunog na romantiko, pero sa ibang pananaw, halatang may takot o pag-aalinlangan; doon malinaw na binibigyang-diin ng may-akda ang layered na katangian ng relasyon. Gumamit din siya ng mga simbolo—isang lumang relo, isang sirang upuan—upang ipakita ang nakaraan at kung paano ito nagsusulit sa kasalukuyan.

Ang pinakamapansin ko ay ang pag-iiwan ng puwang sa teksto: mga pagbubukas na hindi pinupunan, mga sabi-sabihan na tila hindi kumpleto. Ito ang nagpapa-aktibo sa mambabasa na magkumustahin at punan ang mga bakante, kaya mas naging malalim ang pakiramdam ng kaugnayan. Sa huli, hindi ka iiwan na may kumpletong talaan; iiwan ka niyang may pakiramdam at konklusyon na mas personal, parang ikaw ang sinabing gumawa ng huling bahagi ng kuwento. At sa totoo lang, iyon ang dahilan kung bakit umuulit ang isip ko sa mga eksenang iyon—dahil ang relasyon sa nobela ay ipinakita, hindi ipinahayag lang.