Novel & Cerita Ill-fated

Kahapon raw ay nagkaroon ng kaguluhan sa loob ng presinto at kasama ang dalawang lalaki sa limang namatay sa loob dahil pinagsasaksak daw ng tinidor. Alam kong hindi ako puwedeng maging masaya dahil sa kinahihinatnan nila, pero magsisinungaling lang ako kung hindi ko aaminin na gumaan ang loob ko dahil sa nangyari sa kanila. “Hay naku!” Bumuntonghininga si Lera kalaunan. “Alam ko na hindi tayo dapat maging masaya dahil sa nangyari sa mga iyon, pero natutuwa talaga ako. Deserve nila iyon dahil muntik nilang saktan si Honey. Siguro ay karma na rin nilang dalawa iyon kaya hindi ako maaawa sa kanila. Paniguradong nasa impyerno na ang dalawang iyon at sinusunog ni satanas,” dagdag ni Lera sa sery

Matagal kong nilibang ang sarili ko sa ibang bagay para lang hindi ko maisip ang gap sa pagitan namin. “Eero, our marriage is not working anymore. Ayoko ng pilitin pa na ayusin ang marriage natin dahil sa totoo lang, ubos na ubos na ako. Kahit pa anong sabihin mo, desidido na ako. I want us to get anulled,” that was the last time she said then after that, she walk straight into our room.

“She’s a nobody.” May dulot na pinong kirot sa kanyang dibdib ang sinabi nito. Nobody nga naman siya na kumapit sa patalim para maisalba ang nalulubog sa utang na hacienda. Napatingin siya sa babae na pinaalis na ni Hitler sa kandungan nito at nakatayo na ngayon sa gilid nitoi. Pero ang kamay, nakapulupot pa rin talaga sa leeg nito. Wiling-wili.

Ganito ba ang naramdaman niya noon nang hindi ko inalam ang totoong nangyari? Noong agad lang akong naniwala at basta nalang nagpadala sa sarili kong emosyon? I'm so sorry Zenice. Everything was my fault. I'm deeply sorry if I ruined your life. I'm sorry if I let you go through all this pain and sufferings on your own. I'm sorry if... ...if I broke your heart that time. This might be that thing called 'karma'. And yes, it's definitely. killing. me.

“Mali na sisihin mo ang sarili mo sa nangyari, ading.” “Ading?” “Sorry hindi ka nga pala Ilocano. Ading ang tawag naming mga Ilocano sa mga mas bata sa amin.’ Tumango ako. “Basta huwag na huwag mong sisihin ang sarili mo sa nangyari, ha? Isipin mo na lang na nangyari iyon dahil may malalim na dahilan. Tama ka, paghandaan mo ang buhay mo. Mga bata pa naman kayo ng girlfriend mo, marami pang magagandang mangyayari sa buhay ninyo. Gusto ko yung desisyon mong lumayo na muna at ipagpatuloy ang buhay. Gawin mo ang gusto at pangarap ng Mama mo sa’yo. Alam kong binabantayan ka niya at masaya siya na nakikitang sa ngayon at determinado kang magtagumpay.”

Sinuportahan ng lola ko ang lahat ng business na sinubukan ng ama ko sa nakalipas na mga taon, pero walang nagtagumpay sa mga ito. Sa pagkamatay ko, mas lalong ayaw tumulong ng lola ko ngayon sa kanya. Ang 100 libong allowance ka buwan ay isa na lang pangarap. Dahil heartbroken siya para sa anak niya, ilang pagtatalo ang namagitan sa kanila ng nanay ko. Dito napagtanto ng nanay ko na ang tinatawag na walang kamatayang pag-ibig ay madalas na nasisira sa harap ng realidad.

Wala na si Eliana. Isang marahas, basag, at humahagulhol na hiyaw ang kumawala sa aking lalamunan—isang tunog ng isang inang tuluyan nang pinatulan ng tadhana ang huling pag-asa, at isang inang handa nang pumatay para sa hustisya. Ang galit na kanina ko pang pinipigalan para kay Fatima, muli itong nabuhay at ngayon ay sinusumpa ko siya sa aking isipan.

Nabunggo pa siya sa katawan nito kaya suminghap siya at umatras. “I’m sorry…” He looked sorry, but Ilana has lost her rationality. “I’m sorry for all the pain I’ve caused. I’m sorry for not treating you right. I’m sorry for being here again. I just…I just want to help you like I promised.” “And I’m telling you…” Ilana voice was so cold, Gray could feel her hatred. “...I no longer need you in my life. Umalis ka na sa buhay ko dahil kahit kailan, hindi ko na gugustuhin pang makapasok ang isang Montemayor sa mundo ko.”

Siya lang ang tumatayong magulang mga ito kaya hindi siya pwedeng mamatay! Tuloy tuloy ang pagtulo ng kanyang mga luha. “Napaka malas ko naman yata? Ito ang unang sakay ko ng eroplano pero ito na rin yata ang magiging huli ko!” sinamaan niya ng tingin ang lalaki. “Kaya mo ba ako sinama dito huh sir dahil alam mong mangyayari ito?” Hindi ito sumagot, “kapag namatay ako at nabuhay ka naman ay sisiguruhin kong hindi kita bibigyan ng maayos na tulog dahil araw-araw at oras oras kitang mumultuhin!”

dahil tama siya kahit ano pa mang dahilan ay masaya pa rin akong siya ang kasama ko ngayon. As long as we're happy, I don't care whether it's a coincidence or fate. Let's just say that we're coincidentally fated! THE END.