Pardon Romane & Geschichten

malumanay pa rin nitong pahayag at pakikiusap. "W-Wala na ho sa akin 'yon Sir, because you already are forgiven in our last conversation. Inaamin kong nagmamatigas ako noong araw na 'yon sa inyo. Hindi ko kayo pinagbigyan dahil ang sama sama pa rin ng loob ko sa inyo ng mga panahong 'yon. But then I realize tao lang ako. Tao na dapat magpatawad sa kapwa ko tao." I say while deeply looking into his eye. "It's really hard to forgive lalo na't sobra-sobra na tayong nasaktan, pero nagawa ko. Gusto ko kasing mamuhay ng mapayapa sa araw-araw. Kaya lahat ng suklam ko sa inyo dito sa puso ko ay inalis ko na."

This pain will do no good to me. "My sorry won't erase that I allow my mother to hurt you in front of me. And worst I laid my hands on you. No amount of sorry is enough for you to forgive me but please I' begging you Cam. One last, chance...please give me one last chance. Isang pagkakataon nalang, Cam, nagmamakaawa ako. Isang pagkakataon nalang."

puno ng senseridad na wika nito. Humalikipkip ako’t tinitigan siya diretso sa mga mata‚ “I don’t easily forgive... especially forget. I’ll accept your apology but that doesn’t mean na pinapatawad na kita sa ginawa mo.” seryoso kong tugon sa paghingi niya ng tawad. “I understand‚ and I’ll make it up to you.” ani nito at ngumiti. Nagkibit-balikat na lang ako sa itinuran niya‚ “Ikaw bahala.” ani ko’t tumalikod na sa kaniya.

Puno ng poot na salaysay nito. Marahan akong bumaba sa kama at buong pagmamakaawang lumuhod sa harapan niya. "Zander, mahal na mahal kita. Takot na takot lang akong mawala ka sa'kin kaya ko nagawa ang bagay na yun. Sasabihin ko rin naman sayo balang araw eh, magtatapat naman talaga ako. Please forgive me. I'm so sorry. Please don't hate me. Di ko kakayaning mawala ka."

Malapad ang ngiti na tugon nito sa dalaga. Kinanta ni Khalid ang kantang may pamagat na 'Please Forgive Me' by Bryan Adams. Ang ganda nga ng boses nito at hindi namalayan ni Gerlie na nakaawang na ang kaniyang mga labi habang nakatitig sa guwapong mukha ng nobyo. Ang cool lang nitong tignan at tagos din sa kaniyang puso ang bawat lyrics ng kanta. Doon idinaan ng binata ang paghingi sa kaniya ng apologize. Manaka-naka pa itong sumusulyap sa kaniya at kikindatan siya. Ang sarap nitong yakapin disin nga lang at nagpipigil siya dahil naamaneho ito.

Ganoon nga siguro ang buhay, kailangan munang masaktan at magkamali bago may matutunan. “Yeah, I admit my mistake. Sorry if nagmahal ka ng babaeng sugatan at may pinagdadaanan. Sorry, kung umaasa akong maghihilom at mawawala kahit papaano ang sakit nararamdaman ko dahil sa ’yo; nang makilala ka. Sorry, kung sa tingin mo ginamit kita para mawala ang sakit sa paghahanap ko ng pagmamahal at atensyon na ibibigay sa akin. Sorry, kung naging makasarili ako dahil I bomber you my vulnerability to make me feel good and understand by someone. Sorry, if umaasa akong pariho tayo ng nararamdaman at naiintindihan mo ako. Sorry kung in the end nalaman kong magkaiba pala tayo at hindi pala ganoon kalalim an

“And I’m sorry for ever thinking otherwise. I really am.” Tinitigan niya ako nang matagal bago siya huminga nang malalim. “Alright, apology accepted.” Ramdam ko ang gaan ng loob ko nang marinig ko iyon mula sa kanya. “Thank you,” sabi ko. “I also wanted to ask you a favor.” Tumaas ang kilay ni Conrad. “A favor?”

In a slow motion movement, without hesitation, lumingon siya at patakbong lumapit sa ama na napatda rin ng mapagsino ang kasama ng yaya "Dad, I know, I don’t deserve your forgiveness. But where will I go without you? How can I live without you? Please forgive me. I am asking for your apology. I know I have done wrong. Will you please forgive me? Daddy, you are a big-hearted man. Everybody knows that, can you please forgive me and give me a last chance? I am really sorry. I will never do this again. I am very much ashamed and sad. Please give me another chance. I will not do this again. I know you will never be able to forgive my actions, but I hope the tears in my eyes will make you forgive

AUTHORS NOTE: please follow po and vote gems po Thank you!

“Adrian, we’re not kids anymore. It’s not that simple.” Tahimik silang pareho, hanggang sa marinig nila ang huni ng mga ibon na paalis na sa kanilang pugad. Ang paligid ay tila nagbigay ng espasyong eksklusibo lamang para sa kanilang dalawa. “I’m sorry,” Adrian finally said. “Hindi ko alam kung ano ang pinagdadaanan mo ngayon, pero gusto ko lang malaman mo… I’m here. I’m not leaving again.”