I Will Make It Up To You Novels & Stories

Sinagot niya iyon. “Ano natanggap mo na ba?” “I want to make it clear, Geoff. Bigay mo ba ‘yun sa akin o ililista mo para maging utang ko sa'yo?” “Bigay. Allowance mo. Walang kapalit.” “Talaga? Ang laki naman. Anong akala mo sa akin maya’t-maya kakain para ganun kalaking halaga ang ibigay mo? O nagyayabang ka at ipinapamukha mo sa akin na—”

Binura ko ulit. "Salamat sa tseke. Paano ba ako makakabayad?" Nagreply naman ito kaagad. "Just be a good girl and soon you can repay me. Sleep darling. It will not be good for you." Mas lalong gumulo ang utak ko. Bumalik na ako sa kama at sinubukang matulog. Sana maging okay na ang utak ko bukas.

Kung iisipin ay parang impossible pero dahil mahal ko ito at marupok ako ay tinanggap ko na lang agad ang sorry nito. “Promise, I will make it up to you, okay?” Pangako pa nito sa akin. Naging masaya na din naman ako at parang bulang nawalang bigla ang pagdududa ko dito. Naging maayos na kaming muli at nag-uusap na ulit tulad ng dati. Pero aminado ako na hindi ko pa rin maiwasan ang hindi mag-isip. Ang hindi madismaya sa nangyari noong isang araw.

Pagkalipas ng sampung minuto, may panibagong message. Andrea: Are you angry with me? Please don’t be mad… Bahagyang umangat ang sulok ng labi ko kahit labag sa loob ko. May kakaibang satisfaction sa ideyang nag-aalala siya kung ano ang magiging reaksyon ko. “I don’t know if I can forgive this,” sa wakas ay nagtipa ko. Agad ang siyang nag-reply. Andrea: What can I do to make it up to you?

Kahit iyon na lang. "Damn it, Maris!" His voice was filled with anguish. "Kung iyon ang iniisip mo, bahala ka. Yes, I did want to get back to you. You've made your promise? Then do it. Pay me. I won't stop you if that would make you happy."

Tinitingnan niya ang bawat sulok ng apartment ko, pero hindi ko naman makita sa mukha niya na nandidiri siya or what. "It's alright, kasya naman sa'kin. Thank you for buying this. Don't worry, I'll pay you back once I have money," aniya nang balingan niya na 'ko ng tingin. Jusko, men, ang gwapo niya talaga! "Sige, ikaw bahala, pero okay lang naman sa'kin kung—" "No, I insist. I will make it up to you for all the help you've given me," putol niya sa akin. Sumang-ayon na lamang ako sa kagustuhan niya, at maliit na ngumiti sa kaniya.

May posibilidad na ang araw na ito ang huli niyang makikita ang pinakamamahal. "I'M SORRY BABY, I DON'T THINK I CAN EVER MAKE IT UP TO YOU ANYMORE."

"Fifth, salamat, hah? Hindi ko alam kung kailan ako makababawi sa'yo.. ang dami mo nang nagawang kabutihan sa akin, e." Fifth just simply tap the right side of her shoulder and say, "You don't have to make it up on me, dahil sapat na sa akin 'yung malaman kong okay ka. You don't know how happy I am when I'm with you. And I don't know why I could take you as an inspiration to me. Well, honestly, I would like to thank you, for giving me a chance to be part of your life."

Nagkatinginan na lang kami ni mama, lola at Miss Tara. “Sasabihin ko na lang sa ‘yo, kapag maayos na ang lahat,” ani ko sa kanya para hindi na siya mag-alala pa. “Sige, I’ll buy that for now. Ang dami mo ng utang sa ‘kin ah?” himutok niya. “Sorry, Elle, promise I’ll make it up to you,” tugon ko. “Okay, birthday mo naman ngayon kaya nakaligtas ka.”

tanong ko. “Promise,” sagot niya, sabay hawak sa kamay ko nang mas mahigpit. “It’s about time I make it up to you. Gusto kong bumawi.” Hindi ko napigilang mapangiti at marahang napasandal sa kaniya habang nakahinto kami sa harap ng traffic light. “Basta ako, kahit saan, basta ikaw ang kasama ko, okay na ako.”