Ang mga may-akda ng mga halimbawa ng payak ay masasabing parang mga bituin sa kalangitan ng literatura. Para sa akin, ang mga simpleng kwento ay nagdadala ng mga klase ng kawmpang-emosyonal na hindi madaling kalimutan. Isang magandang halimbawa ay si Jose Rizal. Ang kanyang ‘Noli Me Tangere’ at ‘El Filibusterismo’ ay hindi lamang kwento kundi mga reyalidad ng buhay. Kasama ni Rizal, nandiyan din si Francisco Balagtas na sa kanyang ‘Florante at Laura’ ay nagbigay ng tula na puno ng damdamin at refleksyon. Ang kwentong ito ay hindi lamang isang kwentong pag-ibig kundi nagsasalamin din sa mga hamon ng ating lipunan. Kung usapang kwentong bayan naman, hindi mawawala si Dr. Jose Corazon de Jesus na ang mga tula ay puno ng pagninilay-nilay sa kalagayan ng bayan. Nariyan din si Nick Joaquin na sa ‘The Woman Who Had Two Navels’ ay nagtagumpay na talakayin ang multi-dimensionalidad ng pagkatao.
Muli, nariyan sina Lualhati Bautista na sa ‘Bata, Bata... Pa'no Ka Ginawa?’ ay nagdala ng mga isyu sa kababaihan at pagkakaibigan. Huwag kalimutan si Carlos Palanca, ang kanyang mga kwento ay madalas nagiging inspirasyon ng mga bagong manunulat. Isa pang pangalan na dapat banggitin ay si Virgilio Almario na may mga ambag sa tula at sanaysay na mahahanap mo sa ‘Mga Agos sa Disyerto’. Para naman sa mga makabagong kwento, pag-usapan natin si Bob Ong na sa ‘ABNKKBSNPLAko?!’ ay nagdala ng pagiging relatable at tawanan. Bilang pangwakas, hindi mo maikakaila ang ambag ni Dr. Jose Rizal at iba pang manunulat sa ating kultura. Ang mga payak na kwentong ito ay higit pa sa mga pahina; sila ay nagsasalaysay ng ating pagkatao, at kasaysayan—mga kwentong dapat ipagmalaki!