Perfect And Casual 소설 & 이야기

Subalit ngayong nagkakalapit na silang muli, malayang bumuhos ang atraksyong iniiwasan niyang maramdaman dito. She’s not saying he’s perfect. Ang totoo, malayo ito doon. He’s vain, moody, competitive and much too spoiled for his own good. Kapag wala ito sa mood, wala ito sa mood kahit sino pa ang kaharap nito. Hindi ito magpapaka-plastik.

* Kairah: *“Sounds perfect! I’ll see you then.” She set the phone down with a sigh, her mind racing with thoughts of their upcoming meet-up. This time, it would be more casual, just coffee, but she couldn’t help but feel the same excitement as she had the first time they’d seen each other. --- Sunday morning arrived with clear skies and a cool breeze. Kairah took her time getting ready, choosing a simple yet stylish outfit—a light blouse paired with dark jeans and comfortable shoes. She kept her makeup minimal, just enough to highlight her features, and left her hair down in loose waves.

" na akala ko ako talaga pero wala... wala! Tang ina! Tatanga-tanga ako!" Hinayaan ako ni Luis na umiyak nang umiyak. "Ang ideal kasi naming dalawa. Strangers turned best friends turned lovers. It was the perfect love story...diba? Perfect... but then, you will realize - I realized that the world doesn't focus on those perfect things, Luis. Life on Earth isn't perfect. Parang iyong pizza, bilog pero nasa square na box. Iyong Puregold, Gold, pero green. Iyong close kayo pero open kayo sa isa't isa. Diba, hindi mo ma-explain!" I said.

“Wala po, kinakausap ko lang ang mga halaman na ‘wag na sana silang malanta. Para hindi ka na po bumalik dito–” “Tsk!” asik niya sa akin. Minsan talaga kapag gusto mong maging mabuti ay marami talaga ang susubok sa pasensya mo. Tulad na lang ng batang ito. Gwapo sana pero magaspang ang ugali. Si Adam na lang talaga ang kilala ko na gwapo pero mabuting tao. Ang ex-husband ko ang pinakamabuting tao na nakilala ko. Kahit pa marami akong ginawang mali at kasalanan ay kabutihan pa rin ang isinukli niya sa akin.

“Parati na ‘yan pabalik-balik dito atsaka panay ang tingin sa’yo.” Sinundan niya ng tingin kung saan si April nakanguso. Napansin niya rin ang lalaking ito na pabalik-balik dito. Agaw pansin naman talaga ito, paano ba naman artistahin ang itsura nito. Nakalimutan niya lang ang pangalan ng artista na halos kahawig ng lalaki. Matangkad at built in ang pangangatawan na halatadong alaga sa pag gym, matangos ang ilong, naka-agaw pansin din ang makapal nitong kilay na animo’y sadyang iginuhit. Idagdag pa ang adams apple nito na gumagalaw sa tuwing kumakain o nagsasalita. Kulang ang salitang tall dark and handsome sa lalaking iyon. Ilang beses niya rin ito nakaharap sa tuwing kinukuha ang order at

“Feeling ko lang po kasi, para po kayong magkasintahan. Sabi nga po ni Tatay, ferpect fair daw po kayo ni Sir Inigo?” “Ano nga ulit kami?” “Ferpect Fair?” “Perfect Pair? Saang banda kami naging perfect pair? Eh palagi nga niya akong iniinis.” “Ma’am, nanunuod po ba kayo ng Kdrama? Ganoon po daw talaga ang mga lalaki lalo na kapag type nila ang babae. Type nilang i-bully, type nilang kulitin, asarin at paiyakin. Parang cute naman din po ‘di ba?”

imporma niya sa mga kasama. Bakas ang gulat sa mga mukha ng mga ito. Lumapit sa kaniya si Aaron. Napayuko na lang siya dahil kinulang ito sa height. Converse na nga lang ang palagi niyang suot dahil lagi siya nitong inasar na higante. Hindi man lang ma-realize sa sarili na mas matangkad lang talaga siya. Hindi kasi required sa company na mag-formal. Okay lang kahit casual attire lang ang suotin kapag pumapasok. “Nasaan na ang boyfriend mong laging nagdadala ng lunch mo?”

Imbes na puro business updates, investments, at esports clips ang laman ng feed ko, napuno iyon ng café recommendations, date ideas, at mga hidden gem restaurants. Hindi ko man aminin sa kanya, halos gabi-gabi akong nag-i-scroll para lang maghanap ng lugar na pwede naming puntahan. Iyong tipong kapag nakita ko ang isang post, maiisip ko agad kung magugustuhan ba niya ang ambiance, ang pagkain, o kahit ang simpleng view. Isa na roon ang Perfect Match Café-Resto. Nang mabasa ko ang pangalan nito, napangiti pa nga ako. Cheesy pakinggan, pero parang bagay.

Puri nito sa kaniya kaya nakaramdam naman siya ng tuwa. Inakay niya ang dalaga para makaupo na ito at saka nag-umpisa siya sa paglinis ng kuko nito. Wala siyang maipintas sa babae, parang ito ang mismong depinisyon ng salitang perpekto. Magiliw itong nakipagkuwentuhan sa kaniya at natural na natural lamang, walang kiyemeng humahalakhak kaya nalibang rin si Geneva.

--- Pero iba ito. --- Mas kalmado. --- Mas parang tao. --- --- Napatingin ako sa paligid. --- Hindi ito katulad ng ibang proyekto. --- Walang malamig na laboratoryo. --- Walang kumikislap na screen. --- Sa halip... --- Parang isang perpektong lungsod. --- Walang gulo. --- Walang basura. --- Walang away. --- --- "Beautiful." Mahinang sabi ni Clara.