Pessimist Novels & Stories

sabi naman ng isa pa. Boring people. Napailing na lamang ako. Pinagkaitan siguro sila ni tadhana ng malawak na imagination at optimism. Masyado silang ampalaya na akala mo ay nakakatuwa talaga ang pagse-settle sa reyalidad. Bawal bang mag-pantasiya?

"And also, I learned that Desperation is not an evidence of hard work, it's a sign of lack of faith. Desperate people lose the thing that makes them human beings. They lose their heart. Anger and hate fill them so that they act like animals. Never allow yourself to be so desperate that you end up settling for far less than what you deserve. Don't let desperate situations make you do desperate things.." sambit niya kaya mas lalo lang akong naiyak.

Business is just pure business. But, if business is not around, he is wild as teenager. Kailanman ay hindi siya nagkaroon ng matino at seryosong relasyon. For him, love doesn't exist. Only _faggots_ believe in love and forever. It's not true and he's the living proof of it. Yeah, he may be a pessimistic person, but it's better to be. Lumaki siya sa isang broken family. Arranged marriage lang

Pero iba ito sa usual niyang mapang-asar na ngiti. "That’s a very lonely perspective." Napalunok ako. Hindi ko alam kung bakit, pero parang naiinis ako sa tono niya—parang ang dali-dali lang niyang kontrahin ang paniniwala ko. "Realistic lang ako." Umiling siya. "No, Xena. You're just expecting the worst so it won't hurt when it happens." Napaatras ako ng bahagya. "And what if I am?"

bubuksan ko na sana Ang pinto nang muli syang humirit. "WHAT HAPPENED IN BORACAY STAYS HERE IN BORACAY, OKAY?" Hindi na ako lumingon at dire-diretso lang akong lumabas ng kwarto niya. If they feel criticised, slighted or betrayed by another, they can rage, or the passive-aggressive silence, holding onto a grudge for a long time, they can seem extraordinarily Jealous or envious of others, especially those who have something they want, they will put those people down any way they can, they will, of course, have a great tail to spin of why they were the Victim, and we often then feel sorry for them and do all we can to support them, when in reality, they were never the victim, the one they hold

Napa-tikomsiya ng bibig. Nagsimula nang lumabas ang mga insecurity ni jean simula nang may kadate si Jeff. At gusto kong pigilan 'to. "Ang mga tao talaga ang hilig mag self-pity, ang hilig mainggit. Marami silang bagay na gusto na hindi naman para sa kanila. At pag hindi nila nakuha, kung sinu-sino ang sisihin. Hindi nila naisip na may darating naman na bagay na nakalaan sa kanila. Sadyang ang impatient lang nila mag-antay. Ni hindi man maging masaya kung ano ang nasa kanyang harapan."

Gusto ni Elior na gulatin siya at sabihin ang pinakamagandang mensahe bilang kaibigan pero… hindi niya magawa! “Kung… kung napansin ko lang ng mas maaga!” Ang lalaking puno ng negatibo, lungkot, takot, pagtakbo sa katotohanan, ay ngayong nagbabanggit ng mga pagsisising matagal na niyang binuon sa limot! Kung napansin niya lang ng mas maaga, mag iiba ba ang katapusan? Makakasama niya ba ang magandang asawa at kaibig-ibig niyang anak?

Ayaw niya bang mabuhay? Ano namang dahilan niya? Eh mukha namang mahal na mahal siya ng mommy niya, hindi lang siya basta bastang successful sa career niya dahil sobrang successful niya, at lahat ng taong nakapaligid sakanya ay sinasamba siya na parang diyos…. Bakit ba sobrang pessimistic ng taong ‘to? O baka naman may pinagdaanan siya…

"Bakit ganyan ang itsura mo? Ako ang pinalabas sa kubeta habang naliligo ako. Mabuti kung umabot tayo sa dead end. Magkakaroon pa tayo ng iba pang mga pagkakataon kaya ‘wag ka masyadong pessimistic. Nandito pa naman ako." Agad naman siyang kinurot ni Arianne nang walang pag-aalinlangan. “Hindi ako pessimistic. Hindi lang ako masaya. Kung hindi na ako matatakot sayo, bakit pa ako matatakot sa ibang tao? Kung tutuusin, ikaw ang trauma ng pagkabata ko."

Hanggang sa napansin kong mas bumagal yung lakad niya para sumabay sa pace ko. Little things. He always did little things. "Do you know the problem with stars?" tanong niya ulit. "Ano?" "People admire them from afar but forget they're actually dying while shining." Napatingin ako sa kanya. "That's sad." "It's realistic." I frowned slightly. "Ang pessimistic mo naman." "No," he smiled softly. "I think it's beautiful." "How?" "Because despite everything... they still choose to shine." I didn't realize I stopped walking until he stopped too.