Worst Fears Novels & Stories

Ani niya na sinapo ng dalawang palad niya ang pisnge ko. Kinalma ko naman ang sarili ko at malalim na sumagap ng hangin, hindi ako natatakot na baka iwan ako ni Grae or ano dahil kaya ko naman na palakihin ang anak ko na ako lang ang mag isa ang kinatatakot ko lang is yung disappointment sa family ko. *** THIRD PERSON

Kinuha ko rin ang pagkakataon na 'yon para tahimik na gumalaw at muling tumakbo papalayo sa restaurant na 'yon at papalayo sa kanya. Ramdam ko naman na magiging mabuting kaibigan siya sa akin dahil sincere at maganda ang paraan ng pakikitungo niya pero ayokong makampante. Ayoko talaga, pasensya na. I have fears that scarred me for life. Those fears invade my wholebeing and made me like this... coward and weak.

Pero matapos maalala ang nangyari kagabi, nakabuo sya ng conclusion. He's so scared last night because of the lighting. He has astrophobia, an intense fear on lightning and he can't calm down without his mother's presence. Kagabi, nasa trabaho pa ito at malakas ang ulan. Siguradong nagpilit itong umuwi kaya posibleng nabasa ito ng ulan. Umuwi na nga sila at pagdating palang, nagtatakbo na siya papasok. Hinanap nya muna ito sa kusina pero wala ito kaya naman sa kwarto siya nito nagpunta.

"What are you afraid of?" Lumingon si Frederick at marahang niyakap ang babae, ang boses niya'y napakalambing na tila nang-aakit. "Natatakot ako na masira ang pamilyang Garcia, natatakot ako na kami ni Jasper ay maging walang pangalan at hindi na makikilala habambuhay at natatakot ako na pagtanda ko ikaw ay... magbago."

Hindi na ako nakakilos pa at naestatwa na lamang ako sa kinauupuan ko habang unti-unti rin na para akong nawawalan ng lakas na harapin ang problema na kinakaharap ko ngayon. This is the reality that I am so afraid of, yet everything just seems surreal at this point for me. Hindi ko inaasahan at lalo na hindi pa rin ako makapaniwala na matapos ang mga pagtatago namin ay sasambulat na rin ang madilim na lihim namin ni Tyrone. Hindi ko akalain na walang kaabog-abog na malalaman ni Trey ang lihim ko.

panimula nito. Kaagad siyang nakaramdam ng guilt dahil sa sinambit nito, "I'm sorry," puno ng sinseridad na paghingi niya ng paumanhin dito. Hindi niya ito masisi dahil maging siya ay nakaramdam ng takot sa nangyari sa kaniya kagabi. "One of my biggest fear is losing you, and seeing you like that harmed and full of bruises makes me think that I am the worthless person alive. Because I can't protect you and keep you unscathed."

Unti-unting nawala ang kaunting ngiti na nasa labi ko at sa isang iglap ay parang lalabas na mula sa dibdib ko ang puso ko dahil sa kaba. “What do you mean?” “Hindi ka slow, Nico. Alam kong naisip mo na ang sagot sa tanong mo.” Tinawanan ko pa siya at pabiro ko pa siyang inirapan. “You know how much of an overthinker I am. I might be thinking of the worst.” “Baka tama iyang nasa isip mo. Sabihin mo sa akin kung ano ang naiisip mo.” No. I’m scared. I hate how fast I catch up on things sometimes. I might be wrong this time though. I am an overthinker. I always think of the worst thing that may happen. And sometimes, it comes out true.

aniya at akmang tatayo na subalit mabilis nitong hinawakan ang kanyang kamay at mariing pinisil. "Please Rain, huwag ka munang umalis. N—natatakot ako. Baka... Baka bigla siyang bumalik at gawan ako ng masama. I'm afraid of him. He's so scary Rain. His smiles are scary. I'm sure he's a psycho. I can see it in his eyes! He's a psycho!"

he frustratedly said at napaluhod na sa pag iyak. I wiped my tears. "Sabihin mo na ang lahat ng gusto mong sabihin, call me a monster or even the worst person." Napatingala siya sa akin. Iniiwas ko ang tingin ko sa kanya. "Yeah, you are the worst." Ipinikit ko ang mga mata. Ang sakit. Maybe he's right, I'm the worst person, dahil hindi ko nagawang ingatan ang isang anghel sa sinapupunan ko. Dahil hindi ko inaasahan na maaaksidente ako. Hindi ko din naman iyon ginusto.

I faced the wall and put my clenching fist against it. This is b*llsh*t. Pakiramdam ko ay nagdidilim ang paningin ko. I’ve never been so afraid in my life that I don’t know what to do, ang takot na nararamdaman ko ngayon na baka may mangyaring masama kay Nathalia... at sa anak namin.