Novel & Cerita Pessimist

Ayaw niya bang mabuhay? Ano namang dahilan niya? Eh mukha namang mahal na mahal siya ng mommy niya, hindi lang siya basta bastang successful sa career niya dahil sobrang successful niya, at lahat ng taong nakapaligid sakanya ay sinasamba siya na parang diyos…. Bakit ba sobrang pessimistic ng taong ‘to? O baka naman may pinagdaanan siya…

"Bakit ganyan ang itsura mo? Ako ang pinalabas sa kubeta habang naliligo ako. Mabuti kung umabot tayo sa dead end. Magkakaroon pa tayo ng iba pang mga pagkakataon kaya ‘wag ka masyadong pessimistic. Nandito pa naman ako." Agad naman siyang kinurot ni Arianne nang walang pag-aalinlangan. “Hindi ako pessimistic. Hindi lang ako masaya. Kung hindi na ako matatakot sayo, bakit pa ako matatakot sa ibang tao? Kung tutuusin, ikaw ang trauma ng pagkabata ko."

Hanggang sa napansin kong mas bumagal yung lakad niya para sumabay sa pace ko. Little things. He always did little things. "Do you know the problem with stars?" tanong niya ulit. "Ano?" "People admire them from afar but forget they're actually dying while shining." Napatingin ako sa kanya. "That's sad." "It's realistic." I frowned slightly. "Ang pessimistic mo naman." "No," he smiled softly. "I think it's beautiful." "How?" "Because despite everything... they still choose to shine." I didn't realize I stopped walking until he stopped too.

paninisi sakin ni Jaz at ngiti ngiting tumimgin sakin. Huminto ako sa paglalakad at tumingin sakanya ng masama. "Wow ha! kung makatanggol ka ron sa asungot na yon, frenny mo?? close kayo? hmp!" Sabagay kung iisipin ko nga naman, ako naman talaga yung may kasalanan pero bakit ba! alam nya palang mabubunggo sya sa'kin dipa sya umiwas che!

"Bakit ba ang baba ng tingin mo sa sarili mo? I already told you, you should change your mindset. It's always kinda disappointing, you know. " Hindi naman ako nakaimik sa sinabi niya. Minuto pa kaming nagkakatitigan. Siya na ang unang bumawi at bumalik sa ginagawa niya. "One more thing, ayaw ko rin sa mga pessimistic lalo na pagdating sa sarili. We should love ourselves more than anyone or anything else. I want you to do that, Shane." Uhm? Pessimistic? Ako na naman ba iyon? Bingo na talaga ako! Nakakainis.

Kita ko ang saya sa mukha ni Cali habang patuloy sa pag didesenyo ng apartment. "Para saan?" Tanong ko. Pinatayo ko ito at umupo ako sa swivel chair niya tsaka ko siya pinaupo sa hita ko. Nakatagilid itong nakaupo. Niyakap ko siya at inamoy-amoy siya. I really love her smell. "This will be the home for the homeless people." Nakangiting sabi nito. "Really? Bakit mo naman naisip 'yan. Paano kung ayaw nilang tanggapin dahil sa monthly rent, kuryente at tubig? How about that, Miss Calista Perez?" Napanguso naman ito.

Mas lumago pa ang mga luhang gumulong pababa sa pisngi nito. "Grabe ka, Parker. Para sa sanity mo ay gagawin mo ang lahat kahit alam mong magiging komplikado ang lahat. Bakit ang bilis lang para sa inyo na maging selfish? Ang selfish mo sa part na iyan. I-Ilang taon akong nakipagbardagulan sa sarili ko, pero I ended up running after you para sa sanity ko. Kaso, ang labo, e. Ang labo dahil kayong mga mayayaman lang ang may karapatang makuha ang gusto. Kayong mga mayayaman lang ay may karapatang magkaroon ng sanity, habang kaming mahihirap ay okay lang na mabaliw kaiisip sa mga bagay-bagay. Ang selfish mo talaga," sabi nito sa kaniya.

Ang ganitong tao ay bukas ang isipan, malawak ang pang-unawa, hindi masyadong nag-aalala, at hindi madaling ma-stuck sa problema. Sa madaling sabi, isa siyang optimist — tinatanggap ang lahat nang may gaan ng loob. Yumuko si Morgan at hinalikan nang marahan ang pisngi ng asawa, mahinang bumulong, “Wife, panaginipan mo sana ako, at sana masarap ang panaginip mo.” Mahimbing na natulog si Alex hanggang madaling-araw, walang panaginip — kaya hindi rin niya napanaginipan si Morgan.

"Huwag... huwag niyo pong ituloy!" Ang takot na naramdaman ko ay walang kapantay. Kilala ang taong ito sa buong lungsod bilang isang halimaw sa likod ng magarang suit. Isang womanizer, isang blackmailer. Sinasabing kapag nakuha niya ang isang babae, hindi niya ito basta-basta binibitawan. Ginagawa niya itong s*x slave sa loob ng mahabang panahon, at kung mamalasin pa, ang bawat gabi ay puno ng bugbog at pait. Siya ang rurok ng kasamaan na hinding-hindi mo gugustuhing makatagpo sa isang madilim na eskinita.

Pagkasara ng pinto— Doon na siya tuluyang napahinga nang malalim. Ngunit hindi iyon paghinga ng kalmado. Kundi paghinga ng isang taong naguguluhan. “Damn it…” mahina niyang sabi habang hinahaplos ang kanyang noo. Hindi siya makapaniwala. Hindi niya matanggap. Sa loob ng ilang segundo, nanatili siyang tahimik. Pinipilit ayusin ang kanyang isip.