Pessimist Novels & Stories

“Sigurado ako.” Dahil usaping trabaho na, agad na nabaling ang atensyon ni April. “Hindi sapat ang kumpiyansa lang.” Napatingin siya rito. “Kapag may kontrata na saka ako maniniwala.” Napangiti si Crisanto. “Ang pessimistic mo naman.” “Hindi pessimistic.” Kalmado ang sagot niya. “Practical lang.” Saglit siyang tumingin sa malayong ilaw ng baryo. “Mas mabuting huwag maging sobrang optimistic kapag wala pang malinaw na resulta.”

paninisi sakin ni Jaz at ngiti ngiting tumimgin sakin. Huminto ako sa paglalakad at tumingin sakanya ng masama. "Wow ha! kung makatanggol ka ron sa asungot na yon, frenny mo?? close kayo? hmp!" Sabagay kung iisipin ko nga naman, ako naman talaga yung may kasalanan pero bakit ba! alam nya palang mabubunggo sya sa'kin dipa sya umiwas che!

Kita ko ang saya sa mukha ni Cali habang patuloy sa pag didesenyo ng apartment. "Para saan?" Tanong ko. Pinatayo ko ito at umupo ako sa swivel chair niya tsaka ko siya pinaupo sa hita ko. Nakatagilid itong nakaupo. Niyakap ko siya at inamoy-amoy siya. I really love her smell. "This will be the home for the homeless people." Nakangiting sabi nito. "Really? Bakit mo naman naisip 'yan. Paano kung ayaw nilang tanggapin dahil sa monthly rent, kuryente at tubig? How about that, Miss Calista Perez?" Napanguso naman ito.

Mas lumago pa ang mga luhang gumulong pababa sa pisngi nito. "Grabe ka, Parker. Para sa sanity mo ay gagawin mo ang lahat kahit alam mong magiging komplikado ang lahat. Bakit ang bilis lang para sa inyo na maging selfish? Ang selfish mo sa part na iyan. I-Ilang taon akong nakipagbardagulan sa sarili ko, pero I ended up running after you para sa sanity ko. Kaso, ang labo, e. Ang labo dahil kayong mga mayayaman lang ang may karapatang makuha ang gusto. Kayong mga mayayaman lang ay may karapatang magkaroon ng sanity, habang kaming mahihirap ay okay lang na mabaliw kaiisip sa mga bagay-bagay. Ang selfish mo talaga," sabi nito sa kaniya.

Ang ganitong tao ay bukas ang isipan, malawak ang pang-unawa, hindi masyadong nag-aalala, at hindi madaling ma-stuck sa problema. Sa madaling sabi, isa siyang optimist — tinatanggap ang lahat nang may gaan ng loob. Yumuko si Morgan at hinalikan nang marahan ang pisngi ng asawa, mahinang bumulong, “Wife, panaginipan mo sana ako, at sana masarap ang panaginip mo.” Mahimbing na natulog si Alex hanggang madaling-araw, walang panaginip — kaya hindi rin niya napanaginipan si Morgan.

"Huwag... huwag niyo pong ituloy!" Ang takot na naramdaman ko ay walang kapantay. Kilala ang taong ito sa buong lungsod bilang isang halimaw sa likod ng magarang suit. Isang womanizer, isang blackmailer. Sinasabing kapag nakuha niya ang isang babae, hindi niya ito basta-basta binibitawan. Ginagawa niya itong s*x slave sa loob ng mahabang panahon, at kung mamalasin pa, ang bawat gabi ay puno ng bugbog at pait. Siya ang rurok ng kasamaan na hinding-hindi mo gugustuhing makatagpo sa isang madilim na eskinita.

Pagkasara ng pinto— Doon na siya tuluyang napahinga nang malalim. Ngunit hindi iyon paghinga ng kalmado. Kundi paghinga ng isang taong naguguluhan. “Damn it…” mahina niyang sabi habang hinahaplos ang kanyang noo. Hindi siya makapaniwala. Hindi niya matanggap. Sa loob ng ilang segundo, nanatili siyang tahimik. Pinipilit ayusin ang kanyang isip.

There's just something about him that I can't stand, something that instantly sets me off whenever he's around. Then there's Marco Gustav Allande, the infamous Mr. Perfectionist. I've heard plenty about him, and none of it makes me like him any better. He has this habit of correcting everything, as if the world would collapse if things weren't done his way. And, unsurprisingly, he's another person who gets on my nerves. Siguro kung magkakasama kami hindi ko matatagalan ang ugali niyang bawat galaw mo sinisita.

Pareho silang mga asong sumisira sa buhay ng ibang tao. "Kailan ka pa naging pessimistic na tao? Laging alam ni Grandma na si Alexander MARTIN ay isang matapang at ambisyosong lalaki. At saka, ano bang pakialam mo sa babaeng iyon? Kung masira ang buhay niya, wala itong kinalaman sa iyo? O ..." sa dalawang mata ni Sarah ay tila naningkit. Tiningnan niya ng diretso sa mata si Xander. "Nagsisimula kang magkagusto sa babaeng iyon, Xander?" hula ni Sarah.

Malungkot niyang sambit, at napa-scuff ako. Pambihira naman kasi ang mindset ng taong ito. Na sa kanya na siguro ang lahat ng negativity sa mundo. Okay lang sana kung may kapansanan siya, pero wala eh. Nakakalakad naman siya ng maayos. Baka sakit sa mentality lang talaga ang meron ang itong isang ‘to "What? Seriously? Hindi pa rin ba nagbabago ang isip mo?" Bulalas ko, at napakamot na lang ako sa ulo dahil sa frustration. Ano ba ang gagawin ko sa lalaking ito?