Novel & Cerita Philippine Jeepney History

Tipid niyang sagot. Hinawakan ko ang kamay niya at lihim akong napangiti nang hayaan niya ako. Hindi ko binitawan ang kamay niya hanggang sa makasakay kami ng jeep. We've been living our lives in the province, so we're not that use to this kind of environment. Yes, there are jeepneys in Antique, but most of the time tricycle is the transportation we used. Sumasakay lang kami ng bus, van, o jeep kung malayo ang pupuntahan, o wala na talagang choice dahil walang tricycle na dumadaan.

Pagkatapos magpasalamat at tanggapin ni ang halagang bente pesos ay isiniksik niya ito sa kanyang body bag na nakasukbit sa kanyang beywang at nagtawag ng bakanteng jeep na nakapila sa di kalayuan at naghihintay ng kanyang senyas. Dalawa silang barker sa pila ng biyaheng Quiapo Libertad. Yung mga lamang maraming jeepney driver ang sa kanya nagpapa-barker dahil daw mabilis mapuno ang jeep nila, kaso nga lang kadalasan ay lalaki at Dom ang mga sumasakay.

tanong ko muli. “One fifty pesos kada isang tao kapag tricycle ang gamit pero kung jeep naman ay eighty pesos lamang,” sagot niya sa akin. “Ngunit bibihira ang jeep dito. Meron sa bayan ngunit may oras ang larga ng bawat jeep doon.” Grabe ang mahal naman. Sa maynila ay ilang sakayan na iyan. ***

sabi ni Jopay kaya sinita siya ni Nanay. “Iha, may ibang kasama tayo, nakakahiya sa driver ni Sir Keilys,” sabi ni Nanay habang tinitignan ng seryoso si Jopay. Natahimik tuloy ang gaga, habang natatawa naman ako. “Okay lang naman po,” sagot ni Manong Egay na palaging sumasakay lang sa trip ng mga taong nakakasama niya. “Pero, grabe, ngayon lang ako nakasakay sa ganitong magarang sasakyan,” sabi naman ni Tatay. “Hanggang jeep at tricycle palang kasi ang nasasakyan ko,” dagdag pa niya.

niyakap ko si Kuya Hideyo at niyakap niya ako pabalik. "Para sa'yo, Adi..." buong puso niyang sabi. Pagkatapos ay sabay na kaming nagpunta sa paradahan ng mga jeep sa labas ng street namin. Nauna na akong makasakay ng jeep dahil wala pang dumarating na jeep na sasakyan ni Kuya Hideyo papunta naman sa pinagtatrabauhan niyang karinderya. Kinawayan ko na lang siya nang umandar na ang jeep na sinasakyan ko at kinawayan niya rin ako pabalik.

“Bilin ni Tito Elio saakin, kapag gusto mo daw ang sasakyan niya, you can own it.” Napanganga ako sa sinabi niya. “Does it still work?” I asked. “Yeah, monthly maintenance ang mga ‘yan for the past uhm… nineteen years, I guess? ‘Yan din kasi ginagamit nila sa tuwing uuwi ng Cebu.” “So, mas matanda pa ito kesa saatin?” Manghang tanong ko.

Hinayaan ko na lang siya na tangayin ako patungo sa loob ng jeep. Nanatili na lang akong nakatanaw sa bintana ng jeep nang magsimula na itong umandar. Nanatili ring tahimik ang bawat pasaherong lulan nito, na siyang ipinagpapasalamat ko. HALOS kalahating oras ang aming ginugol sa pagbiyahe bago matinis na pinatigil ni Bella ang pampasaherong jeep. “Hinto na, Manong!"

Actually along the way lang, sa may bayan lang talaga. Hindi ko alam kung coincidence ba o ano, pero hindi ko na pinansin at mas gusto ko na lang tapusin ang papapirmahan ko ng makapagpahinga na ako. Pagbaba ng jeep ay nakita ko na agad siyang nakatayo sa 1 storey house na may maliit na gate. Sakto lang sa isang tao pero modernong moderno ang kulay, style at design ng kabuuan.

Ang baho kaya nakakasuka“ ”Ang arte mo kahit di naman, ang sarap pa nga eh“ Hindi kona pinansin ang kaibigan itinuon ko nalang ang atensyon sa pag iintay ng masasakyan. Matapos ang ilang minutong pag iintay. Finally the jeep arrive.

Nagpaiwan ka sa Jeep akala mo naman ang lapit-lapit mo sa Manila damn it! Naiinis na kinuha ko sa bulsa ko ang phone ko tiningnan ko ang oras, kung maglalakad ako papapunta sa farm maabutan ako ng gabi at kung maghihintay ako ng susunod na Jeep paniguradong aabutan ako rito ng gabi dahil walang masyadong naglalakad rito. Damn it!