Philippine Jeepney History นิยาย & เรื่องราว

Sa sakayan ay medyo nagtagal din kami dahil sa haba ng pila at wala pang jeep, nang makasakay naman kami ay tagaktak din ang pawis namin dahil para na kaming mga sardinas kung ipagsiksikan ng caller sa isang jeep. Nang maka-uwi kami ay bagsak talaga ang katawa ko. The usual life in Pinas sa tuwing wala kang sariling sasakyan, isama mo pa ang walang katapusang traffic kahit na sa mga probinsya pa. Halos lahat na kasi ng klase ng sasakyan ay nasa Pilipinas na. "Oh, naka-uwi ka na pala, nabili mo ba lahat ng kailangan mo?" boses yun ni mama mula sa kusina.

alok ko sa kanila tinigil ko ang kotse sa kanilang tabi. Isang ride lang naman sila ng jeep. Medyo malayo-layo ang bahay ng dalawa hindi kaya ng tricycle or pwede rin naman tricycle. Mahal nga lang ang ibabayad nila. Kung mag Jeep lang sila 13 pesos lang ang pamasahe. Kaso lang wala kasing dyipni na dumadaan dito sa harapan ng factory. No choice ang dalawa nagtra-tricycle sila patungong sakayan ng dyipni.

Ang sabi ni Abuela ay hindi na kami mag-uumagahan sa mansyon dahil nagpahanda siya kung saan man kami pupunta ngayon. Lumapit ako kay Abuela at hinalikan siya sa pisngi, wala si Lolo dahil naunang umalis kaya ang kasama ko ngayon ay ang mga pinsan ko, ibang katulong at si Abuela. Sumakay na kami sa malaking jeep, dalawa ang nilabas dahil hindi naman kami kasya sa isa lang. Iyong jeep na nakikita ko rin sa Manila ay siyang ginagamit namin.

Malait lang naman ang sakayan ng jeep, dalawang kanto lang ang layo niyon mula rito sa palengke. Simula noong naglayas siya sa kanila at kinupkop siya ng mag-ina. Natuto na rin siya na pahalagahan ang mga maliliit na bagay. Napatunayan niya sa kanyang sarili na hindi madali ang kumita ng pera. Napabuntong-hininga na lanang siya ng malalim ng maalala niya ang buhay na nakagisnan niya.

“Mga dalawang sakay ng jeep ho,” “Jeep?” Tumango naman ito bilang sagot. But she doesn’t know how to ride a jeepney o kahit na anong public transportation. “S-Sige, salamat ulit,” sabi niya na lang tsaka tuluyan itong tinalikuran at lumabas ng store.

Napailing na lang ako at napangiti sa tuwa. Nang makarating sa sakayan ng jeep ay may napansin akong sasakyan. Pamilyar iyon sa'kin at doon 'ko lang napagtanto na ang ginagamit na sasakyan iyon ni Frelan. Kaagad 'ko iyong pinuntahan. Nang makarating ay bumukas ang bintana ng sasakyan at bumungad sa'kin ang napaka-preskong mukha ni Frelan.

Kasabay ng paglagay ko ng bangko sa kaniyang bayong ay pasikreto pa akong naglagay doon ng ilang libo. Pati sa pagsakay niya ng jeep ay inalalayan ko siya at kumaway pa ng kumaway siya habang paalis na ang jeep. Nang mawala na siya sa paningin ko ay bumaling na ako muli sa simbahan at pumasok.

Halos magkakalahating oras ata kaming naglakad sa initan, tapos ito naman, ilang minuto na naman kaming nagtatalo dahil lang sa kung ano ba ang dapat naming sakyan. "I-try mo rin kaya minsan. Masarap kaya sumakay sa jeep. At saka, grabe ka naman maka-mabaho sa jeep. Hindi naman mabaho sa loob ng jeep 'no," sabi ko bago ako napatingin sa isa sa mga jeep na naparaan hindi kalayuan sa amin.

"Hindi ka naman siguro hahampasin kung wala kang ginawang masama. Saka, why did you ride in a jeep? Where is your car?" "Nasa bahay na ang kotse ko. Ipinakuha ko kay Kuya George. Nainip ako kanina. Kaya sumakay ako ng jeep at iniwan ang kotse ko. Blessing in disguise na nakita ko ang babaeng iyon." nangislap ang mga mata ni Raleigh ng maalala ang mukha ng babaeng nakasakay niya sa jeep. "God! She is gorgeous, Kuya. Sinundan ko siya at pumasok siya dito sa kompanya mo."

Sa tingin ko'y mga tauhan sila ng pamilya Fuentes. Sadyang kakaiba ang Pilipinas na ito, para kasing nasa ibang bansa ako. Wala rin akong mga nakitang sasakyan kundi mga simpleng kalesa lamang na nagbibigay daan pa sa'min.