Philippine Jeepney History Novels & Stories

Paliwanag ni Thurs. "Puwede namang sa mismong jeep sila bumaril, tatagos nalang 'yung bala at tatama sa ulo ni mama." "Gawa sa steel 'yung jeep. It'll be hard to shoot once. If they will fire at the jeep. They need to shoot many rounds to make the bullets in. Base sa itsura ng jeep 'di naman ito pinagbabaril." "Kanina ko pa napapansin lagi ka nalang kumokontra sa sinasabi ko." Magkasalubong ang kilay na sabi ni Sat.

Ito ang unang beses kong sumakay ng jeep sa tana ng buhay ko. Nilibot ko ang paningin ko sa loob ng jeep at siksikan dito sa loob ng jeep. “Bayad po,” ani ni Taniel at may ibinigay sa isang pasahero. Kinuha ito ng isang pasahero at binigay rin niya sa isa pang pasahero hanggang sa umabot ito sa driver. “Ilan ito iho?” tanong ng driver at tumingin kay Taniel mula sa salamin.

Yung ang lungkot lalo na kung ang iiwan mo ang isang lugar at gamit na may masasayang alaala na nakatali sayo. Tinuon ko nalang ang paningin sa kalsadang tinatahak namin at nung makita ko na ang terminal nakaramdam uli ako ng kaba, first time kung sumakay ng jeep. Sa totoo lang hindi pa ako nakakapunta ng manila pero alam ko ng maganda daw ito at maraming nagtataasan na building, nalaman ko ito dahil sa mga chismosa sa probinsya namin sila ang nagsabi sa akin palibhasa nakapunta na doon.

Tulala lamang ako at nabalik lang sa reyalidad nang mabilis bumaba sa jeep ang mga pasahero upang mailigtas ang sarili nila sa gulo dito sa EDSA. Napakurap-kurap ako at inilibot ang tingin sa paligid. Iilan na lamang kami ang natira sa loob ng jeep. Nandun pa rin ang driver tila ayaw niyang iwan ang kanyang jeep kahit makikita na namin si San Pedro.

pilit na nakangiting saad ko sa kaniya. Tumango na lang si Auntie Marina at inoffer-an pa ako na gamitin ang isa niyang sasakyan subalit agad akong tumanggi dahil gusto kong tumayo sa sarili kong mga paa. Ayaw kong i-asa sa kaniya ang lahat. Nang makasakay ako ng jeep ay grabe na ang tagaktak ng pawis ko. Isang tricycle na lang ay makakarating na ako sa kumpanya subalit hulas na agad ang mukha ko dahil sa init.

Maligamgam na tubig lang ang ginamit ko para hindi ako mapaso kapag ininom ko 'yon. Pagkarating ko sa sakayan ng jeep, 9:20am pa lang naman. Kaya pa ng biyahe kaya tiyak na hindi ako ma-le-late huwag lang magkakaroon ng traffic. Habang nasa kalagitnaan ng biyahe, bigla namang tumirik ang sinasakyan naming jeep. Parang sasabog na ako sa inis pero pinigilan ko pa rin ang aking sarili at taimtim na bumaba sa jeep. Wala akong choice kundi ang sumakay ng tricycle para hindi ako ma-late sa unang klase ko.

"When I bought it, I immediately thought of you. You are like that. You bloom like a beautiful flower." I pressed my lips together. "Thank you." I gave him a warm smile. Ayaw niya pa na sumakay kami ng jeep pero ipinagpilitan ko. I told him that I'm used to riding jeepney. Magkatabi kami habang ang bag ko naman ay nasa unahan ko. He was silent beside me. I wondered why.

"Paalis na, Ma. Sabay-sabay na kami nila Pao. Baka ma-traffic pa ako," Humarap muna ako sa malaking salamin namin dito sa sala. Inayos ko ang suot ko ng damit. Nagpaalam na kami at sabay-sabay na lumabas ng bahay. Hinatid ko sila sa school bago ako sumakay ng jeep pa quezon avenue. Buti nga isang sakayan lang papunta sa coffee shop. Halos kalahating oras din ang binyahe ko, paano naman kasi panay hinto ng jeep na nasakyan ko para magsakay ng pasahero. Punong-puno at siksikan na nga kami, eh. Nakakasar!

Mga rich kid kasi mga officers namin kaya for sure, 'di sila sasama kay Leo kung malalaman nilang mag-cocommute sila. "Jeep?" I asked habang nag-aabang kami ng sasakyan. Tumango siya at ngumiti na parang na-guilty siya. "Masaya 'yun. 'Di ko pa na-try, e." Ngumiti ako nang bahagya at tinapik ang balikat niya. Nakahinga naman siya nang maluwag. Sumakay na kami sa jeep at first time kong sumakay rito. Pambansang sasakyan namin 'to pero 'di lahat ng Pilipino, nakasakay na rito. Nakakaloka naman 'yun!

Nanlaki mata ko? Eh. Di ako makapaniwala eh. “Ate kasama yan sa Bucket List ko. Tawag dyan Jeep. Philippine Jeepney. Sakay na tayo. Dami kong cash dito. Sabi kasi ni Manang Jil, kailangan natin ‘to.” Saka inabot sa akin yung isang pouch at pagkita ko sa loob. Wow! Daming kulay blue… tigtatlong bilog.