Novel & Cerita Philippine Jeepney History

Nang makarating ako ay iilan lang ang nakapila na pasakay pa lamang sa jeep, mabuti na lamang dahil kadalasan palaging madaming pasahero ang nag aabang ng masasakyan lalo na ang jeep. "Kuya last jeep na po ba ito?" tanong ko sa barker na nakasuot ng puting sando habang may good morning towel sa kanang bulsa ng kanyang suot na pantalon. "Oo miss, kaya pumila ka na doon at baka mawalan ka pa ng mauupuan." sagot ng barker na patuloy pa rin sa pagtawag ng mga pasahero kahit padami na ng padami sa aking likuran ang nakapila.

Iba naman ang kotse na gamit noya sa trabaho—Porcshe The Cayenne. Hindi ko kinuwisyon ang mga iyon. Mayaman siya, at afford niya ang bumili ng mga ganoong kotse. Kakatapak niya pa lang last year dito sa Pilipinas—kaya hindi na ako magtataka kung bakit puro new model ang mga kotse ni Kid. Pagkalabas ko pa lang ng kotse ni Kid may nakakilala na kaagad sa akin. Mga dating kaklase noong nag-aaral pa ako sa University.

sagot niya na ikinakunot ng aking noo. Kulang pa raw, pero mukhang puno na nga. Siguro may bakanteng upuan pa sa kabilang bahagi na hindi ko lang nakikita. Nakakapagod nang mahintay ng sasakyan, kanina pa ako nakatayo sa gilid kaya napagdesisyonan kong sumakay nalang. Nang umakyat ako sa jeep, bago pa man ako makapasok sa loob, pinaandar na ng driver ang makina at pinatakbo ang jeep. Nanlaki ang mga mata ko nang makita kung gaano kasikip sa loob.

Pagbaba namin ng jeep ay sumakay pa ulit kami ng tricycle patungo sa tinutuluyan nila. "Dito na kami manong. Ito ang bayad namin." Inabutan ni Jessie ng 50 pesos ang driver. "Halika, may karinderya dito. " Sumunod ako sa kanya. "Pumili ka na ng sa iyo ha? Sa bahay na tayo kumain para diretsong pahinga kana." "Sige Jessie, salamat. Ikaw ba? Anong gusto mo? " Malumanay na tanong ko sa kanya.

Ilang minuto pa siyang naghintay dahil ang ibang tricycle na pinapara niya ay panglocal lang, wala siyang natyetyempuhan na pang long distance. “May jeep man lang ba rito?” tanong pa niya. Hindi pa naman siya masyadong pamilyar sa lugar. Alam niyang ang mga jeep ay may iba’t ibang destinasyon e hindi pa naman niya alam baka bigla na lang siyang ibaba sa lugar na hindi niya alam kaya gusto niya yung isang sakayan lang. Nang makaabang siya ng tricycle na willing siyang ihatid sa sinabi niyang lugar ay sumakay na siya. Ilang minuto rin ang byinahe nila bago siya makarating ng kompanya.

"o siya sige anak bahala ka. Bilisan mo lamang upang hindi ka mahuli sa pag daan ng jeep ni mang isko.." Mahirap kase makasakay ng jeep dito sa amin papuntang maynila. Once a day lamang kung may bumiyahe dito sa amin na jeep, dahil bukod na sa lib-lib ang aming lugar ay kaunti lamang din ang mga nakatira.

aniya. Halos mainip na ako nang may humintong jeep sa harapan namin kaya agad siyang sumakay. Puno ang jeep kaya wala akong nagawa kun'di ang sumabit. Ito ang unang beses na sumakay ako sa jeep at nakasabit pa. Tinitigan ko si Zayra at nakangiti lang siya sa akin habang ako'y asar na asar dahil may kotse naman ako pero kailangan ko pang mausukan at makipagsiksikan sa jeep na ito.

Gorgeous and a little handsome, if I may say. Pagkatapos kong mag-almusal, kinuha ko ang bag ko at lumabas na. Nasa driveway na 'yung kotse ko isang luxury car na regalo sa’kin ni Ate Shane nung bumalik ako dito sa Pilipinas. Hanggang ngayon, parang hindi pa rin ako makapaniwala. Dati, jeep at tricycle lang ang sinasakyan ko para makapunta ng V.C.U at kung saan-saan… ngayon, kaya ko nang bumiyahe ng komportable gamit ang sarili kong sasakyan.

natatarantang tanong ni Joon na napahinto sa pagpangas ng mais. "Oo sumakay ng jeep biyaheng Naga. Malamang sa istasyun ng bus pa Manila yun magpunta kase narinig kong nagtanong pa siya sa driver kung dadanan ng station ng bus ang jeep eh" sabi ng vendor ng mais.

Sana pala kasi hindi na lang siya naglasing. "May mga motor namang mahihiram sa mga kalabit barangay kuya ngunit malayo-layo rin at hindi tayo nakakasigurong ipahihiram nila o hindi nila gagamitin. Puwede rin nating hintayin ang isa sa dalawang jeep na nagbibiyahe para maarkila pero paniguradong mamayang hapon na ang dating ng mga iyon dahil alam mo din namang isang balikan lang sa isang araw ang biyahe ng mga sasakyan dito sa atin." "Bahala na. Samahan mo na lang akong makahanap ng masasakyan papuntang Tuguegarao at kung wala na siya roon ay kailangan ko na din sigurong bumalik ng Manila."