Pinagtagpo Pero Hindi Tinadhana 소설 & 이야기

“She probably leaked something tapos siya pa ang pinagtatanggol.” Dapat hindi masakit. Pero masakit pa rin. Kasi ang tsismis ang pinakamurang sandata sa mundo. Hindi niya kailangan ng katotohanan—ingay lang. Naglakad ako diretso, likod tuwid, kahit pakiramdam ko parang napupunit ako sa gitna.

tumango tango naman sya "yes so plsss pumayag ka na" nagpuppy eyes naman sya wala naman akong nagawa kundi ang tumango nagtatalon naman sya sa tuwa as if naman may magagawa ako para talaga syang teenager hmm matagal tagal narin pala akong hindi nakakapag mall noh

bulong ko, pero hindi ko lang mawari na may mangyayaring masama. *******

Hindi yata matatapos ang isang araw na hindi kami magtatalo. Marami akong tinatago at hindi ko alam kung hanggang kailan ko ito maitatago. Kilalang kilala ko siya at alam ko kung sino ba talaga siya pero hindi niya ako kilala. Wala akong balak mahalin siya dahil hindi kami pwede magmahalan dalawa. Subalit sadyang mapaglaro ang tadhana, hindi ko namalayan sobra na akong nahuhulog sa kan'ya.

Pangarap. Yan ang tanging nagpapatatag sa akin upang masikmura ang isang bagay na kailanman ay hindi ko inakalang magagawa ko. Isang bagay na sa tanang buhay ko ay hindi sumagi sa isip kong tahakin.

Hindi naman ako agad nakasagot dahil guilty ako sa part na 'yun pero' di pa naman fully araro ah. "Sha alam ko 'yang tumatakbo sa isip mo. Oo nababasa na ang kipay ko pero' di pa kami umabot sa bembangan ng kweba at kanyon almost palang sayang nga e, walang bang kabayuhan na nagaganap. Satisfied na ako sa alembing na dila at great dancer na finger n'ya saka na 'yun yummy hotdog me tomme n'ya"maharot na sabi ko sa kaibigan ko. " Fine!, Kung wala pa talagang

Ipagtabuyan niyo rin ba ako? Gaano ba kalaki ang kasalanan ko at ganito ako parusahan ng tadhana? Hindi pa ba sapat ang sabay na pagkamatay ng mga magulang ko?Hindi pa ba sapat ang pinagdaanan ko sa kamay ni Tita Fely upang makabawi sa pagkamatay ng magulang ko? Matagal ko ng pinagsisihan yon. Matagal ko ng pinagbayaran sa kamay ng marahas kong Tita. Pero bakit hindi matapos-tapos ang mga pagsubok na nangyari sa akin? Pagsubok ba ito o parusa? Hindi ko na alam. Pagod na ako. Gusto ko ng wakasan. Ngunit paano ang anak ko? Paano ang mga pangako ko sa kanya? Ayoko mangyari na sa ikalawang pagkakataon ay may pangako na naman akong hindi matupad.

"Baka ganda lang ang mayroon iyan, 'te." Mas hindi ko pinansin ang mga salitang narinig ko pero hindi ko maipagkakailang may iilang tumatak talaga sa isip ko. Hindi lang ganda ang mayroon ako pero wala akong dapat patunayan sa mga tumatahol na tao.

hindi naiwasan na bahagya pang kinilig ang kanyang kaibigan. "Gaga!" At bahagya niya itong natapik sa braso. "Huwag mo nang pangarapin dahil mahirap. Iyong feeling na ang baba- baba mo. Then, nakakatakot isipin na wala pang kasiguruhan iyong sandaling na na kaya ba niyang i- recognize ka, after ng nangyari sa inyo? O iisipin mo na para ka rin kagaya ng iba, na matapos nakuha ay etse p'wera na lang. Goodbye!"

Sasabihin ko ba? "Plano kong magtago muna hangga't nandito pa sila. Kapag nakaalis na sila, saka ko kikilalanin ang sarili ko para alam ko kung paano ko maipapasawalang-sala ang sarili ko. Hindi naman kasi ako makakapagtago nang ganito habang buhay." natawa ako pero nanatiling seryoso ang mukha niya na para bang may nasabi akong mali.