Novel & Cerita Pinagtagpo Pero Di Tinadhana

walang emosyon na wika nito sa akin kaya tumango na lamang ako Agad akong kumain nang hapunan kahit na wala akong gana dahil kailangan ko nang sapat na lakas para sa trabaho bukas. Ako na lamang ang nagpakain sa sarili ko dahil nahihiya ako na ang binata pa ang magsusubo sa akin. "Salamat po sa gamot at pagkain" mahinang pasasalamat ko dito kaya tumingin ito sa akin nang malalim kaya nailang ako dito

Hindi ‘man tayo magkasundo Pero tadhana ang nagtagpo Sa ating dalawa, oh~ Sa dalawa~ “Pero habang tumatagal ay nagbabago iyon. Gumagaan ang loob ko sa'yo paunti-unti pero hindi ko lang pinapahalata. Hindi ko pinagtutuuan ng pansin kasi ayoko sa ideyang iyon. Kung iisipin ko ang nangyari no'ng nakaraan, masasabi kong tadhana na mismo ang nagtagpo sa atin.” nakatitig lang ito sa akin habang sinasabi ang mga linyang iyon.

Hindi siya nag-iisip ng “what if.” Wala siyang pagsisisi. Sa kabilang lungsod, si Miguel ay nakahiga, nakapikit, may parehong pakiramdam. — At sa sandaling iyon, pareho nilang naramdaman— hindi nila kailangan ng higit pa para maging buo. — Dahil ang “enough” ay hindi tungkol sa kung gaano karami ang meron ka. Kundi kung gaano ka kapanatag sa kung ano ang meron ka.

sabni ko. “Dahil ‘yon sa hirap ng buhay. Nafu-frustrate sila and at the same time yung current condition ng buhay nila ay hindi maganda kaya yung eagerness nila nahahaluan ng panggigigil and when everything fails or walang resulta ang ginawa nila for some time ay suko na agad.” “Parang experience mo na ‘yan ah,” biro ko.

Pero bakit parang hindi ako makahinga? Minsan, mas mabigat pala ‘yong katahimikang hindi nagtatapos sa sigawan. ‘Yong hindi ka pinapalayas, pero alam mong hindi ka rin pinapapasok. Parang tinatapalan ng lamig ang bawat sulok ng dibdib mo, habang pinagmamasdan mong unti-unting nagsasara ang bintana ng isang bagay na halos mahawakan mo na.

Pero sana naman wag na nilang ipamukha pa kase alam ko na nga, damang dama ko na at tanggap ko na. Yun yung mahirap eh, you're doing your best to make them proud yet they can't appreciate your effort. Pinagtuunan ko ng pansin kung saan ako magaling para alam kong magtatagumpay ako at maipagmamalaki nila ako pero hindi pa rin sapat. Kahit anong gawin ko, kahit anong karangalan ang maabot ko, parang hindi ako masaya, hindi ako kontento, kase ni isang Congratulations At I'm so proud of you wala akong natanggap.

instead of "Ate" Hindi ko din aakalain na magiging ganto kaganda ang aking magiging buhay sana noon kopa ito ginawa ng hindi kona maranasan ang kalupitan na dinanas ko sa aking modra maging sa aking step sis

Ang ganda na ng babaeng kaharap ko ngayon tapos ginano'n lang nya? "Nakita mo? Hindi ka makakibo ngayon?" she smiled bitterly. Tama sya. Hindi ako nakakibo. Hindi ako nakakibo dahil pilit pa rin akong umiisip ng solusyon sa problema nya kaso wala talaga akong maisip. Marahil ay hindi ko pa naranasan ang nararanasan nya ngayon kaya wala akong maipayo. Tama nga ang inay, mayroon tayong kanyang hamon na hinaharap sa buhay kaya hindi natin pwedeng husgahan ang isang tao. Good thing to me, napigilan ko ang pagpapakamatay nya.

Napabuntong hininga ako't bahagyang napailing. "Kahit sabihin mo naman sa akin, wala din akong magagawa" tugon ko. Pinat niya ang ulo ko. "Hayaan mo na siya. Isipin mo na lang muna ang sarili mo" tinignan ko siya. Alam kong gusto lang niyang pagaanin ang pakiramdam ko pero hindi kasi iyon ganun kadali. "Alam mo, hindi ko sinabi yung sinabi ko para gumaan pakiramdam mo. Sinabi ko yun, kasi yun yung dapat mong gawin! Kung ayaw na sayo, tigilan mo na kasi in the end, ikaw lang din ang masasaktan. Kung ipagpapatuloy mo kasi yan, double kill ka dyan. Like; ikaw na nga nag-adjust, ikaw pa magsasuffer"

panunukso nitong sabi Hindi ako agad nakakibo dahil sa sinabi at tingin niya. “Pero pwede na yan, hindi naman ako maarte e” saad pa nito at lumapit sakin kasabay ng pag sara ng pinto. Oh God, please help me.