Pinagtagpo Pero Di Tinadhana 소설 & 이야기

sabni ko. “Dahil ‘yon sa hirap ng buhay. Nafu-frustrate sila and at the same time yung current condition ng buhay nila ay hindi maganda kaya yung eagerness nila nahahaluan ng panggigigil and when everything fails or walang resulta ang ginawa nila for some time ay suko na agad.” “Parang experience mo na ‘yan ah,” biro ko.

Pero bakit parang hindi ako makahinga? Minsan, mas mabigat pala ‘yong katahimikang hindi nagtatapos sa sigawan. ‘Yong hindi ka pinapalayas, pero alam mong hindi ka rin pinapapasok. Parang tinatapalan ng lamig ang bawat sulok ng dibdib mo, habang pinagmamasdan mong unti-unting nagsasara ang bintana ng isang bagay na halos mahawakan mo na.

Pero sana naman wag na nilang ipamukha pa kase alam ko na nga, damang dama ko na at tanggap ko na. Yun yung mahirap eh, you're doing your best to make them proud yet they can't appreciate your effort. Pinagtuunan ko ng pansin kung saan ako magaling para alam kong magtatagumpay ako at maipagmamalaki nila ako pero hindi pa rin sapat. Kahit anong gawin ko, kahit anong karangalan ang maabot ko, parang hindi ako masaya, hindi ako kontento, kase ni isang Congratulations At I'm so proud of you wala akong natanggap.

instead of "Ate" Hindi ko din aakalain na magiging ganto kaganda ang aking magiging buhay sana noon kopa ito ginawa ng hindi kona maranasan ang kalupitan na dinanas ko sa aking modra maging sa aking step sis

Ang ganda na ng babaeng kaharap ko ngayon tapos ginano'n lang nya? "Nakita mo? Hindi ka makakibo ngayon?" she smiled bitterly. Tama sya. Hindi ako nakakibo. Hindi ako nakakibo dahil pilit pa rin akong umiisip ng solusyon sa problema nya kaso wala talaga akong maisip. Marahil ay hindi ko pa naranasan ang nararanasan nya ngayon kaya wala akong maipayo. Tama nga ang inay, mayroon tayong kanyang hamon na hinaharap sa buhay kaya hindi natin pwedeng husgahan ang isang tao. Good thing to me, napigilan ko ang pagpapakamatay nya.

Napabuntong hininga ako't bahagyang napailing. "Kahit sabihin mo naman sa akin, wala din akong magagawa" tugon ko. Pinat niya ang ulo ko. "Hayaan mo na siya. Isipin mo na lang muna ang sarili mo" tinignan ko siya. Alam kong gusto lang niyang pagaanin ang pakiramdam ko pero hindi kasi iyon ganun kadali. "Alam mo, hindi ko sinabi yung sinabi ko para gumaan pakiramdam mo. Sinabi ko yun, kasi yun yung dapat mong gawin! Kung ayaw na sayo, tigilan mo na kasi in the end, ikaw lang din ang masasaktan. Kung ipagpapatuloy mo kasi yan, double kill ka dyan. Like; ikaw na nga nag-adjust, ikaw pa magsasuffer"

panunukso nitong sabi Hindi ako agad nakakibo dahil sa sinabi at tingin niya. “Pero pwede na yan, hindi naman ako maarte e” saad pa nito at lumapit sakin kasabay ng pag sara ng pinto. Oh God, please help me.

Nakikinig lang naman ako rito dahil hindi ko kayang magsalita. "Papayagan kitang umiyak ngayon, kahit magdamag pa yan basta bukas gusto ko ok ka na. Walang maidudulot ang pag iyak mo, nangyari na ito kaylangan mo na lang tanggapin. You still have lot of chances, kung kayo man ang tinadhana kahit na anong mangyari magiging kayo pa rin.," ani nito.

🎵 Ilang gabi pa nga lang Nang tayo'y pinagtagpo Na parang may tumulak Nanlalamig nanginginig na ako Akala ko nung una May bukas ang ganito Mabuti pang umiwas Pero salamat na rin at nagtagpo Torete, torete, torete ako Torete, torete, torete sa 'yo 🎵 May mga taong pinagtagpo at pagtatagpuin pa ulit ng tadhana at iisipin nila na sign na yun na sila ang para sa isa't isa pero hindi pa din pala.

Napatango na lang ulit ako sa sinabi niya. She's right. Hindi masama ang makuntento ka na lamang sa kung ano ang makakaya mo kasi lahat naman ng tao may hangganan ang mga kakayahan nila bagaman hindi masama na sumubok kung hanggang saan ba talaga ang makakaya mo pero kung hindi mo talaga kaya then do not force yourself to do that matter kasi baka mahirapan ka lang lalo na tanggapin ang bagay na hindi naman talaga para sayo.