Pintuan Novels & Stories

Walang dekorasyon. Walang carving. Walang palamuti. Isang plain na itim na pinto. May maliit na panel sa gilid. Hindi ko alam kung biometric, retinal scan, o kombinasyon ng lahat. Huminto si Gio. Naglagay siya ng kamay sa panel. May mahinang tunog. Nag-scan ang ilaw. Nagbukas ang pinto nang dahan-dahan.

Pindot. Pagbukas ng pinto, sinalubong siya ng malamig at matapang na amoy ng kemikal. Madilim, tahimik, at parang may bigat ang hangin. Ang mga estante ay puno ng bote—may babala, may code, may eksaktong sukat.

saad naman niya bago tuluyang maglakad paalis. "Amelia, kinakabahan ako palagay ko'y may mangyayaring hindi maganda." kinakabahang bulong ni Lira. Nakarinig kami ng malakas na putok ng baril. Tumakbo ang nagbabantay sa amin palabas. agad-agad kong pinasara ang pinto kay Lira at pinatabuyan ng iilang mga gamit upang dag-anan ang pinto. Isa-isa kong inalis ang mga kahoy na nakatakip sa bintana, nagtulungan kami ni Lira.

Tatlong pinto na ang nadaanan ko, pero halos lahat naka lock! Nakakainis! May isa pang pinto akong nakita. Dali-dali ko iyong pinuntahan. Kulay brown, hindi tulad ng ibang pintong nadaanan ko at sinubukang buksan. Bubuksan ko ba? Baka iyan na ang pintoan palabas. Inabot ko ito, at walang pasabing pinihit ang doorknob. Pero agad akong napapikit nang mapagtanto na ganun din pala ito.

Ang Montecillo Group ay Sa mga tuntunin ng mga mapagkukunang pinansyal, maaari niya itong durugin ng ilang beses. Ang pinto ng tea house ay isang gumuguhong kahoy na pinto, na nagpaparamdam sa mga tao na ang pagkatok sa pinto ng kaunting lakas ay maaaring sirain ang buong pinto. Maingat na kumatok si Esteban sa pinto, at kasabay ng langitngit, direktang bumukas ang pinto, halatang hindi naka-lock. Sa harap ng Esteban, may tanawin ng isang maliit na tulay at umaagos na tubig. Ang sira-sirang tea house na ito ay may nakatago, na hindi naisip ni Esteban.

Tss Binaba ko ang bintana. “What?” inis na tanong ko dito. “Open it.” utos nito. “Bukas na.” sagot ko, ano pa bang pinabubuksan nito? Psh. “‘yong pinto ang buksan mo.” inirapan ko ito bago binuksan ang pinto. Nang mabuksan ko ito ay walang pasabing sumakay ito. Tss

Perlie (halos umiiyak): "Atty. Jasmine, nararamdaman ko pong tinutulak niya yung pinto! Parang gusto niyang pumasok!" Jasmine (matatag ang tinig): "Makinig ka sa akin, Perlie. Hawakan mo ang pinto ng buong lakas mo. Huwag kang bumitaw. Gamitin mo ang mga kalapit na kasangkapan kung kailangan mong suportahan ang pinto mula sa loob. Hindi siya makakapasok. Nasa linya lang ako habang inaayos ko ito."

Tila ba may pinto itong kinakatok. "Pwede bang lumabas ka na!" May pagtaas ng boses niyang utos. Ayaw niyang mas magtagal pa silang dalawa sa apat na sulok na iyon dahil panganib ang siyang sigurado niyang nagbabadya. Sa pagtalikod ni Jezra at paghakbang nito hanggang lumagpas ng pinto, kasunod naman ang pabagsak na pag sara ni Maureen.

Ngunit nang tuluyang bumukas ang pinto ay tumambad sa kanya ang isang eksenang sumabog sa kanyang utak. Dalawang piraso ng panlalaking damit na nakakalat sa sahig. Sa may paanan ng pinto ay may isang pares ng panlalaking tsinelas na halatang gamit na gamit. Kitang-kita kong bumaliktad ang sikmura ni Denver. Halos lumabo ang kanyang paningin dahil sa sobrang galit. Dahan-dahan niyang inangat ang kanyang mga mata patungo sa kaisa-isang saradong silid sa loob ng bahay.

Hindi siya makapaniwala na may ganitong bahay pala si Vincent na tinatago. Ilang saglit lang ay naipakita na ni Vincent sa katipan ang buong bahay ay ngayon ay lumabas sila sa isang bakal na pinto at hindi lang ito basta pinto dahil hindi ito basta-basta mabubuwal ng kahit na sino kung hindi gagamitan ng susi na hawak ni Vincent. Ganun din sa harap na pinto kung saan sila pumasok ni Shariena kanina.