Pintuan Novels & Stories

his tone dropped lower, almost a whisper— “you’re ready for everything that comes with it.” Pagkasara ng pinto ay isang ngiti ang dahan-dahang gumuhit sa labi ni Mr. Marcellane—hindi ngiting masaya, kundi ngiting may alam. Walang anumang ingay, may pinindot siya sa ilalim ng lamesa. Ilang segundo lang ay bumukas ang pinto at pumasok si Betty, nakayuko at naghihintay ng utos.

Puno ng katanungan Akmang isasara niya ang pintuan nang pigilan nito ng mga kamay. Napapikit siya. Pagmulat niya tumingin ito sa paligid kung may tao saka tinulak ang dahon ng pinto, at humakbang papasok. Napaatras siya sa ginawa nito. Tinulak ng mga paa nito ang pintuan para sumara. Hindi nito inaalis ang tingin sa kan'ya.

Dito sa bandang pinto ay may kitchen counter na gawa sa kahoy, sa bandang dulo ng kitchen counter ay may maliit na lamesang may dalawang upuan. Sa kanang bahagi ay may kurtinang nakaharang, sa tingin ko ay 'yon ang kwarto. At sa unahan no'n ay parang may study table kung saan medyo nakaharap naman sa bintana. Nakita ko sa upuan no'n ang bag ni Reigan.

Inabot nito ang black card na tinatap lang sa gilid ng pinto para bumukas 'yon. Pigil ang hiningang tinulak niya ang pinto upang tumambad lamang sa kaniya ang natutulog na si Xavier. Nakaboxer lamang ito at nakadapa sa babaeng walang kahit na anong saplot sa katawan. May isa ring babae sa gilid niya at isa rin sa bandang paanan na kapwa mga walang saplot sa katawan.

KABANATA 60 Naalimpungatan ang isang matanda lalaki dahil sa sunod-sunod na pagkatok mula sa labas ng pinto ng kaniyang bahay. Napatingin siya sa orasan na nakasabit sa pader at nakitang alas tres pa lang ng madaling araw kung kaya naman takha siyang binalik ang tingin sa pinto sa sala bago bumangon sa kama.

“I HAVE been confused many times but this is it. This is it, Pam!” “Anong ‘this is it’?” nagugulumihanang tanong ni Pamela kay Yuan nang balingan niya ito. Nakatingin ito sa isang puno na may mga nakaukit. Napukaw ang kaniyang atensiyon nang mapansin niya ang mga nakaukit sa mga puno—sa bandang ilalim ng mga iyon—na sa unang tingin ay hindi agad mapapansin ng ordinaryong mata dahil nga nasa bandang ilalim ng puno. Base sa pagkakaukit ay sobrang tagal na iyon. Sa malalaking puno ay puro ganoon ang makikita sa bandang ilalim ng mga iyon.

"mam? may problema po ba? napapano Po kayo? pwede nyo Po bang bukasan Ang pinto?" lahat na kami ngayon ay nagpapanic dahil sa kakaibang ungol na yon. "kung gusto nyo sirain na natin 'yong pinto?" alok ni Vic sa Amin. lahat naman kami ay sumang ayon kaya dali-dali nang bumalik sa loob ng studio Ang Isa naming kasamahan para kumuha ng martilyo o kahit anong bagay na p'wedeng gamitin sa pagsira ng doorknob. "eto, pwede na siguro 'to." Saad ni Tito boy habang but it bitbit Ang palakol na nakuha nya sa may fire extinguisher.

tapos may pafollow up pa na banat ng "Bahala ka sa buhay mo" ganyan dapat yon kaso iba yung lumabas na follow up eh "Paalis na ako" sabi ni essay "Hintayin kita sa may pinto" "Ha? huwag na noh" "Bakit? sino magbubukas sayo ng pinto? may susi ka ba?" pamimilosopo ko sabay bawi ko din nga "Joke lang hahahaha hihintayin kita sa pinto kasi gusto na kita makita agad gusto ko na makita yung maganda mong mukha"

Isa itong sikretong daanan na maaari kong gamitin kung sakaling may panganib na dumating. Agad ko itong hinarap, at gamit muli ang hangin, ay binuksan ang sikretong pinto sa pamamagitan ng pag pisil sa nakatagong adobe sa dingding. Umatras at umangat ang parte ng pader. “Hintayin mo ako rito, Marius.” Paalis na ako nang hatakin ni Marius ang aking kamay. Umiling siya sa akin, sabay yakap sa aking braso.

aniyang pinigila ang mapatili nang malingunan niya si Vincent na nakatayo sa kanyang likuran habang nakangiti. Wala itong saplot na pang-itaas habang ang ibabang bahagi ng katawan nito ay nababalutan lamang ng tuwalya. “Sinong sinasabi mong makalat, huh?” anitong sa mabilis na paraan ay nagawa siyang ikulong sa mga bisig nito saka pagkatapos ay tinitigan ng husto ang kanyang mukha. “Sandali lang, hindi naka-lock ‘yung pinto. Baka may biglang pumasok at makita tayo!”