Run Away Webtoon Novels & Stories

Kabanata 2: Runaway "From now on, Cassidy will be going to inherit my Company. Tinatakwil na kita sa pamamahay na ito at kinakahiya kita na maging anak ko." Aniya na mas lalong ikinahina ko.

Itinigil nito ang Van at tumingin sa likurang upuan. "Sino ka?!" "M-Manong, pasensiya na ho kung nagtago ako sa sasakyan mo. Hinahabol po kase ako ng mga lalaki kanina." hinging paumanhin ni Girly na lumabas na sa pinagtataguan niya. Nagsalubong ang kilay ng lalaki ng makita ang ayos ng dalaga. "Runaway Bride ah!" komento ng lalaki. "Manong, pakiusap tulungan mo ko na makatakas sa mga humahabol sa akin. Babayaran kita kung kinakailangan, ilayo mo lang ako dito."

The more she avoids me, the more I get convinced—she’s hiding something big. At tungkol sa amin? Huminga ako nang malalim, pinatong ang kamay sa mesa, at pumikit saglit. I should decide soon. Hindi pwedeng ganito lang. Althea ran away from me before. This time, I won’t let her escape. I will make her stay, no matter what. ****** Habang abala ako sa hinahawak kong mga paperwork's. Bumukas agad ang pinto ng aking opisina. Bumungad agad sa harapan ko ang aking secretarya.

Ang mga kwento nitong naputol kagabi ay pinagpatuloy nito ngayong umaga sa hapag habang kumakain ng almusal. Maaga itong bumabangon para sabayan siyang mag-almusal, kahit pa ala syete pa naman ang klase nito. Ngunit ngayong umaga, maagang aalis ng bahay ang Lola Renella nito kaya siya na lamang muna ang maghahatid sa skwelahan kay Thadeus, kaya halata sa mukha nito ang excitement at tuwa.

Isang malamig, napakalambot, ngunit puno ng lason na ngiti ang dahan-dahang gumuhit sa aking mga labi habang nakatitig sa larawan ni Gabriel. "Alam ko, Uncle," mahinang sagot ko habang inilalagay ang aking coat sa mesa. "Inayos ko na ang lahat ng mga papeles ko. Walang makakakilala sa akin bilang isang Montenegro. Para sa kanila... ako si Alyssa Kim—ang pinakamahusay, pinakainosente, at pinakamaitutulong na babae sa kanyang buhay."

Baka pa ito na mismo ang magtaboy sa kanya palayo. She decided to move faraway. Hindi na sapat ang layo niya so she thought she’ll find a place na hindi sakop ng impluwensya nito. It was an exhausting journey for her and her growing child. Marami rin siyang lugar na tinigilan but everything felt like there was someone after her. Hanggang sa makarating siya sa Ormoc at makilala si Rita, the woman who was a runaway like her, who chose to rebel against her family and choose her passion over anything else.

Yun nga lang masakit pa rin sa tuwing naalala ko ang mga pinagsamahan naming nauwi sa wala. Pero hindi ako nagsisisi sa desisyon kung tumakbo at umalis mula sa kanila. I run away not because I'm coward or loser. I run away because I need to fix myself. Hindi ko sila kailangang harapin kundi sila dapat ang humarap sa akin dahil sila ang nagkamali at hindi ako. I choose to runaway from pain because I want to save myself before it's too late.

“I’m taking a vacation.” “Aga namang vacation.” ‘And you?” “I ran away!” “W-What?!” “Mabuti na lang at sa Japan ka rin pupunta kuya! I have a companion then!” she giggled. “Why the f*ck did you run away?!” “I’m not part of their family anymore!” “Wha—” “Our dear passengers, please settle-”

Nag thumbs up pa si Luke sa kakambal na si Luna. “But you know what, Luke? There are people watching Mommy right now, so I couldn’t help her escape,” nakangusong katwiran ni Luna. “Mommy said it’s too dangerous, and that we should leave first,” dagdag pa nito. Napatitig lang si Luke sa kakambal matapos marinig ang sinabi nito.

Maxine POV It's been a year, akala ko wala nang magbabago pa,, akala ko patuloy pa rin na mag aaway sina tita Wendy at Mommy, akala ko wala nang katapusan ang pag aaway nila dahil sa napaka walang kwentang bagay. Well para sa akin lang yun ah, si Daddy kasi ang reason ng pag aaway nila, ang dahilan kong bakit nasira ang friendship nila..