Poem About Climate Change Novels & Stories

Naalala niyang pareho ang sinabi nito sa sinabi rin ni Tristan kanina. “Hindi na siguro kailangan,” muling sabi niya habang nakatingin sa bintana. Madilim na ang langit kahit alas-sais pa lang ng gabi. Bakit kasi ang lakas ng ulan kung wala namang napabalitang bagyo? Mukhang sira na talaga ang mundo dahil sa climate change. Umuulan sa summer at kadalasan ay bumabaha kahit kaunti lang ang ulan. Kagagawan din ng mga tao kaya ganito na ang mundo ngayon. Pati ang klima, hindi na maintindihan.

Umiling-iling naman ito habang sinusundan ang kanyang bawat galaw hawak ang nakabukas na payong. “Hindi maaari, senyorita Lyv. Kabilin-bilinan ni Madam, huwag ka namin pababayaan. Iba na po ang panahon ngayon. Hindi na po safe ang sikat ng araw dahil sa global warming,” pagtutol nito na animo’y isang maestra na nagtuturo tungkol sa climate change.

Their dresses were torn out, their faces were darkened by different dirts. I felt pity on them. Parang dinidiin nila sa akin kung gaano ako kaswerteng tao sa mundo. I get my wallet and decided to give them a cash. Climate change is always happening, at baka magkakasakit sil. Pero pag-abot ko ng pera ay hindi sila tumingin sa akin, bagkus ay nagpatuloy lang sila sa paglalakad. Parang hindi nila ako napapansin.

Rhea: 🎼I just can't sleep tonight Knowing that things ain't right. It's in the papers, it's on the TV, it's everywhere that I go: Children are crying, Soldiers are dying, Some people don't have a home. 🎼But I know there's sunshine beyond that rain. I know there's good times beyond that pain. Hey, can you tell me how I can make a change?