Poems About Pollution Novels & Stories

Nang buksan niya iyon ay pumasok sa loob ang malamig na simoy ng hangin. “Hindi na rin masama. Akala ko polusyon ang sasalubong sa akin dito.” Napalingon siya sa lalaking nasa tabi na niya. Nakatingin ito sa labas. “My friends don’t want pollution. Kaya pinili nilang panatilihing malinis ang lugar at sinadyang taniman ng mga puno. Ang mga bahay naman ay sinadyang malayo sa isa’t isa para hindi crowded gaya ng mga ordinaryong subdivision,” paliwanag nito.

Bumaba ako sa sasakyan at nilibot ang tingin sa paligid. Napapagitnaan ang bahay ng naglalakihang puno. Kay gandang tingnan ng bahay dahil sa mga malalaking puno na nagsasayawan dahil sa hangin. Huminga ako ng malalim at sariwang hangin ang malalanghap dito. Hindi kagaya sa siyudad na pollution ang nalalanghap ko.

Malakas ang malamig na simoy ng hangin at ang hampas ng alon ay nakadadagdag kapayapaan sa aming nararamdaman. Huminto ako sa gitna habang yumakap naman siya mula sa likuran ko upang parehas naming pagmasdan ang dagat. "Look at the fish in the sea," he whispered. "They live long on a very salty water, yet they never absorb the taste of it." Ngumiti ako. "Hinahamon mo ba kong gumawa ng reflection about d'yan?" "Sige nga. Parinig, baby girl." "Remaining pure in a polluted world is difficult. But a heart filled with the Spirit of God, leaves no room for pollution."

paglilinaw ng lalake, “hindi high polluting.” “Bakit almost the same din naman ‘yun, ah,” pakikipagtalo ni Shelley na ayaw pa ring mapahiya, “polluting words, ibig sabihin toxic na mga salita. Walang halaga. Basura! Hindi ba’t toxic din, walang halaga at basura lang ang mga salitang puro kayabangan at pagpapalaki ng sarili?” Nabitin ang ngiti sa sulok ng bibig na natigilan si Owen. Saglit na nag-isip.

I will take down those who deserve it. Pinahid ko ang mga luha ko at tumingin sa langit. Naupo ako sa gilid ng tulay. Akala siguro ng mga dumadaan ay magpapakamatay ako, pero hindi. Gusto ko lang talagang makalanghap ng sariwang hangin. Ngunit naalala kong nasa Maynila nga pala ako – polusyon ang una kong nalanghap, galing sa mga usok na ibinubuga ng mga sasakyan.

Ang sabi ni Weston. Tumango ng mabagal si Wilbur. Ang mundo ay puno ng iba’t ibang pollutant, kaya konti na lang ang natitirang spiritual energy. Ito lang ang tanging lugar na hindi apektado ng pollution, at maganda talaga ang concentration ng spiritual energy dito. “Hindi kaya’t ito ay isang cave vault ng isang dakilang tao?” Ang tanong ni Skyler.

Celeste is on my side instructing me about the directions. Nagkandahaba naman ang mga leeg ng mga tambay at mga nagkukumpulang mga ginang sa pagtanaw sa amin. Makipot ang daan at masangsang ang amoy ng paligid dahil sa mga nagkalat na basura at dumi ng hayop pero ipinagkibit-balikat ko lang iyon. I'm more than disgusted with the people responsible for the pitiful conditions in the area.

Ginagawa mo lang ang nararapat gawin bilang isang tao. Nagsimulang gumalaw ang dyip kaya kumapit ako nang mabuti sa rehas. Buti na lang may naiwang mga barya o kuwalta sa bulsa ko kaya may pamasahe pa ako. Tumingin ako sa labas at nakikita ko ang mga usok na binubuga ng mga sasakyan. Polluted ang hangin at ang lawak ng Maynila. Talagang masisira ang kalikasan dahil sa mga polusyon tulad ng; polusyon sa hangin, tubig, at lupa.