Punto De Vista Novels & Stories

Heislee Jean Velasco’s Point of View Hindi ko alam kung bakit kami nagpunta ni Darius sa isang bar. Malawak naman ‘to, pero parang may mali. Kaiiba ang mga tingin sa akin ng mga ‘to, at hindi ko alam kung bakit parang mabigat ang kaniyang mga awra. Ibang-iba ‘to sa awra ni Darius, at alam ko na kaagad na may mali.

Third Person Point of View Nakalipad na ang eroplanong sinasakyan ni Anthea papuntang Pilipinas samantalang mahaba-haba pa ang biyahe bago siya makarating dito kaya't para hindi mabored kinuha niya ang kanyang cellphone at nagsoundtrip nalang. Pinatugtog niya ang paborito niyang kanta na When You Look Me In The Eyes by Jonas Brother at ipinikit ang kanyang mga mata.

THIRD PERSON point of view BUMABA naman si Draven ng nakaayos para pumunta sa puntod ng namatay niyang asawa dumeretso naman siya sa kusina at dun niya nakita ang dalaga na nag titimpla ng kape. Bigla naman siyang nakaramdam ng konsensiya dahil sa ginawa niya na alam niyang natakot ang dalaga. hindi niya alam tuwing sa nakikita niya ang dalaga ay hindi niya mapigilan ang sarili niya.

Third Person's Point of View Hindi napigilan ni Azva ang mapangisi habang pinapanood ang ginagawa nila Ashton sa matandang ngayon ay namimilipit sa sakit. Ang makita ito sa ganoong sitwasyon ay tila isang masayang pangyayari sa mga oras na ito. Sa dami ng kasalanang ginawa nito ay madali lang na paghihiganti ang kamatayan. Kung kaya unti-untiin nila ang pagpaparusa dito hanggang sa ito na mismo ang humingi ng kamatayan niya.

3rd Person's Point of View Nakakunot ang noo ni Nando habang nakatitig sa malaking glass wall ng conference room, kung saan tanaw ang lungsod na unti-unting nilalamon ng dapithapon. Ang kulay ng langit ay tila sumasalamin sa kanyang kasalukuyang damdamin, maganda sa panlabas ngunit may nakatagong bagyo sa kalooban. Ilang minuto na ang lumilipas ngunit wala pa rin ang investor na dapat sana ay matagal nang dumating. Ang bawat segundong nasasayang ay parang patak ng pasensya niyang unti-unting nauubos.

THIRD PERSON'S POINT OF VIEW MATAPOS umalis ni Zoe sa Cruz Company na may dalang bagsak na balikat, nagtatanong na mukha at magulong isipan, mabilis siyang nag-online upang tignan kung ano ang nangyayari roon. Hindi pa rin siya makapaniwala sa nalaman.

Third Person’s Point Of View Sa isang may kadiliman ngunit malawak na pasilyo ay agarang iniluhod ng lahat ang isang tuhod nila at yumuko nang dumaan si Kent Axel na kinikilalang pinakamabangis at bihasa sa pamilyang Sandoval. Ang matangkad nitong anino ay animoy umaabot sa kaduluduluan ng pasilyo, hindi pa man niya nararating ang dulo ay nagbibigay galang na ang lahat.

Third person point of view Kinabukasan ay maagang bumangon si Arisson para ipaghanda si Joana Mei ng almusal dahil gusto niya itong suyuin. Nang makita niya ito kahapon na umiiyak at puno ng sakit ang mga mata ay pinangako niya sa sarili na hindi na niya ulit ito sasaktan. At noong hindi siya nito pinapansin ay labis-labis ang kaba niya na baka iwanan siya nito kaya naman habang nakaupo siya sa labas sa tabi ng pintuan ng kwarto nito ay palihim siyang tumatangis. Hindi niya kakayanin kung mawawala ito sa kaniya kaya naman labis-labis ang kasiyahan na naramdaman niya nung dinalhan niya ito ng gatas at hindi siya nito hinayaan na matulog na mag-isa.

Cris point of view Panay ang tingin niya sa rear view mirror habang nagmamaneho siya. Yung kotse na nakita niya kanina ay siya rin kotse na sumunod sa kaniya kagabi at kagaya kagabi ay nakasunod ulit ito sa kaniya. Tinapakan niya ang selinyador para mas bilisan ang pagpapatakbo niya habang pinapanood niya kung ano ang gagawin ng naka-kotse at kaagad siyang napahalakhak dahil bumilis din ang takbo ng kotse.

Vernice Point of view “… Tagaktak na ang pawis ko at halos kapusin na ako ng hininga ngunit hindi pa rin ako nangahas na huminto sa pagtakbo. Nang mga sandaling ito ay nababalot ng matinding takot ang puso ko wala akong ibang ni nais kung hindi ang makalayo at matakasan ang higanteng ahas na humahabol sa akin mula sa likuran. Patuloy akong tumatakbo kahit na hindi alam ang aking patutunguhan, gusto ko ng umiyak ngunit pinilit kong maging matapang upang makaalis sa sitwasyong kinakaharap. Habol ko na ang aking hininga at pakiramdam ko anumang oras ay bibigay na rin ang aking katawan. Hindi ko alam kung paano akong napunta dito sa Parāng at kahit isang tao ay wala kang makikita. Ang tanging na