Police Quotes Mga Nobela at Kwento

Patuloy ng pulis sabay turo sa dalawang kasama ko. "Ahh ngayon na pala yun? Ang bilis pala ng sampung araw." Kalmadong sabi nung lalaking may bigote sabay suot ng kanyang tshirt at ibinigay ang kamay sa kaharap na pulis. Agad naman yung nilagyan ng posas. At ganun din ang ginawa nung lalaking may tattoo. "Wag kang mawalan ng pag-asa bata, kung hindi makatarungan ang hustisya natin. May hustisya ang Dios." Sabi nung lalaking may tattoo bago sila hinila ng pulis palabas.

“Una: Hindi ko pinatay ang pamilya Bowie. Meron akong ilang alitan kay Jordan, pero hindi siya nararapat para dumihan ko ang kamay ko at labanan ang aking sariling prinsipyo.” “Pangalawa: ang pulis ay walang ebidensya na nagsasabi na ako ang pumatay. Huwag niyo ako sisihin sa pagkaso sa inyo kung patuloy kayong nagpupumilit.” “Pangatlo: alam ko marami sa inyo dito ay ginagamit ng ibang tao. Tayong lahat ay matalinong tao dito. Huwag niyong gawing sakripisyo ang sarili niyo para sa gusto ng ibang tao.”

"Well, well. It seems your prayers have reached the heavens... or at least, the people who matter.” “Chief? Ano pong ibig niyong sabihin?” nagtatakang tanong ng isang pulis dahil sa narinig na komento ng kanilang opisyal. Ngunit nanatiling kalmado ang lalaki habang inaayos ang cuffs ng kaniyang uniporme. Maintaining the high regards of his reputation and position.

"People sleep peaceably in their beds at night only because rough men stand ready to do violence on their behalf." - George Orwell “Dyan ka sa bakanteng taas ng double deck matutulog Miss folk. Maiwan na kita rito. Mag-iingat ka” magaang sambit ng pulis sa akin at tinuro ang sinasabi nyang tulugan ko. I nodded at him and shifted my eyes to look around the place.

bakas ang takot sa boses ni Police Lieutenant Corpuz. “Kahit na masasama sila ay hindi dapat ganyan ang ginawa sa kanila, tao rin sila... Pwede naman na ikulong na lang kesa patayin nang ganyan.”may puntong sambit naman ni Police Colonel Quarez. “ 'Wag kayo mag-alala, ako na ang bahala dito.”sabi ko sa kanila.

“Alam niyo ba kung gaano kasakit ang maiwan?” “Ano’ng ibig mong sabihin?” Ngumiti ako ulit. “Wala. Wala akong sinabi.” Tumayo ang isang pulis. “Hindi ka makakalabas dito hangga’t hindi ka nagsasabi ng totoo.” Tumingin ako sa kanya nang diretso. “Hindi niyo ako kayang ikulong habang buhay.” “Subukan mo kami,” sagot niya.

Namumula pa ang kanyang mukha at halatang kinakabahan. “Anong ginagawa n’yo rito?” tanong ng pulis. “Bawal mag-park nang matagal dito, lalo na’t gabi.” Huminga nang malalim si Adrian. Sa kabila ng kaba, pilit siyang ngumiti. “Pasensya na po, officer. Nagpahinga lang muna kami. Aalis na rin po kami.” Hindi agad sumagot ang pulis.

Pagkatapos nito, siya na siguro ang lalayo. Napakamot sa ulo nito ang pulis nang marinig ito. "Huwag mo'kong ma-joke joke, Mrs. Smith. Sa totoo lang, kilala ko rin si Mr. Smith kaya sinisiguro kong buo ang loob mo kung sasampahan mo siya ng kaso pero mukhang hindi, eh. Nakakainis kayong dalawa." Napatiim bagang ang pulis nang salit-salitan silang tingnan nito. "Kung LQ kayong dalawa, 'wag niyo na kaming idamay. Huwag niyong paglaruan ang batas."

"Huwag naman nila kaming idamay lahat." "Bakit ba naman may ibang pulis na gumagawa pa ng krimen! Dapat hindi na sila nagpulis kung ganoon lang ang gagawin nila. Dapat hindi na lang sila nag-aral ng ilang taon at nag-kriminal na lang sila. Mas madali, hindi ba? E'di sana hindi nadudungisan ang propesyon namin," Sabi niya at nakinig ko ang mahaba niyang pagbuntong hininga. "Mga pulis patola," Gigil niyang sabi. Tukoy niya sa mga pulis na gumagawa ng krimen.

saad ng police. “Yes, please,” wika naman ni Sir. “Huwag niyo nalang pong hayaan mag-isa ang biktima habang di pa nahuhuli ang salarin dahil anytime pwede po siyang balikan nito,” sabi naman ng police. Naramdaman ko ang malamig na pawis na tumulo sa noo ko. Lalo akong natakot sa sinabi ng officer. “Opo, Sir,” sagot ni Sir, at tuluyan nang umalis ang mga pulis.